Η Αλίκη δεν ανήκει στον κόσμο του Άρη. Και ο Άρης δεν είχε ποτέ θέση στον δικό της. Εκείνη μεγάλωσε με κανόνες, ασφάλεια και επιλογές. Εκείνος έμαθε να παλεύει για καθετί που έχει - και το ποδόσφαιρο είναι η μόνη του διέξοδος. Το μόνο που τους ενώνει; Είναι ο κολλητός του αδερφού της. Και το γεγονός ότι δεν μπορούν να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλον. Στο ίδιο κολλέγιο, σε γήπεδα γεμάτα πίεση και βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω απ' όσο πρέπει, η ένταση ανάμεσά τους δεν λέει να σβήσει. Κάθε λέξη είναι πρόκληση. Κάθε άγγιγμα, λάθος. Και κάθε φορά που πλησιάζουν... κάτι τους τραβάει πίσω. Όσο κι αν προσπαθούν να το αγνοήσουν, όσο κι αν παριστάνουν πως δεν σημαίνει τίποτα... υπάρχει κάτι ανάμεσά τους που μεγαλώνει. Αργά. Επικίνδυνα. Αναπόφευκτα. Γιατί κάποια συναισθήματα δεν έρχονται απότομα- σε διαλύουν λίγο λίγο. Και όταν τα όρια αρχίσουν να θολώνουν, όταν το "δεν πρέπει" γίνει "δεν μπορώ να σταματήσω"... Στο τέλος, δεν είναι θέμα ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι- αλλά ποιος θα αντέξει

~ το παρόν τους χωρίζει αλλά το παρελθόν τους φέρνει πιο κοντά ~

Η ιστορία με τη κλισέ υπόθεση και τη κλισέ πλοκή που φαινομεικά ειναι ίδια με ολές τις άλλες. Ήθελε να του δείξει πως είναι να είσαι έφηβος και αύτος να της δείξει την ευτυχία. Ψάχνοντας την ευτυχία μήπως κλείνεσαι στην δυστυχία; Και όμως φίλοι μου το φώς στο τέλος του τούνελ ήταν τρένο...

Η μονότονη ζωή της 17χρονης Έλλης θα αλλάξει ριζικά μετά το θάνατο των γονιών της από αστυνομικό. Η Έλλη θα γεμίσει μίσος και θα κάνει τα πάντα για να πάρει εκδίκηση. Στο δρόμο της θα βρεθεί ο αναρχικος Τεο που θα την βάλει στη συμμορία του και θα της αλλάξει τη ζωη #1 ζευγαρι 23/8/2018 #6 anarchy 23/7/2018 #9 εφηβεία 10/8/2018 #4 anarchy 10/8/2018

«Πυροβολησε την!» ουρλιαξε με οση δυναμη ειχε και ημουν σιγουρη πως οι χορδες του εγδαραν τον λαιμο του. Τον κοιταξα. «Καν'το μωρο μου» τον προκαλεσα χαμογελωντας. Τον εβαζα σε πολυ δυσκολη θεση. Ειχα προδωσει και ειχα προδωθει. «Ελα Παυλο,πυροβολησε την! Σκοτωσε τοσο κοσμο!» φωναξε και γελασα. Θα ηταν αρκετα ειρωνικο αν εγω που δολοφονουσα κοσμο,δολοφονηθω... Τον κοιταξα και δυο δακρυα ξεφυγαν απο τα ματια μου. Δεν ειχαμε μελλον τελικα,μωρο μου ...

[1° Ανεξάρτητο βιβλίο] 💎Previous book's title :Green eyes💎 •••••••••• ^__^ Ηταν μόνο ενα κοίταγμα... Ενα κοίταγμα για να τον ερωτευτώ.. Πρώτη φορα τον βλεπω απο τοσο κοντα.. Γκριζοπρασινα ματια.. Διαβολικα λακακια.. Το δεξι του χερι έπιασε τον αναπτήρα, ενω το αριστερό στήριξε το τσιγάρο ανάμεσα απο τα καλοσχηματισμενα χείλη του. Με μια κίνηση αναψε το τσιγάρο.. Μακάρι να'μουν το τσιγάρο που θα καιγόταν για σένα... Τα δάχτυλα του απομάκρυναν τα μαλλια απο το πρόσωπο μου. Ηταν τοσο κρύος... Και γω τοσο ζέστη. Ισως απ'την αδρεναλίνη.. Με κοίταξε βαθια μεσα στα ματια και τοτε ακουσα για πρώτη φορα την φωνη του. "Τι κανείς εδω?" Το βλέμμα του ψυχρό.. Πως σε κάποιον άνθρωπο μπορουν να αλλάξουν τα συναίσθηματα τοσο γρήγορα? Θελω να μάθω.... Και αυτόν.. Και τις 50 αποχρώσεις του. [Απόσπασμα απο κείμενο του βιβλίου] ^__^ •••••••••••••• "Μην κρύβεσαι ματια μου.... Παντα σε μένα θα ανήκεις " ••••••••••••••• •ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ• ▷Ρομαντικό ▷Δρασης ▷Δραμα ▷Εφηβικής Φαντασίας •••••••••••••••• ⓒAll right reserved □Don't copy the story 🌌Published:27/4/18 #2018story

Ναρκωτκα ποτα τσιγαρα κι κοπελες ειναι ολοι η ζωη του Λουκα ...Ισως να ειναι ενα παλικάρι χωρις συναισθηματα χωρις να τον ενοιαζει αν θα πληγωσει ..Ομως ξαφνικα θα εμφανιστη μια κοπελα με τσαμπουκα ..κι ολα θα τελειωσουν ................... ^^

Τι θα γίνει όταν ο αρχηγός της μαφίας σε απαγάγει από την οικογένεια σου, ώστε να παντρευτείς τον πρωτότοκο γιο του?? °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•° «Σου είπα κάτι γαμώ τη πουτάνα μου!! Μη με νευριάζεις περισσότερο!» φώναξε και κοπάνησε το όπλο του στο γραφείο του «Μάθε να μου συμπεριφέρεσαι τότε!» είπα και το μετάνιωσα μέσα στο επόμενο δευτερόλεπτο Έσκασε ένα γελάκι και κοίταξε για λίγο το ταβάνι... «Βούλωσε αυτό το υπέροχο στοματάκι σου πριν στο βουλώσω εγώ...» είπε και διακρίνω τις φλέβες του λαιμού του να κάνουν έντονη την παρουσία τους •°•°•°•°•°•°•°•°•°•°• Πως θα καταλήξει αυτός ο εξαναγκαστικός γάμος μεταξύ του οξύθυμου και παρορμητικού Brian με την αντιδραστική αλλά ταυτόχρονα αθώα Charlotte?

Ήταν φτιαγμένοι από φωτιά και τάφο. Δύο καρδιές, βαμμένες στο αίμα των θυμάτων τους. Εκείνος, γιος του αφανισμού. Εκείνη, κόρη της εκδίκησης. Τους μεγάλωσαν με σφαίρες, όχι με νανουρίσματα. Αν υπάρξει αγάπη ανάμεσα τους, θα είναι έγκλημα. Κι αν αντέξει...θα είναι θαύμα. Αν κοιταχτούν, όλα τρέμουν. Αν πλησιάσουν, όλα σβήνουν. Αν αγαπηθούν... Ποιον θα προδώσουν πρώτα...; Τον κόσμο τους...ή ο ένας τον άλλον; Και το κυριότερο; Αν η αγάπη τους είναι καταδίκη...θα την αρνηθούν ή θα την αποδεχτούν;

"Άσε με!" απαίτησε προσπαθώντας να απελευθερώσει το χέρι της όμως ο Τζέι την αγνόησε συνεχίζοντας να την τραβολογάει. Γλίστρησε το χέρι της και κατάφερε να το τραβήξει σταματώντας πίσω του κι εκείνος σταμάτησε επίσης αφήνοντας την πίσω του. "Σε μισώ!" φώναξε ανάμεσα στα αναφιλητά της και τότε γύρισε ο Τζέι κοιτώντας την με δάκρυα στα μάτια έχοντας σταυρώσει τα χέρια του, σαν να περιμένει να τελειώσει όλος αυτός ο εφιάλτης. "Το ξέρω. Μπορεί να λες πως με μισείς, αν το κάνεις, όμως με αγαπάς επίσης σε υπερβολικό βαθμό" είπε πλησιάζοντας την περισσότερο χωρίς να αλλάξει την στάση του. "Με μισείς, το δέχομαι, όμως μπορείς χωρίς εμένα; μπορείς να ξυπνάς και να κοιμάσαι χωρίς εμένα δίπλα σου; αν μπορείς μωρό μου, φύγε τώρα και χωρίζουν οι δρόμοι μας εδώ, δεν θα με ξανά δεις ούτε ζωγραφιστό. Αλλιώς αν μείνεις μην περιμένεις να σε αφήσω ποτέ" είπε δακρύζοντας κι εκείνη έμεινε στην θέση της σταθερή ανασαίνοντας άστατα με την έκφραση του τρόμου στο πρόσωπό της. ~ [19.02.2020 - 19.07.2021] [#10K 08.03.2021]