1900'lü yıllarda sırf eşcinsel oldukları için idam edilen aşıklar, reenkarnasyonla tekrardan modern dünyada karşılaşırlar... |ChanMin|

Kim Mingyu tipik bir alfaydı, güç gösterisi yapmayı seven, omegasına en güçlü olduğunu gösteren. Omegası... Şu an ona salına salına gelen tatlı omegası. Wonwoo herkesin aşık olduğu tatlı omega... Mingyu'nun omegası... Her zaman yüzünde o güzel gülümseme, tatlı bakışlar vardı. Nazikti. Herkes ona bayılır, tapardı. Omega eğer bir alfaya bir kere baktı mı iş bitmiştir. Alfa adeta onun için delirirdi. Wonwoo dünyanın en tatlı kokusuna sahipti. Mingyu bütün gün onu düşünüyordu. Onunla evlenmek, onu işaretlemek ve onu kendisinin yapacağı günü sabırsızlık bekliyordu. Hatta Mingyu onun yavrularını taşıyacağı zaman ne kadar güzel görüneceğini hayal etmekten geceleri gözüne uyku girmiyordu. Tatlı omegasından yayılan güzel koku onun başını döndürürken, onun tatlı, herkese yumuşak olan sesini duyacağını düşündü ancak hepsi Mingyu'ya gelince tamamen yok olmuştu. "Kim Mingyu seni piç!" Mingyu irkilerek kurduğu hayallerden uzaklaşırken Wonwoo'ya baktı. Omegası her zaman olduğu gibi, herkese attığı tatlı bakışları ona atmıyordu. Zaten hiç bir zaman öyle bakmazdı.

Double_Kill_Prince: Bu oyuna başlamadan önce her şey o kadar kolaydı ki. [Anti_MutAnt oyuncusu öldü] [Double_Kill_Prince Double Kill yaptı] Double_Kill_Prince: Seni sevmek o kadar güzeldi ki. Double_Kill_Prince: Şimdi seni severkenki her adımımda, bir başkasının katili oluyorum. Double_Kill_Prince: O güzel ve tatlı sevgim, beni gözü kara bir katile dönüştürdü. Double_Kill_Prince: Artık seni sevmek bana çok acı veriyor. * "Tak tak." "Kim o?" Texting olmayan bölümler içerir ~.~

Jeonghan sırtını güneşe doğru döndü. Son kez Tanrı'ya ailesini görmek için yalvardı. Arkasından esen sert rüzgâr sanki onu durdurmak ister gibiydi. Hayır, hayır, bu hayatta onu durduracak hiçbir şey kalmamıştı. Parmaklığın üzerinde ayakucuna yükseldi. Kolları halen havada onu bekliyordu. Artık hazırdı. Bu dünyadan gitmeye tamamen hazırdı. İşte tam o sırada tüm dikkatini dağıtan cılız bir ses duydu. "Anne..."

[Tek bölümlük] Jeon Wonwoo her ayın 15'inde kocası Seungcheol ve en yakın arkadaşları için bir yemek düzenler. Özel insanlar için özel bir yemek. Bir yemekte ne kadar sır olabilir ki? Kimse masum değil. Aşk, var. Tutku, var. Kıskançlık, var. Sadakat...? ~ "Cheollie?"diye fısıldadı Jeonghan ipeksi, yumuşak sesiyle. "Sana böyle sesleniyor, değil mi?" Sinirle güldü. "Deliriyorum ancak sen karşımda ona olan aşkını haykırmaya devam ediyorsun."

[Tek bölümlük] "Dilini mi yuttun kedicik?" Wonwoo ona ters bir bakış attı. "Bana öyle seslenmeyin Bay Kim. Biz sizinle o kadar da yakın değiliz." Mingyu dudaklarını yalayıp Wonwoo'ya alaycı bir bakış attı. "Haklısın, en son dilimi emdiğin zaman da o kadar da yakın değildik." Wonwoo utançla kıpkırmızı kesilirken alt dudağını dişledi. "Piç bir orospu çocuğu olduğumu da söyledin." Mingyu başını eğip Wonwoo'nun gözlerine baktı. "Beni her zaman şaşırtan dudaklarından kim bilir daha neler çıkacak?" [alfa mingyu & omega wonwoo] to @minwonist ꒰⁠⑅⁠ᵕ⁠༚⁠ᵕ⁠꒱⁠˖⁠♡

{TAMAMLANDI} İçinde bir anda yanmaya başlayan arzuya engel olamadı, onu söndürmek gibi bir niyeti de yoktu. Şu anda ta en derininde hissetmiş olduğu bu duyguya aşina değildi. Ne karısı ne de sarayın geri kalan cariyeleri onu bu kadar cezbetmemişti. Bir erkeğe ilk görüşte bu denli bir şehvet beslemesi normal miydi? Gördüğü güzelliğin bir ölçütü olan varlığın gözlerini ondan ayırdığı anda yok olacağından korktu. Göğsü inip kalkarken göz bebekleri genişledi. Kusursuz olan varlığa verilen ismi merak etti, ona dair her şeyi öğrenmek istedi. 26 yaşındaydı, 16 değil ancak şu an kanı delicesine hızlı kaynıyordu. Hiç böyle hissetmemişti, adeta tenini kavuran hisle boğazının kuruduğunu hissetti, ne kadar yutkunsa bile geçmedi. Kurumuş dudaklarını ıslatırken Seokmin'e çevirdi bakışlarını. "Adı ne?" Seungcheol, Seokmin'e dönerken sesindeki coşkuyu bastırmak için büyük bir çaba gösterdi. Sakin bir şekilde çıkan sesiyle hafifçe nefes aldı. Gözleri bir Seokmin bir de göldeki meleğin arasında gidip gelirken alt dudağını kemirdi. Seokmin, efendisinin bir az evvel baktığı yöne baktığında gördüğü kişiyle kaşları çatıldı. Onu tanıyordu. Efendisinin neden birdenbire ona göldeki kişiyi sorguladığını anlam verememişti. Efendisi normalde meraklı bir insan değildi, yavaşça kıstığı gözlerini ihtiyatla veliaht prense geri çevirdi. "Jeonghan," dedi yavaşça. "Yoon Jeonghan." Seungcheol'ün yüzü aydınlanırken hafifçe güldü ve yavaşça, kısık bir sesle tekrarladı. "Jeonghan."

Jeonghan pek de başarılı götüremediği gazeticilik hayatında en büyük derdi şeften azar yememektir. Ta ki bir seri katilden not alana kadar...

Uzun zamandır mafya liderinin elinde esaret yaşayan Jeonghan kaçma girişimlerinin birinde eski istihbarat ajanı Seungcheol ile karşılaşır.