"Diz çökme Veyra! Unutma, çelik dövülmeden sertleşmez!" Veyra için hayat, babasının örsünden çıkan kıvılcımlar ve annesinin sevgi dolu nasihatlerinden ibaretti. Ta ki o uğursuz sabah, gökyüzü dumanla kaplanıp Şehzade'nin ordusu köylerine bir kâbus gibi çökene dek. Gözlerinin önünde önce babasının onuru, sonra annesinin nefesi soğuk çelikle kesildi. Geriye kalan tek şey; küle dönmüş bir geçmiş ve damarlarında yanan, dindirilemez bir nefretti. Şehzade, bu vahşi öfkeyi söndürmek yerine onu bir mücevher gibi işlemek istedi. Veyra'yı bir atın arkasına bağlayıp sarayına kadar tozun ve kanın içinde yürüttü. Onu öldürmedi; çünkü saf nefretin, en keskin kılıçtan daha tehlikeli olduğunu biliyordu. Şimdi sarayın mermer koridorlarında sessiz bir fırtına büyüyor. Şehzade, kendi celladını bizzat iyileştirip başucuna diktiğini henüz bilmiyor. Bir genç kızın çaresizliği, bir imparatorluğun yıkımına yetecek mi? "Ben senin eline batan bir kıymık olmayacağım Şehzade. Ben senin boğazına dolanan o halat, her kadehinde içtiğin zehir olacağım."

Bu on yedi insan, hayatlarının en kırılgan anında aynı gökyüzü altında birleşti. Tutukları dilekler, kaderlerini görünmez bir iple birbirine bağladı. Ancak bu dilekler onlara kurtuluş değil, karanlık bir otobüs yolculuğu ve acımasız bir ölüm oyunu getirdi. Kaçış imkânsızdı; çünkü biletleri çoktan kesilmişti ve varış noktası sadece ölümdü. 09.09.2026 Kısa bir kitap olacak. Ama aksiyonu gerilimi heyecanı dibine kadar yaşayacağınıza emin olabilirsiniz...

Bir insanın dünyası kaç kez yıkılabilirdi? Karaca, henüz çocuk yaşta anne ve babasını bir otoyol kenarındaki demir yığınlarının arasında bırakırken, hayatın ondan alabileceği her şeyi aldığını sanmıştı. Yıllar sonra, tek sığınağı, dünyadaki son köprüsü olan babaannesini de o soğuk hastane odasında uğurladığında anladı ki meğer fırtına henüz kopmamış, asıl kıyamet o zaman başlamıştı. Şimdi ise Sarp'ın o devasa, ipek ve tütün kokan karanlık yatak odasında, adamın henüz soğumamış yastığıyla baş başaydı. Sarp ölmüştü. Sadece sekiz ay boyunca ona hem kalkan hem vatan olan o adam, arkasında çözülmesi imkânsız bir miras, kanlı ortaklar ve Karaca'nın omuzlarına binen tonlarca ağırlık bırakarak gitmişti. Kapının ardında ise onu bekleyen tek bir isim, tek bir yemin vardı: Bu cinayetin baş sorumlusu olduğuna inandığı o adam... Atahan.