Wiersze białe, rymowane, raczej krótkie niż długie, o rzeczach niespotykanych i zupełnie zwyczajnych... Wszystkiego po trochu - szczęścia, smutku, złości, zachwytu. Codzienność przelana na papier w postaci kilu(nastu) słów, fragmenty rzeczywistości, odłamki świata... ☽ Z przyjemnością czytam wszystkie Wasze interpretacje, więc piszcie śmiało ☾

Po latach odkładania moich utworów do przepełnionej po brzegi szuflady, w pachnącym kadzidłami mieszkaniu przy ulicy XYZ, decyduję się z lekkim zawachaniem, na publiczny, literacki striptiz. Zbiór wierszy "Moje, niczyje" to nic innego jak powolne obnażanie się z tkwiących w zakamarkach umysłu emocji oraz stanów emocjonalnych, opatulonych cieniutką warstwą miłości do dekadentyzmu. Stawiam przed sobą próbę. W chwili obecnej nie mam pojęcia, czy kogokolwiek zainteresuje, czy też zaciekawi moje pióro, lecz dużo bardziej zależy mi na puszczeniu mojego przekazu w (być może mało liczny) tłum. A nuż dwie osoby odbiorą moje przesłanie, ale w swój indywidualny, wyjątkowy sposób. I To jest właśnie najpiękniejsze w poezji. Zapraszam do lektury:) Ola❤️

Gnamy za szarą codziennością coraz bardziej, zatracając wszystko co nas otacza. Czy to wszystko ma sens ? Stój! Zatrzymaj sie! Znasz w sobie chwilę spokoju.

Historia mężczyzny z tragicznym, a może szczęśliwy zakończeniem?