İçimde engel olamadığım bir sinirle karşımdaki bedenlere baktım, işte şimdi bana o kadar çok iğrenç gelmeye başlamışlardı ki ilk defa bir insana insanlara kin beslemiştim. Sinirle bağırdım " BİLİYORDUNUZ HER ŞEYİ BİLİYORDUNUZ." Hızlı kalkan beden ile ilk defa geri adım atmayıp karşısında dik durdum. Bana sırıtan beden dudaklarını araladı " Çok salaksın bunu yeni anlayacak kadar salaksın. Ama merak etme seni ben halledeceğim, ölümün benim elimden olacak. " 🌕

"Eve gittiğinde günün sonunda Annen seni sevicekmi sanıyorsun ?" Kara kapkara olan gözlerine baktım siyahtan nefret ediyordum. Bir tokat. Bir tane daha. Ve bir tane daha. "Cevap ver!" Veremiyordum. "Konuş!" Konuşamıyordum. Konuşamadığım için daha da sinirlendi kolumu sertçe çevirdi. Bağıramadım çıkmadı sesim bir kere daha nefret ettim kendimden. Canım acıyordu. Sesim çıkmadı. Yapamadım. Yere yığıldım gözlerimin kapatılmasına sebep olan son darbeyi yedim. Haketmişmiydim. Ne yapmıştım ona. Sebep neydi. Belki de sebep yoktu kötü adamlar kötü şeyler yapardı.