Esme ve Adil hayatın kırdığı, gölgede bıraktığı iki insandı. Aynı anlarda diledikleri dilekler, hayatlarını tam anlamıyla değiştirecekti. Gölgede kalmamak için bir ışığa ihtiyaç vardı.

Tüm fırtına dindikten sonra... Adil, Esme ile aynı safta savaşmak için kıydığı nikâhta, şimdi yalnız onun için çarpışacaktı. Gerekirse bu uğurda karısının sözlerini çiğnemeden de karısını karşısına almaya hazırdı: Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Kendisine neredeyse tüm şiir baştan başa atfedilen kadın ise kocasına sadece aynı şiirin son iki dizesini ithaf edecekti. Yeminini tazelemişti, adama bir daha asla adını bahşetmemeye karar vermişti: Adını gizleyeceğim, Sen de bilme, Lavinia. twitter | marsinbirkosesi

İnsan; zamanında evlenebilmek uğruna her şeyini feda ettiği, herkesi karşısına aldığı, yıllarca çabaladığı, her türlü zorluğa göğüs gerdiği insanla günü geldiğinde hiç evlenmemiş olmayı dileyebilir miydi... Esme Koçari dilemişti.