~TAMAMLANDI~ "ADAM SİYAHTI, KADIN İSE ONUN, SİYAH'INA BULAŞAN GRİ..." ... Ben Siyah olsam, sizde benim Siyahıma bulaşan gri olmak istemez misiniz? Cevabınız "evet" ise, sizi içeriye davet ediyorum. Kapak tasarımı ; @Draculessa🤍 Başlama tarihi: 02.08.2020 Siyaha Bulaşan Gri Adındaki tek kitaptır. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

İKİ MARDİNLİ AİLE SIRF BİR KİŞİNİN HATASI YÜZÜNDEN MASUM BİR KIZIN ZORLU HAYATI KARAKTER TANİTİMİ ZEYNEP YILMAZ:24 yaşında psikiyatris 4yıldir Amerikada yaşıyordur.Çok masum saf kimseye hayır diyemeyen ama hakkını yedirtmeyen cok alcakgonullu yardimsever birazda inatci bir kız. KEREM SAYER:27 Yaşında SAYER ÖZEL HASTANESİNİN TEK VARİSİ. Oldukça sert acımasız ve çapkın gibi görünsede icinde yumusaklik vardir. ceviz gibi adam kısacası onun icin kardeşi bora onun herseyidir BORA SAYER:25 yaşında abisinin herseyi cok sempatik tatli birisi CAN&YAĞMUR:İkiside sayer hastanesinde psikiyatris ve sevgililer DEMET&CİHAN:ZEYNEBİN AİLESİ MARDİNDE YASİYORLAR MELİS:KEREMİN UYUZ KUZENİ AYNİ EVDE YASİYORLAR SEVİM&AHMET:KEREMİN AİLESİ İSTANBULDA YAŞIYORLAR BORA VE ZEYNEP MARDİNDE TANISMİSLARDİ VE COK İYİ ANLAŞMIŞLARDI BORA ZEYNEBE ADETA AŞIK OLMUŞTU ZEYNEPTE ETKİLENMİŞTİ AMA ODA İLERDE BELKİ ONA AŞIK OLABİLİRDİ TAAKİ MARDİNDEKİ O DÜĞÜNDE ZEYNEBİN BELALISI BORAYI ÖLDÜRMESEYDİ

Kadın intikam ateşi ile yanıp tutuşurken. adam ise kadının aşkı ile yanıp tutuşuyordu. Bir yanda sevdası diğer yanda ise intikamı vardı ve intikam ile aşkını arkasında sıkışıp kalmıştı kadın. Adam ise bir yanda sevdasının canı diğer yanda ise sevdasının intikamı vardı. Hem sevdasının canının hemde sevdasını intikamını arasında sıkışıp kalmıştı. Hazal Soyhan...Azad Karaaslan... Kadın sevdası ile inim inim inlerken adam annesini intikamı için yanıp tutşuyordu. Bir yanda sevdası bir yanda annesini katili vardı adam için. Adam arafta kalmıştı ne sevdasında vaz geçiyordu ne de annesini intikamından. Kadın sevdasının intikam hırsı ile her gün eriyip bitiyordu bir yanda sevdası bir yanda babası arafta sıkışıp kalmıştı. Ne sevdasını seçe biliyordu ne de babasından vaz gece biliyordu. Zerda Karaaslan...Boran Soyhan... Bu dört sevdalı aşıkların kavuşamadıgı şehirde Mezopotamya topraklarında aşk ateşine düşmüşlerdi ya onlar tarih yazacaktı sevdaları ile Mezopotamya da yada Mezopotamya onaları efsane yapacaktı. Yazılış tarihi:03/15/2022 Yayınlama tarihi:06/06/2022 Telif hakları bana ayit olup kurgu tamamen bana ait olmak üzeredir. Çalınması ve yahut taklit edilmesi durumunda gerekli yerlere şikayet edilecektir.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Hafızanı kaybedersen düşmanına âşık olabilir misin? Karaca Yıldırım, ailesini kaybettiği kazadan aylar sonra iyileştiğinde teyzesinin yanına taşınır. Hayatına devam etmek için üniversiteye kaydolup güzel sanatlar bölümüne gitmeye başlar. Başlangıçta her şey iyidir. Onu çok seven bir teyzesi, samimi arkadaşları ve başarılı olduğu bir üniversitesi vardır. Ta ki geçmişinden gelen gizemli bir çocuk işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişmiştir. Karaca artık ne arkadaşlarına, ne teyzesine ne de çok iyi bildiği hayatına güvenemez hale gelir. Sırlarla dolu Aram Alevyan, ansızın çıkıp geldiğinde Kar'ın hayatı tepetaklak olur. Artık geçmişten anılarla günümüzdeki hayatı iç içe geçmiştir. Karaca Yıldırım, gerçekten de sandığı kişi mi? Tabloların altına fiyakalı bir imza atan ressam öğrenci mi yoksa gerçek çok daha karanlık bir mahzende henüz çocukluğuna kazınmış bir gölge mi? Peki ya Aram? O, Karaca'nın neyi? Düşmanı mı? Peki, neden düşman olduğunu hatırlamıyorsa... Ona âşık olabilir mi?

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️