"sadece bunu basitçe yapmak istiyorum."

kilisede başlayan bir tutulma hikayesi...

İnanın bana bu o aptal mantığıdır. Tekrar acı çekmemek için çitlere sardığı mantığıdır. Beynidir veya herhangi salak bir organı. Salak olmayanlara gelelim, kalbi tıpkı o şafaktaki güneş ve gökyüzü temsili gibi, onunkiyle birleşmiş. Bunu hayal edebiliyor musunuz? Somutça değil soyutça. Bunlar beyinle olmaz. Kalbiniz çakıl taşlarıyla doluysa da olmaz. Çünkü o ikisinin nasıl hissettiğini anlayabilmek zor.

Yıllardır en yakın arkadaşlar olan Jihoon ve Soonyoung, bu yakınlıklarını göstermekten hiçbir zaman çekinmezler. Ve bir gün, Jihoon'un ablası Yooneun onlardan şüphelenir. Üstelik Soonyoung'un onlara yatılı geldiği gecelerden birinde görmemesi gereken şeylere şahit olur.

"Peki ya sonrası? Hikâye böyle bitmiş olamaz. Kim böyle bir masalı dinlemek ister ki?" Elinde paspasla odadan çıkacakken kapıda birini görmüş gibi durdu. Yüzünün rengi saniyeler içinde attı. Nefesini tutmuştu. Kapıda kimse olmaması durumu daha karmaşık hale getiriyordu. "Hayaletlere inanır mısın?" O kesinlikle normal değildi. Gözlerini dikmiş kapıya bakıyordu. Donmuş gibiydi. Üzerine böyle saçma bir soru soruyordu. "Hayır, hiç inanmadım." Jeonghan ona baktı. Bir şey olacak gibi sabırsızca ve korkuyla yerinde titriyordu. Sanki önünde ona son sürat gelen bir araba vardı. Sağ gözünden bir damla düştüğünde Seungcheol gerçekten ne olduğunu anlayamıyordu. "Ben inanırım."

Jeonghan pek de başarılı götüremediği gazeticilik hayatında en büyük derdi şeften azar yememektir. Ta ki bir seri katilden not alana kadar...