Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Aşkından ne kadar saçmalarsın? ****** İki senedir aşığım.Hırsız diye bağırasım var. Kalbim hala bende değil Tam vazgeçmişken tekrar sevmek mantıklı mı. Bu şey bu aşk beni aptallaştırıyor. ***** "Görmüyor musun sana ihtiyacım var. Sen bana gülmeyi hatırlattın." Bu şey bu aşk beni aptallaştırıyor. Bu hikayenin mutlu bir sonu olmalı. "Görmüyor musun sana ihtiyacım var.Bana yeniden gülmeyi hatırlattığın için." "Farkında değil misin

Aşıktım ? Aşk ne tuhaf şeydi. Tüm duyguları barındıran ve hepsine ihtiyaç duyandı aşk. Sanki bir tanesi olmazsa aşkta olmazdı. Öfkeydi aşk, nefretti, yeri geldiğinde kaybetme korkusuydu, yeri geldiğindeyse sahiplenmeydi. Sanki kelimelere sığardı? Aşk ; olmazı olduran, yapılmazı yaptırandı. Derince soluduğumda burnuma gelen ne zaman alışığımı bilmediğim o kokuda saklıydı aşk. Belkide o derin, kimi zaman soğuk, kimi zaman sıcak yeşillerdeydi kim bilir ?

TURUNCUNUN İÇİNDEKİ MAVİ BİR DAMLANIN BAŞLANGIÇ HİKAYESİ.. "Sorma...dokunma...yapma...Sen böylesine bakınca okyanus gözlüm, her şey o kadar zorlaşıyor ki..." "Kollarımı açmam bir soruysa, beni sarmalaman da cevabın olsun Fezra...Gitme..." "Olmaz...Yapamam..." "Beni bırakma zümrüt gözlüm, o adam uğruna vazgeçme benden...Sensiz savaşamam, turuncunun çaresizliğine tezat cephe alamam. " "Mücadeleyi bırak Aras, git buradan!" "Gidemem...Aklım sende kala kala nasıl giderim senden! Bırak sana sevişimi göstereyim, dokun bana sevdiğim...Geçmişin bıraktığı izleri yok etmek için dokun bana... "