İnsan korkularını saklayıp kimsenin görmesine izin vermeyince mi daha cesur olurdu yoksa onları saklamadan,onlarla yaşamayı öğrendiğine mi? Bunun cevabını bilmiyordum ama korkularımla yüzleşemediğimin de farkındaydım. Ben korkularından her zaman kaçan,onlardan olabileceğim en uzak noktaya saklanmak için uğraşan o kızdım. Ve benim en büyük korkum Mizra Devrim Sertkaya'ydı.

Kitap tasarımı : @dowoffical ve @lavender_odor Ağlıyorum.Kalbimdeki kuşların kanatları yolunuyor. Adam onları topluyor başka kadınlara kanat yapıp mutluluktan uçuruyor. Mutluluk bir kitap ismi oluveriyor o an. Bütün lügatları o yönetiyor. Susuyorum sonra en konuşmam gereken zamanlarda. Sessizliğim Tanrınınkiyle yarışıyor. Bütün güzel anılar terk ediyor beynimi, kalbimi . Hiç bu kadar üşümüş müydüm ? - düş müydün ? +...Düştüm. Bak ne güzel demiş şair. "Sokağın tavanı kadar" Şanslıysak sevgimizi anlatırız dimi. Ben düştüğüm yüksekliği anlatıyorum . Duymuyorsun. Olsun, varsın olsun ...! 4.05.2019 başlangıç Mahallenin abisine hoş geldiniz 🌹 Emir Baybars ( Nick Bateman ) Ayşan Yılmaz ( Lucy Hale ) Meriç Baybars Melih Akyürek ( Mariano Di Vaio ) Cihan Akyürek ( Giulio Berruti ) Behram Akyürek ( Simon Van ) Baran Aksay ( Sam Way ) Sevcan Aksay ( Kate Bogucharskaia ) Selim Adıgüzel(Jannik Schümann ) Kadir Karakaya ( Gian Maria Sainato) Ayvaz Mutlu ( Georg Mallner) Alihan Yaman ( Manu Rios) Leon Clark ( Stephen James) Andreas Clark Yaşanmışlık #1 (665) / 07. 11. 2019 Hırsızlık #1 (163) / 07. 11. 2019 Sevcan #1 ( 15) / 07. 11. 2019 Mazi #1 (263) / 18. 11. 2019 Behram #1 (19) / 18. 11. 2019 Meriç #2 (629) / 18.11.2019 Düşmanlık #2. (454) / 18.11.2019 Cihan #2. (133) / 18.11.2019 Melih #2 (206) / 18.11.2019 Emir #5 (1.05 bin) / 18.11.2019 Baran #5 (508) / 18.112019 Mahalle #58

Annesini ve kız kardeşini kaybeden Prenses Euria Vaseva, onların intikamını almak için yıllarca kendini eğitmiş, ve Ocreya Krallığının en ünlü suikastçisi olan Gümüş Firari kimliğine bürünmüştür. Hedefine çok yaklaştığı sırada babası, Ocreya Kralı, Gümüş Firari denen suikastçının yakalanmasını emreder ve Euria kendini son derece zor bir durumun içerisinde bulur. Bir seçim yapması gerekiyordur. Suikastçı kimliğini terk edip tahta geçecektir ya da intikamın peşinde tacını devredecektir.

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

"Sakın onun adını anma." "Neden?" "Eğer yaparsan sana sonsuza kadar sahip olur." ~~~~ "Büyü zayıflıyor Aria. Sen ölmek istesen bile o buna izin vermeyecek." Kaşlarımı çattım. "Kimden bahsediyorsun?" Derin bir nefes aldı. Gözleri karardı ve kalbimi durduracak o kelimeleri söyledi. "O geri dönecek. Kader ağlarını bu sefer hepimiz için örecek. Büyü yeteri kadar zayıfladı. Bu sabah gökyüzü kızıla bürünecek. "Sana adını söylettirecek."

Eleanor için kurt adam, vampir ve büyücülere inanmak kolaydı. Sonuçta o, anne ve babasının kurt adamlar ve vampirler tarafında öldürüldüğünü savunan bir çocuktu. Adı tüm eyalete yayılan Deli Eleanor Parker'dı. Çocukluk arkadaşı olan Caleb ile üniversitesi için yeni bir şehre taşındığında tek hayali onca çabayla başlayabildiği üniversiteyi bitirebilmektir. Ancak bir kızı kurtarmak için girdiği ormanda şehrin gerçek karanlığı ile yüzleşmek zorunda kalır. Kendi gerçekliği birer birer parçalanırken onu çok daha zor bir hayat bekler. Anne ve babasının ölümü ise tamamen sırlar perdesinin arkasındadır. Kurt adamlar, vampirler, cadılar, büyücüler, avcılar ve gölgeler. Kan, aşk ve oyunlar. Her şeyin ortasına düşen bir gölge. Her şeyin daha yeni bir döngüye girdiği bir evren. Bu oyunun kurucusu kim? 🌜🌚🌛 "GÖLGE KANI" ADINDAKİ İLK KİTAPTIR!!!

"Madem çok ısrar ettiniz, o zaman artık bey diyebilirim." deyip gülümsedim, bandı yapıştırdıktan sonra yutkundu. "Boşver beyi." deyip dudaklarıma yapışmasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Karşılık veremedim çünkü o dakika sanki her şeyi unutmuş gibiydim ve hiçbir şeyi bilmiyor yapamıyordum... Çekileceğini anladığımda elimi ensesine attım ve kendime daha çok bastırmaya başladım, karşılık vermeye başlamıştım... Elimden tutarak ayağa kalktığında bende kalktım, çekilir çekilmez ilk fırsatta konuştum, "Koridorun sonu sağ oda." dememle gülümsedi, tekrar dudaklarıma yapıştı ve beni kucağına alıp hızla odaya götürdü. İçeri girdikten sonra beni yatağa bıraktı ve dudağımı öpmeye devam etti, yavaşça kayarak boynuma gömüldü ve boynumu emmeye başladı. İnlemeye başladığımda duraksadı ve tekrar devam etti, boyun etimi koparmak ister gibi emiyordu, bir yola giriyordum, sonu açık ya da kapalı, ama bir yol başlıyordu benim için...

Tüm haklarını otumla aynı yerde saklıyorum.

Savaş nereden bilecekti yıllar önce onu oyuna davet eden çocuğun ileride gülümseme sebebi olacağını..

Bu benim ilk hikayem. Umarım beğenirsiniz. :)