"Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum." Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.

•Efsunlu Bir Köy Rüzgarı• Yoğun yetişkin sahneler içermektedir. #anlaşmalıevlilik #zorakievlilik #bursaköyü #köykurgusu #smut

Yönetmen kayda girmeden önce konuştu. " asker arkadaşı gibi durmayın sevişme sahnesi çekiyoruz bedenleriniz değsin birbirine aşk ve tutku istiyorum" Ela gözleri kısa saçlarıyla yakışıklı adamdı erkeksi yüz hatları bedenimi saran kaslı pazuları beni kafesinin altına almıştı. Çektiğimiz dizi için bu sahnelerin olacağını nişanlıma söylemeyi unutmuştum dizi sahneleri verildikten sonra asıl kıyamet o zaman kopacaktı. Dikkat bol sumut içerir 😛

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Karan karşımda dururken konuşmayı unutmuş gibiydim, her şey şaka gibi geliyordu. "Sen ne diyorsun?!" Oturduğum koltuktan öfkeyle bağırarak kalktığımda Karan sadece beni izliyordu. "Ne demek Yelda dini nikahına girmek istiyor?!" Sinirden tüm bedenim titremeye başlarken tüm ihtimalleri düşünüyordum, "Nerede görülmüş böyle bir şey Karan!" Diye bağırdım. "Eğer Yelda'nın adını bir daha böyle bi konu yüzünden ağzına alırsan... Yelda'nın adını ağzına alırsan!" Ellerimi öfkeyle saçlarıma geçirdim. "Yemin ederimki bu evi yakarım, ikimizinde mezarı olur."

Savaş'ın okşadığı erkekliğine dikkat kesildiğimde unuttuğum birşey aklıma geldi. Korunmak için herhangi birşey yapmamış olmasıydı. En azından bir prezervatif işini görürdü. Savaş biraz daha bacak arama yaklaştığında," prezervatifi unuttun," dedim, biran duraksadı sonra devam etti." O zımbırtıyı bu gece kullanmayacağım." dedi," seni hissetmek istiyorum." "Hamile kalırsam peki," dediğimde," benim yerime sen korunacaksın." Dedi. Ve erkekliğini tüm benliğiyle içime doğru ittirdi. O an duyduğum acıyla dudağımı dişlemeye başladım. Ama, sonra fark ettiğim şey beni tedirgin etti. Çünkü savaş içimde değildi. Sakin bir şekilde araladığım gözlerimi savaş'ın gözlerine dikmiştim. O an," sen." Dedi, kaşlarını çatarak," bakiresin." Ne yaptığıma anlam veremez bir hâlde birşey demem için sustu. Savaş'ın suskunluğu beni korkutuyordu. | 7. Bölüm part 2 alıntı | ~~~~~~~~ "öylece öldürecek misin?" Dedi en sâdık Adamı, Musa. Savaş, elinde sıkı sıkıya tuttuğu silahı sevdiği kadına doğrultmuştu," öldürmeyip ne yapacağım Musa? O bana ihanet etti!" Dediğinde, gözleri Efnan'ın üzerindeydi. İki adım geride duran, Musa," ben sadece pişman olma diye söyledim. Abi," Diyip, bir adım daha geriledi. Arkasını dönen Savaş, bir ağız dolusu küfür savurarak," Neden pişman olacağım? bana ihanet eden bir kadın için mi ?!" Diyerek, musa'ya bağırdı. İlk defa birini öldürecek olmaktan nefret ediyordu. Bu ihanet, savaşı çıkmaz bir yola sokmuştu. Son kez arkasını dönüp, onu bu çıkmaza sürükleyen kadına baktı. Yaptığından pişman değildi. Savaş'ı yaralayan da bu kadının kararlılığı değil miydi? Ölüm ve yaşam arasında kalmış... genç ve deneyimsiz bir polis. Deniymsizliğine rağmen onun polis olduğunu anlamayan bir mafya babasının hikayesi.

"Ben ölmedim... ama yaşadığım da söylenemez." Hiç beklemediği anda Mardin'in en büyük aşiretine kuma gidilmesi karar verilen ve bir anda hayatı tepe taklak olan bir genç kızın hikayesidir ...

Arkamdan geldiğini hissettim. Ayak seslerini duymadım ama sessizlik ağırlaştı. Hazar konuştuğunda, sesindeki soğukluk konaktan eskiydi. "Bu konakta herkes benden bir şey bekledi. Ağa olmamı, güçlü durmamı, susmamı." Ben sustum. Çünkü benden beklenen buydu. "Sevmem hiç istenmedi," dedi. "Ben de istemedim." Sözleri içimde bir yere çarptı. Sevmenin bir tercih olmadığını anlatacak gücüm yoktu. Ben sevmeyi seçmemiştim; başıma gelmişti. "Sevda insana yük olur," dedi. "Ben yük taşımaya alışkınım." O an anladım. Bu evlilikte kalbime yer yoktu. Bir adım attım ama yaklaşmadım. Bazı mesafeler yürüyerek kapanmazdı. Ben sevdim. Adını söylemedim. Karşılık beklemedim. Ama sevdim. "Bu evlilik sevda üzerine kurulmadı," dedi. "Burada sevda barınmaz." Haklıydı. Bu konak sevgiyi değil, kaderi bilirdi. "Bu kapıdan geri dönüş yok," dedi son olarak. "Sevda veremem. Ama kimseye de ezdirmem." • Maral & Hazar Sevda Susarsa