"Ömür" adı verilen bu zorlu yolculuğa çıkarken acaba valize neler koyduk ? Ben söyleyeyim mi; Aslında bizim yükümüz çoktan hazırlanmıştı.Bize düşen tek görev; Onu omuzlayıp yola koyulmaktı.. Peki, hesaba katılmayan bir şey yok mu sence ? Acaba bu valizdeki yükler, omuzlarımızın kaldırabileceği türden mi ? Yoksa, bu yolun "Bahar" çağında düşebilecek bir çığ kadar zedeleyici mi ? Halbuki Tuna, yükünü kendi belirleseydi, Acı ama Gerçek olanı mı ? Tatlı ama Sahte olanı mı seçerdi ? Dört Duvar Arasında Bulamadıklarını, İki Kapak Arasında Bulmayı Arzuluyorsan; "AKIL-CA" Kılavuzun Olmaya Hazır !!!

melankoli

Hişşşt! Sessiz ol! Aşk duymasın Bu aramızda büyük bir sır. Sen ben ve ölüm arasında. Bu Öykünün başrolü benim. Yavaşça sensizliği karalıyorum bu satırlara. Ömrümde çürüyorum ve gözümden damla damla yokluğun süzülüyor. Özlem koksa da gözyaşlarım özlediğim kadar ağlayamıyorum. Bu çok zor olsa da dayanıyorum. Dayanmak zorundayım. Ve bir insanın birşeyleri yapmak zorunda olması gerçekten çok acı. Kılıf bulmaya çalışıyorum ama her veda bize ya eksik ya da fazla. Gitsem ölüm kalsam ölüm diyorum. Ve gidiyorum işte. Sana ömrümden karakterlerini bizim paylaştığımız bir yığın anı bırakıyorum. Bir de her seferinde beni hatırlatacak bir aşk hikayesi... .... Ağlarken sesin çıkmasın diye tuttuğun nefeste boğulup ölmek istersin bazen

"Ben harama bakamam. Sen bana haramsın. Gözlerine bakmak, ateşe düşmek demek. 'Saçlarına dokunmak istiyorum' diyorsun lakin o dokunuşların benim için bir adet kurşun olduğunu biliyor musun? En acısı da ne biliyor musun? Benden, saçımdaki örtümden utandığını söylüyorsun ve bunu söylemene rağmen yine de karşıma geçip aynı zamanda sevdiğini dile getiriyorsun.Utandığın bir kızı sevmek...Sanırım sen bununla beraber, duru sevgini gurursuzluğa kurban ediyorsun." ♣♦♣ "Şimdilik olsam da hasret, sonunda sadece benim olacak o eşsiz kokun cennet." Dedi, bu sözlerle nefesimi kestiğinden habersiz. ♣ Artık birbirine tutsak olan kalpler değil, Allah'ın hürriyetinde olan yüreklerdik. Sadece ona meftun yürekler... ♦ ***Bu dini bir hikaye değildir. Sadece dinini yaşayan bir genç kız ile dini hakkında fazla bilgisi olmayan bir adamın hayatlarının ve gönüllerinin kesiştiği bir hikayedir.

Güzel olan Eylül değil Eylül'le gelenmiş meğer. Ben sadece mevsimine aldanmışım.

Bilmediğim bir hayatı yaşamak mı daha zor yoksa bu hayatı istememem mi daha acı veriyor. Anlamıyorum benden ne istediniz? Bütün gözler üstümde. Çünkü ben, ben değilim. Bu benim hayatım değil! Ben mutluluğu tatmamış bir kız yada hayatı çalınan bir insanım. Ben başkalarının hatalarının, hırs ve ihtiraslarının BEDELİNİ ödeyenim. Bana bu hayatı reva görenler, elbet bir gün bunun BEDELİNİ ödeyecekler....

İstanbul... bir genç kızın hayatını değiştiren şehir. Her şey o metrobüs ile başladı... Bazen seçim yapmak gerçekten her şeyden daha zor olabilir. Ve istemediğin halde hayatını değiştirirsin...

Farkında olmadan neler yapabilirsin? Samatha Graham kendisiyle yüzleşiyor. Yeni bir dünyanın kapıları onun için açılıyor.

Murat ÇETİNBAŞ Ben kim miyim?Çetinbaş Holdingin tek varisi ve en büyük hissedarı.Ben gecelerin soğuk prensiyim.Ben karanlık dünyanın yeni sahibiyim.Ben babasının ilgisinden mahrum büyümüş adamım.Bir tek kadına güvenirim o da annem. Batu SARTEM Ben kim miyim?Ailesinin göz bebeği olarak büyümüş çocuğum.Babam mafya olduğu için yıllarca ülkemden uzak büyümüş adamım.Türkiye'ye döneli bir hafta olmadan babam,Melih Çetinbaş tarafından öldürüldü.Babamın acısına dayanamayan annem de ondan hemen sonra intihar etti.İşte şimdi intikam yemini ediyorum.Melih Çetinbaş'ı ölüden farksız duruma getireceğime. Havin PASLAN Ben kim miyim?Ben Havin Paslan.Pas Aşiretinin tek kızı.Ben ailenin laneti,babasının felaketi,abisinin baş düşmanı ve annesinin katiliydim(doğumda öldü).Ben talihsizlikler prensesi Havin Paslandım.Ben bu hikayedeki en masum kişiyim. Aşka inanmayan Murat Çetinbaş İntikam yemini etmiş Batu Sartem Nefretle büyümüş Havin Paslan Bu üçlünün yolları kesişirse neler olur?

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?