Kafes kimi için kilitli bir yuva, kimi için ise hapsolmak demekti. Demir parmaklıkların arkasında kalmış insanlar, kafesin içinde her şeyin mübah olduğunu bilirdi. Burası o şeytanın kendi krallığı, kendi çektiği demir tellerdi. İçeride onunla karşılaşmak, onun krallığına izinsiz girmek demekti. Ve herkes bilirdi krallığına adım atan, son yumruğu yemeden çıkamazdı.

Hadi ama nereden bilebilirdim ki okulun ilk gününden müdürün oğluna tekme atacağımı?!

Aydınlık, karanlığı yenmedi... sadece onunla yaşamayı öğrendi; çünkü en parlak ışıklar en karanlık yerlerde doğar. "Ödeştik, başımın belası."