Otizmli bir kız mafyaya aşık olabilir mi?

"Benim adım bu değil." diyerek, şehzadenin huzuruna çıkmadan evvel ezberletilen kaideleri zihnimden uzaklaştırdım. Kaideler umurumda bile değildi. Onun gözlerinin içine bakmıştım, masmavi okyanusu anımsatan korkutucu gözlerinin içine. Karşısında kafamı kaldırmıştım ve tek ümidim, karşısında kaldırdığımın kafamın yerinde kalmaya devam etmesiydi. Buradan, musalla taşına götürülme ihtimalimin olduğunu biliyordum ancak yine de, korkunun duygularımı ele geçirmesine izin vermedim, korkunun esiri olmayacaktım. Eğer korkunun önünde diz çökersem, sırtımı bir daha dikleştiremezdim. "Benim adım Mehir. Bu değil, Mehir..." dediğim an, veliaht şehzadenin okyanus mavisi gözlerinden yangının alevleri sıçramaya başlamıştı, gözlerinin hissettirdikleri saraydan soyutlanmamı sağlıyordu. Saraydan, ait olmadığım ve nasıl geldiğimi bilmediğim bu eski çağdan soyutlanıyordum. Ziyadesiyle sert yüzünü bana çevirdi, dudaklarından kalbime zehirli oklar yollayan sözler çıktı. "Ne dedin sen?" *Bütün Hakları Saklıdır.* Kapak tasarımı, @wizardestina 'ya aittir. 🦋Başlangıç 14.02.2021🦋

bir Türk fan olarak stolitz hakkında yazılan hiçbir hikâye görmediğim için kendim gecenin uçunde saçma sahnelerle yazdığım bu hikayeyi paylasmak isterim iyi okumalarr