İnsanlar en çok sustukları yerde yardım isterler. Kimisi bunu gözleriyle anlatır, kimisi sessizliğiyle... Kimisi ise gecenin üçünde, adını bile yazmadan attığı bir mesajla. Hande Baladın ve Hilal Yelekçi Hem texting hem düzyazı

BAZI TEMASLAR İYİLEŞTİRMEZ ZEHİRLER...

"Senin için sadece bir yaz eğlencesiydim, değil mi? Yarım kalan o büyük besteni tamamlamak için ihtiyaç duyduğun ilham perisi, siyah beyaz tuşların arasında kaybolduğunda sığındığın o sessiz liman..." Sesim titriyor, gözyaşlarım porselen bir bebeğin çatlayan yüzü gibi yanaklarımdan süzülüyordu. "Sen beni o yetimhanenin alevleri arasından kurtardığında, yıllar sonra kendi ellerinle ateşe atacağını nereden bilebilirdim ki?" Hande, o kusursuz ve heybetli bedeniyle, üzerine geçirdiği siyah ipek sabahlığının içinde bir ölüm meleği kadar görkemli, bir o kadar da acımasız duruyordu. Çenesindeki o sert kas seğirdi, derin bir nefes aldı. Bana doğru bir adım attığında, gözlerindeki o bencil ateşi görebiliyordum. "Eleni..." dedi, sesi yıllardır yönettiği o devasa orkestraları bile susturacak kadar tok ve otoriterdi. "Sen bu köşkün gördüğü en güzel, en saf şeysin. Ama benim dünyam senin bu küçük, masum kalbinin kaldıramayacağı kadar karanlık." Bir maestro, kendi elleriyle yıktığı bir kalbi yeniden besteleyebilir mi?

"unutma ki seni ben büyüttüm, o kanatları sana ben açtırdım. kabullen ya da kabullenme, sen şeytanın çırağısın." - hanzeh -

Hanzeh kurgusu gxg

"Hiçbir karşılaşma boşuna değildir..." Hande Baladın'ın hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuz bir vitrin gibidir. Başarılı bir mühendis, yıkılmaz bir figür ve İstanbul'un en köklü ailelerinden birinin tek varisi... Ancak Boğaz'a nazır o ihtişamlı yalının kapıları kapandığında, gerçekler buz gibi bir çaresizliğe dönüşür. Şirketlerini uçuruma sürükleyen üvey babasının baskısıyla karşı karşıya kalan Hande'nin, canından çok sevdiği otizmli kardeşinin ve annesinin geleceğini korumak için tek bir seçeneği vardır: Asla aşık olamayacağı bir adamla, sırf ailesi için o altın kafese girmeyi kabul etmek. Özgürlüğüne veda etmeden önce çıktığı Marakeş seyahatinde, anneannesinden yadigâr kalan ve 'gerçek aşkı' simgeleyen antika yüzüğünü kaybettiğinde umutlarının tamamen tükendiğini düşünür. Ta ki o yüzük, isminin anlamı gibi parlayan, naif ama bir o kadar da inatçı bir özel eğitim öğretmeni olan Ester'in ellerine düşene dek. Marakeş'in kalabalık sokaklarında saniyeler süren ama ruhlarına kazınan o ilk bakışma, kaderin sadece bir fragmanıdır. Aylar sonra, Hande'nin nefesini kesen o mecburi nişan gecesinde, yalıda kopan büyük bir fırtına her şeyi altüst eder. Ester'in hiç beklenmedik bir anda o kapıdan içeri girip Hande'nin en büyük zayıflığına, kardeşine merhem olmasıyla tüm kartlar yeniden dağıtılır. Artık aynı çatının altında, kaçılamaz bir çekimin tam ortasındalar. Bir yanda ailenin yıkıcı sırları ve mecburi bir nişan; diğer yanda tüm kuralları yıkmaya kararlı, yüksek tansiyonlu bir aşk. Sizce bu sadece bir tesadüf mü, yoksa kaderin ta kendisi mi?

Kayranın sorumsuz davranışlarından bıkan dedesinin ortağının kızı olan Elvinle Kayrayı evlendirmesiyle başlayan kapı Kayra bu duruma nasıl tepki verecek? Elvin isteyecek mi?

Hanzeh