İnsan bazen sevmediği biriyle değil, hiç tanımadığı biriyle kaderini paylaşmak zorunda kalır. Hüma'nın yaptığı evlilik ne bir masal ne de büyük bir aşktı. Sadece iki çaresiz insanın imzaladığı bir anlaşmaydı. Biri İstanbul'un kalabalığından, diğeri Rize'nin hiç dinmeyen fırtınalarından geliyordu. Aynı çatı altında başlayan bu yolculukta, çayın kokusu geçmişi, Fırtına Deresi ise saklanan sırları hatırlatacaktı. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar... Ama gerçek sevda, en sert fırtınadan sonra filizlenir. Çay Kokusu, Karadeniz'in eşsiz atmosferinde geçen; aile, sırlar, kırgınlıklar ve yavaş yavaş yeşeren bir aşkın hikâyesi...

Işıklar yandı. Siryus Sirki'nin gösterileri başlıyordu. Pandomim, gösterisini hayalleri üzerine değil, hayal kırıklıklarıyla oynadı. Palyaçonun makyajı onu gülümsetti fakat dudaklarındaki kırmızı, kendi kanıydı. Üzerinde yürüdüğü ip, cambazın boynuna bağlanacak ipin ta kendisiydi aslında. Trapezci kız, hiçbir zaman sallandığı ipten yere çakılmadı bedeniyle - fakat ruhu, sirkin taş betonu üzerinde tüm kanını tüketmişti, oysa... Bu sirkte şarkılar, ruhların çığlıklarıyla yazıldı. Uyanış, Siryus'un kendisiydi. Peki... Duygular bir yaşamı silebilir miydi? Siryus'un hikâyesi, Son Reverans adına tekrar kulaklarda yankılanacak ve yankılandığı yerde, ateş yutanın külüyle tekrar kavrulacaktı..

Birce, ailesini kaybettikten sonra hayatta kalan tek yakını olan abisi Erbay'a tutunarak yaşamaya devam eder. Onun yanında kendini güvende hisseder; ta ki Erbay'ın ölümüyle bir kez daha yıkılana kadar. Abisinin ölümünün ardından Birce'nin elinde yalnızca acısı ve ettiği intikam yemini kalır. Fakat intikamının peşine düştükçe, hayatı boyunca doğru bildiği şeylerin aslında göründüğü kadar basit olmadığını fark etmeye başlar. Güvendiği insanlar, saklanan gerçekler ve geçmişten gelen sırlar Birce'nin hayatını yeniden şekillendirirken, bir noktadan sonra asıl savaşının yalnızca abisinin katilini bulmak olmadığını anlayacaktır. Çünkü bazı insanlar sevdiklerini kaybettiklerinde yas tutar. Bazılarıysa o kayıptan sonra kendisini de kaybeder. Yok Oluş, bir kadının ailesini, yuvasını ve güvenini kaybettikten sonra intikam uğruna çıktığı yolun hikâyesi. Ve bu yolda öğreneceği en büyük gerçek, her ölümün göründüğü gibi olmadığıdır.

Beş asker Zorlu bir göreve giderken, bir patlama sonucu başka bir evrene giderse ne olur.

Ben bir Açelya çiçeğiydim; yolunu kaybetmiş, köklerini bulamayan... Kısa bir süre önce, doğru bildiklerim bir bir yıkıldı. Gerçek sandığım yalanlar, hayatımı bir tokat gibi yüzüme çarptı. "Aile" dediğim insanların ördüğü yalanlarla dolu bir dünyada, yıllarımı çürütmüş ve kendi benliğimi kaybetmiştim. Sonra, karşıma o adam çıktı. Hem deliler gibi aşık olduğum hem de ölümüne nefret ettiğim o adam... Tehlikeli bir aşk şarabının sarhoş edici tadında mutluluğu bulacağımı sandım. Ama yanılmıştım. Sert ve uzak görünen maskesinin ardında itaatkâr bir adam yatıyordu. Yıllar önce, hayatına bir fırtına gibi girmiş, onu kendime aşık etmiş, sonra hiç beklemediği bir anda çıkıp gitmiştim. Ama biliyordum, gün gelecek beni bulacaktı. Ve işte, o gün gelmişti. O adamın ilk sorduğu soru; Niye? Niye yaptın bana bunu? Onun acılar içerisinde sorduğu bu soruya asla bir cevap veremedim. Karşımda bulunan adam beni öylesine çok seviyordu ki, ona ihanet etmeme rağmen, beni affedebileceği bir sebep arıyordu. Ben bir Açelya çiçeğiydim. Ayrılığı simgelerdim. Ama onun için Visal'dim. "Belki de beni içten içe affettiği için kavuşmak anlamına gelen bu adı takmıştı bana. Bir gün ona sordum: "Neden bana Visal adını koydun?" Gözlerime bakarak, usulca fısıldadı: "Çünkü sana kavuştum, Günışığım." Visal, kavuşmayı simgelerdi. Açelya ise ayrılığı... Wattpad'de " Mirafer " isimli ilk ve tek kitaptır. Not: Gerçek ailem, Polisiye ve Mafya kurgusudur. Ayrıca fazlaca kan, vahşet, vb unsurlar ve olumsuz ögeler mevcuttur. Kesinlikle 18 yaşından büyük okuyucular okumalı, bu yüzden uyarıyı dikkate alarak bu kurguya başlayınız. Not 2: * Bu kitapta bulunan kişi, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi kurum ve olaylarla ilgili doğabilecek benzerlikler tamamen tesadüftür.*

Bazı sırlar vardır. Öğrenildiği anda insanı değiştirir. Ve bazı yaşanmışlıklar vardır. Akıl unutsa da yürek hiç durmadan hatırlatır. Aypare Ulusoy, ona ait olmayan bir dünyanın içinde boğulduğunda, yüreğine saplanan o sızıyla gerçekleri bulmaya çalışıyordu. Fakat her gerçek, onu benliğinden bir adım daha uzaklaştırıyordu. Gördüğü rüyalar artık rüya değildi. Duyduğu fısıltılar, dudaklarından dökülemeyecek kadar karanlıktı. Bir boşluğun hissizliğinde debelenirken, yalanların içinde rast geldiği tek bir doğruya tutundu: Alas Sipahi. Ateşe hükmeden ama yüreğine söz geçiremeyen o duygusuz hükümran... Yenilmez denilen o kalbin, tek bir ışık uğruna diz çökmesiyle tüm dengeler altüst olmuş; düzene çizilen sınırlar çoktan silinmişti. İntikam ve öfke aşkla harmanlandığında bu bir sonun değil, başlangıcın kehanetiydi. Yüzyıllardır saklı bu kehanet, kana bulanmış eller arasında fısıltı gibi yayılırken, kapana hapsolan gölgeler tek bir şeyi mırıldanacaktı: Kalp unutmazdı. Ve aşk alevlendiğinde, bazı ruhlar kül olmadan kavuşamazdı. ....

ilk kitabım o yüzden basit yazım dili yüzünden simdiden özür dilerim 😔

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.