Bir tarafta düşüncelerim,diğer tarafta ise gerçekliği haykıran bedenim... Sabretmek her zaman iyidir derler,gerçekten de iyi miydi?İşe yarar mıydı? Peki ya ortasında oturduğum kan göleti geçecek miydi yoksa beni oturduğum yerden kaldıracak biri mi olacaktı? Elimden gelen şey zifiri karanlığın ortasında sabırlıca beklemekti,elbet sesimi duyan olacaktı...