Birbirleriyle hiç alakası olmayan dört kız, kimsenin görmediği bir olayı aynı gece ay festivalinde görürler, dünyada bütün insanları etkileyecek bir olay gerçekleşmek üzere ve buna sadece onlar engel olabilir belki bir ölüm belki bir cinayet, kim hayatta kalıp dünyayı koruyacak? maceraya hazır mısın? *Gökkuşağı Koruyucuları* Önemli Not Hikaye tamamen kurgudur.Burada geçen karakterler tamamen hayal ürünüdür ve gerçekle hiçbir alakası yoktur.Her hangi bir kötü amaçla yazılmamıştır.

Arkada köşede ayakta duran çocuk da pür dikkat benim ne diyeceğimi bekliyordu. Sessizlik uzun sürmüş olacak ki Yağız hafifçe kaşlarını kaldırarak "Bu kadar bilgiye şaşırdın galiba? dedi ve ekledi "Seni sandığında da fazla araştırdık ve sandığından da iyi tanıyoruz." Bende ona Küçük prens kitabından bir alıntı sözle cevap vermek istedim "Kaç yaşında, derler, Kaç kardeşi var? Kaç kilo? Babası kaç para kazanıyor? Bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanarlar." İlk önce ikisi de afalladı, daha sonra Yağız anlamış olacak ki hafif bir tebessüm etti. Bir şey söylemek için ağzını açtıysa da kafasını sallayıp vazgeçti. Ardından kollarını masaya koydu. Gözlerimin içine dikkatle bakarak "O gece evime bilerek mi geldin?" diye sordu. *** İra yanlız bir kız, kısıtlanmış yanlız bırakılmaya zorlanmış bir kız. Ama o herşeyin bu kadar kolay olmasını istemiyor ve vazgeçmemekte kararlı. Dünyanın diğer ucu Japonya'dan, doğduğu şehire Antalya'ya taşınıyor. Japonya'da konulan şizofreni teşislerinden sonra kendinin şizofren olduğundan emin ama bilmiyor ki herşey bir gün değişir. Kendinden saklanan sırları öğrenen İra aslında gördüğü halüsinasyonların oldukça gerçek olduğunu öğrenir... İyi okumalarr dilerimm :)

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

24 Krallıktan gelen genç prens ve prensesler için kurulmuş bir Kraliyet Okulu. Ancak acımasız bir suikastçı kendini soyluları teker teker öldürmeye adamıştır. Kaçış yok. Teslim olmak yok. Oyuna hazır mısınız?