Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

[semi-texting] jimin yoongi'ye fena halde kırgındı. ve bu kırgınlığını ona mesaj atarak geçirmeye çalışıyordu. jimin: Sanırım ölüyorum. Ölüyorum ve bu çok acıtıyor. Nasıl geçecek bilmiyorum.

ölümün her zaman siyah olmadığını, gökkuşağı renklerine de bürünebileceğini söyledin. ©Tüm hakları saklıdır.

Ben buradayken ölüm yok, ölüm buradayken ben yokum. Peki neden ölümden korkayım o zaman, neden kucaklamayayım onu eski bir dost gibi Hatta onu neden kendim çağırmayayım huzuruma. Beni yargılamaz, beni affetmez. Benimle kavga etmez, benimle barışmaz. Beni dinler ama benimle konuşmaz. Neden isteyeyim ki onun yokluğunu. Nedeni basit: Ölümden korkmasan bile bilmediğin şeyden korkarsın. İnsanın doğasında vardır bu. Bu yüzden çağırmazsın onu. Onu bilmediğinden değil, gayet iyi tanırsın ölümü sadece onun seni nereye götüreceğini bilemezsin. Günün sonunda ise artık yatağında uyumuşsundur, sabah uyanmak ve yeni bir güne başlamak için. Amaçsızlık, hissizlik hepsi orada yanında ama artık farkındasındır ki onlarla yaşamak hiç yaşamamaktan daha iyi.