Bu hayat bana ilk önce gördüklerim karşısında çığlık atmamayı öğretti. Şimdi ise her gece daha ürkek uyur her sabah daha sesli uyanır oldum güne. Sen ne kadar bu durumdan kaçarsan o da o kadar peşinden gelir. Birinizden biri pes edene kadar da devam eder bu. Ve ben pes edecek biri değilim. Buna sebep olan da kendi kanımdan biri. Bu hayatın bir kuralı da şu ki kendi kanına ihanet edemezsin. Edersen mutlaka kendi kanın da sana misliyle gelir. Öyle bir gelir ki sen bile şaşırırsın intikam ateşine. Ama ben o intikamı almak için her şeyi yapmaya hazırım. Bu zamana kadar dayandıysam bunun sonu benim istediğim gibi bitmeli. Bitmek zorunda. Sizde de öyle oluyor değil mi? Bu kadar şeye göğüs gerdiysem bundan sonra güzel şeyler olsun istiyor insan. Ben de o güzel ve huzurlu günler için savaşacağım.

Başkasının ihaneti ve günahı sizin omzunuza ne kadar yük olabilir? Benim omzuma ne kadar yük olduğunu belki sizlere anlatamam ama birisinin hatası bir hayata merhaba dedirtirken bir hayata elveda dedirtti. Münzevilerin kaderi bu muydu ? Kalabalığın içinde , seni sevdiğine emin olduğun insanların yanında , sevdiğin adamın göğsünde bile yalnız hissetmek mi ? Hissetmekten ziyade yalnız olmak mı? Münzevilik gerçekten yalnız yaşayıp , anlaşılmadan ve kendini anlatamadan ölmekti. Her şeye rağmen yalnızlığı seven insanlara deniyordu münzevi. ××××××××××××× Münzevi : yalnızlığı seven , yalnızlığı tercih eden kimselere denir.