Moje ulubione sceny z książki flaw less (podaje strony)

Julien nauczył się wiele tamtego lata. Nauczył się odwagi. Odwagi, by podejmować ryzyko, zamiast się bać. Odwagi, by mówić, zamiast milczeć. Odwagi, by działać, zamiast marzyć. Nauczył się żyć. Żyć poza kartkami swojego notatnika. Żyć tak, żeby zamiast wymyślonych historii, móc spisywać wspomnienia. Żyć, jakby każdy dzień, był ostatnią okazją, by czegoś doświadczyć. Nauczył się kochać. Kochać to, że dom to nie zawsze miejsce. Kochać siebie. Kochać kogoś, nawet jeśli odejdzie. Jednak przede wszystkim nauczył się, że Słońce ma złote włosy, oczy, które zdają się wiedzieć wszystko, i uśmiech będący w stanie rozświetlić najciemniejszą noc. Że Słońce wpada do twojego życia bez ostrzeżenia, żeby wywrócić je do góry nogami. Że Słońce zawsze w końcu znika. Ale to w porządku, bo Julien nauczył się też, że nie wszyscy ludzie stają na twojej drodze, by na niej zostać. Że niektórzy pojawiają się na niej na jedno lato, żeby cię czegoś nauczyć, zanim odejdą w swoją stronę. Że są osoby, które poznaje się tylko po to, by tęsknić za nimi przez resztę życia.

Felicity Mistlee kocha narty i jeździ w góry co roku, a tym razem nawet zdecydowała się na wolontariat na stokach, organizowany co roku dla amerykańskich klubów. Wszystko zapowiada się fantastycznie, ale wszystkie plany roztrzaskują się gdy Neo - król tutejszych stoków, zawodowy snowboardzista, dla którego nie liczy się nic innego prócz deski i śniegu pod nią, przypadkiem wjeżdza w nią i powoduje tragiczny wypadek. Chłopak jest załamany, że pierwszy raz przez swoją nieuważność zrobił niewyobrażalnie wielką krzywde nie sobie - a komuś. W tamtym momencie jego świat zmienia się i nie liczy się już deska, a brązowowłosa dziewczyna o zielonych oczach. Jednak czy Felicy jest w stanie wybaczyć komuś kto odebrał jej jedyne źródło szczęścia, jakim było narciarstwo? (TW: wulgaryzmy, alkohol)