*Düzenleniyor* "...Elimi tabağı almak üzere hareket ettirdim fakat başka birinin tabağı almasıyla dudaklarım aralandı. Şaşkınlıkla büyüyen gözlerim, kalan son pasta dilimiyle tepemde dikilen adamın çehresinde sorgularcasına gezindi. Tam o anda şaşkınlığım ikiye katlandı ve beynimin vücuduma gönderdiği şok dalgalarının sinir sistemimi ele geçirmesiyle karnımı, bir o kadar tanıdık ama yabancı olan his kaplayıverdi. Çatık kaşlarımın altından baktığım ve tam yanımda bir duvar misali dikilen adam direkt göz bebeklerime bakıyordu. Bir anlık yumuşayan bakışlarımın ardından farkında olmadan aynı şeyi yapmıştım fakat nihayet farkına vardığımda gözlerimi kaçırıp utanç duygusunun bedenimi ele geçirmesine izin vermiştim. Tabi bu uzun sürmedi. Aralık dudaklarımı birbirine bastırıp güçlükle topladığım cesaretle tekrar gözlerine baktım. Bu defa kaşlarım daha da çatıktı. İsmini bilmediğim yabancı, heybetli duruşu ve koyu kahve gözleriyle yakından çak daha çekiciydi. Bu inkâr edilemez bir gerçekti. Fakat çekici olduğu kadar kabaydı da. Hafifçe öksürerek boğazımı temizledim ve kendimden emin bir ifadeyle söze girdim. "Affedersiniz ama o pasta..." Sert duruşunu bozmadan sanki söz kesmek nazik bir eylemmiş gibi rahat bir ifadeyle sözümü kesti. Nazikçe. "Sizi dinlemeyi çok isterdim, fakat gitmem gerek." ... "

Minha Minca aylar önce terk edildiği evin tozlu kapılarını aralamak için Denizli'ye gider. Fakat o kapının ardında onu neler beklediğinden bihaberdir ve acı dolu geçmişi ile yüzleşmek zorunda kalır. Onun yaralarına hiçkimsenin faydası dokunamazken, o kendi yarasının merhemi olmayı seçmiştir. Hayatına ansızın girip ona dik durmayı ve kendi yaralarını sarmanın gücünü veren Miran Tancı onun kalbinin ritmini de değiştirebilecek midir ? "Onu gördüm, gri gözlerini ve ardındaki ışığı. Güçlü durmayı o öğretti bana, söz vermiştim kendi yaralarımın merhemi olup onlara sahip çıkacağıma. Hayat da buydu ya; Kendi yaraları sarmanın ve kabuk bağlayıncaya dek süren gücü bir başkasının sana vermesi.." 🦋 "Kelebeğin ömrü bir gündür. Yaşamasına izin verirsen belki ömür boyu senin yanında kalır." Sözlerim ile göz bebeklerime öyle derin baktı ki, bir an gerçekten yaşadığımı hissettim.

NOT: Kurguma bir süreliğine ara verdim bu süreçte "Maskeli Yüzler" adlı kurgumu tamamlamaya doğru yol alıyorum. Lara bir gün evinin etrafında bir ses duyar ve o sesi duyup dışarı çıkması bir olur fakat dışarıda hiç kimseyi göremez çünkü kimse yoktur. Peki Lara'nın duyduğu o ses kime aittir ve ne için dışarıya çıktığında kimseyi görmemiştir. İşte bunun cevabı yerin altında gizemli olan bir adamın evinin olmasıdır fakat lara bunu bilmiyordur. "Gökyüzüne baktım şimşek çakmıyordu, dışarıda ise kimse yoktu ama emindim her gün aynı saatte gelen o ses birine aitti."

Bir başına buyrukluktur İstanbul. Gidenin hasretidir, kalanın duası. Kırk yıl hatır için içilen kahvelerin, kokularının sardığı sokaklardır. Vazgeçiştir, direniştir. Ne olursa olsun, yaşayışların şehridir İstanbul. "Bir gün sana karşı kazanacağım. Bir gün gelecek, bu şehir adımı söyleyecek. Senin kulaklarına ulaşana kadar en köhne binalara, gecekondulara, nezih semtlere yayılacak. Bir gün de diğer tüm şehirlere. O zamana kadar bir garip savaşımsın İstanbul." 🎼 Kısa süre içerisinde yeteneğini usta bir şekilde yönlendiren genç, Sol Anahtar lakabıyla tüm müzik çevresini, sosyal medyayı, kanalları altüst eder. Yıllardır koşuşturup durduğu, çabaladığı hayalleriyle yaşayan genç kıza bir gün beklenmedik bir teklif gelir: İki yıla yakındır kitlesini büyüten, tek bir ipucu bile bırakmayarak kendini gizleyen Sol Anahtar iş birliği yapmak istemektedir. "Ben bu şehirle hiçbir zaman savaşmadım. Hep huyunu suyunu bildim. Derdim İstanbul değil, derdim insanları. Ve ne yazık ki insanlarla, bir türlü anlaşamadığım insanlarla, hiçbir zaman aram güzel olmadı." 06.12.21 |elaninrengi Not: Güncel kitaptır, bölümler düzenli olmasa dahi gelmektedir.