Güzel olan Eylül değil Eylül'le gelenmiş meğer. Ben sadece mevsimine aldanmışım.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Hişşşt! Sessiz ol! Aşk duymasın Bu aramızda büyük bir sır. Sen ben ve ölüm arasında. Bu Öykünün başrolü benim. Yavaşça sensizliği karalıyorum bu satırlara. Ömrümde çürüyorum ve gözümden damla damla yokluğun süzülüyor. Özlem koksa da gözyaşlarım özlediğim kadar ağlayamıyorum. Bu çok zor olsa da dayanıyorum. Dayanmak zorundayım. Ve bir insanın birşeyleri yapmak zorunda olması gerçekten çok acı. Kılıf bulmaya çalışıyorum ama her veda bize ya eksik ya da fazla. Gitsem ölüm kalsam ölüm diyorum. Ve gidiyorum işte. Sana ömrümden karakterlerini bizim paylaştığımız bir yığın anı bırakıyorum. Bir de her seferinde beni hatırlatacak bir aşk hikayesi... .... Ağlarken sesin çıkmasın diye tuttuğun nefeste boğulup ölmek istersin bazen

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Herkes o şelalenin büyüleyici ve göz alıcı olduğunu düşünür, yanı başından dahi ayrılmak istemezlermiş. Fakat kimse bilmez o şelalenin ne kadar tehlikeli olduğunu. Bir gencin birine takıntılı olduğunda neler yapabiliceğini kimse göremez. Göremedi de zaten... Kimse bilemedi neler olduğunu. Çok kişi acı çekti, çok kişi yaralandı. Peki bu devam edecek miydi? Hep böyle mi gidicekti? En can alıcı soru ise sıradaki kişi Pusat ve Lena mıydı?

Önyargılarla dolu bir sevgi masalı..

Mutluluk neydi ? Gülümseten neydi bizi ? Peki Umut? Aşk Sevgi Dostluk ve daha fazlası :)