Günlerden bir gün İskandinavya topraklarında ışık ve güzellik tanrısı olarak bilinen Odinin oğlu balder bir ziyafet gerçekleştiriyor. Bu ziyafete tam 12 kişi davet ediliyor. Yalanların ve hilelerin tanrısı olarak bilinen Odinin kan kardeşi Loki davetli olmadığı halde 13. Kişi olarak davete katılmak istiyor. Ziyafette çıkan bir tartışmada Loki herkes tarafından çok sevilen balder'i öldürüyor. Bunun üzerine Odin öfkelenip kan kardeşi Loki'yi dünyanın derinliklerinde kimsenin ulaşamayacağı bir mağaraya hapsetmiştir. Loki mağarada öldürülen oğlu narfi'nin bağırsaklarıyla bir taşa bağlı şeklide yatmaktadır. Loki'nin içinde yatmakta olduğu mağaranın tepesinden ki sarkıtlarda dolanan dev bir yılan bulunmaktadır. Dev yılanın ağzından akan zehir Loki'nin gözlerine damlamaktadır ancak Loki'nin eşi singy elinde ki tahta kapla Loki'yi korumaya çalışmaktadır ama kap dolduğu zaman boşaltmak için uzaklaştığında ise dev yılandan akan zehir Loki'nin gözlerine damlamaktadır ve bu damlamanın etkisiyle dışarı da deprem yaşamaktadır . Mağaranın dışında yaşayan canlılar bu depremleri Loki'nin gazabı olarak tanımlarlar. Odin Loki'nin cezasını mahşer gününe (Ragnarok' a) kadar devam edeceğini söylemiştir. Ragnarok geldiğinde Loki haimdall ile savaşacak ve bu savaşın bir galibi olmayacaktır. Her ikiside savaşta ölecektir ve Ragnarok'un ardından da yeni dünya yaşamı başlayacaktır. Loki son nefesini vermeden önce ölen oğlu narfi'nin ve tüm yaşadıklarının intikamını almak istemektedir. Bir gün onun soyundan gelecek olan kişi sayesinde tüm yaşadıklarının intikamını almak istemektedir ve orda bir lanet okumuştur. " Yere , göğe ve tüm evrene yemin olsun ki yıllar sonra soyumdan gelecek olan kişi sayesinde tüm yaşadıklarımın intikamını alacağım. O gün gelecek yeniden doğacağım ve tüm bu evreni kanla yıkayacağım "der. Kim bilebili

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Rosanna Camborne, bir kitap yazarıdır ve aklındaki karakterleri kelimelere dökmeyi planladığı sırada işler bambaşka gelişir. İlkel bir zamana ve hayal gücündeki canlıların bile ötesinde bir dünyaya geldiğinde yazmayı planladığı kötü karakter artık tam da karşısındadır; Blake Nightingale. Rosanna tüm zorlukları aşıp, tekrar kendi dünyasına dönmeye çalışırken farkında olmadan kurgusunun baş karakteri çoktan olmuştur. "Soğuk beni sarıp varlığımı sonsuza kadar işkence etmek için dondururken aklımda tek bir şey vardı... Şeytan'ın cehennem ateşinde yaktığı koca bir yalandı."

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?