Mizah #13 - 29/10/2016 Mizah #14 - 30/10/2016 Gece Eloğlu, öğretmenliğinin ilk senesine devlet okulu olmasına rağmen özel okul kadar gelişmiş bir okulda başlar, İngilizce öğretmeni olarak. İngilizce öğretmeni olması öğrencilerle ilişkisini biraz bozarken, mavi saçları olması öğrencilerle arasını bir hayli iyi yapıyor. Öğrencilerin favori öğretmeni, genç ruhuyla Gece iken, bir gün bu unvanı elinden alınıyor. Gece unvanını kaybetmesinin acısını, unvanın yeni sahibinden çıkarırken, ikisinin komik savaşları öğrencileri eğlendiriyor. Öğrencilerin ex-favorisi ve öğrencilerin "ex" olmayan favorisiyle tanışın. Okurken kim ex-favori, kim favori öğretmen karıştıracaksınız.

"Ben sana odunum diyeyim,sen bana gülüm de"

Birbirine çok zıt iki kız... Üstelik bir de ikizler Dolunay ve Güneş Biri çok cool bir bad girl diğeri ise oldukça süslü bir barbie girl ve de şimdi liseye başlıyorlar . Bu iki liselilerin çılgınca maceraları ve de tatlı atışmalarına hazır mısın ? Bad girl - Luanna Perez (Dolunay) Barbie girl -Amanda Steele (Güneş) [ Kapak tasarımı bana aittir. ] Yeni bölüm yayın zamanından ve kitap hakkında birçok bilgiden haberdar olmak için takip edin . Kapak tasarımı bana aittir.

Kitap yazdınız ve yayımlayacaksınız fakat bir şey eksik; KAPAK! NE KADAR ARASANIZ DA İSTEDİĞİNİZ TÜRDE BİR RESİM BULAMIYORSANIZ DERT ETMEYİN. BU KİTAPTA BİRBİRİNDEN DEĞİŞİK KİTABINIZA UYGUN RESİMLER BULUNMAKTADIR. NOT : Kullanmak istediğiniz resmi lütfen alınca haber verin. ღ Kitap kapağı için eSeven8'e teşekkürler. ღ 17.05.2016

*** "Ayrılan sendin." Bu sefer düşünmeden cevaplama sırası bendeydi. "Daha öncekilerde de bendim." "Her neyse. Beni hiçbir şekilde ilgilendirmez. Acından..." dalga geçer gibi bir ses tonuyla söylemişti bu kelimeyi "...bahsettiğim için kusura bakma." Birkaç saniye sessiz kalmıştık. Sessizlik içimi yiyordu ve o kızla olan yakınlaşması... Hayır, dayanamayacaktım. Sormak, laf dokundurmak zorundaydım. Sanki hakkımmış gibi... "Ben de biraz evvel ilgilendiğin kızla dans edersin diye düşünüyordum." Bir kaşı yukarı kalkmıştı ama dudakları da kıvrılmıştı. Hatta, kendini gülmemek için zor tutuyor gibiydi. Komik bir şey mi söylemiştim? "Eğer onu dansa kaldırmasalardı onunla ederdim." Bana şu cevabı vermek yerine yumruk atsaydı, bundan daha az bir etki yaratırdı. Bir anda kızı masasında gördüm. Daha fazla aşağılanmaya dayanamayacaktım. Elini bıraktım aceleyle, diğer elimi de omzundan çektim. Şaşkınlıkla bana bakarken gözlerinin içine baktım ve onu daha fazla merakta bırakmadım. "Kendisi şu an boşta. Kaldırabilirsin." dedim ve hızlı hızlı pistin dışına yürümeye başladım. Ama çok geçmeden bileğimden yakaladı ve tüm vücudumun, elektrik çarpmış gibi titremesine neden oldu. "Ama şu an seninle dans ediyorum ve pişman değilim." *** Kader, bir defterde yazılı olsa, hiç korkmadan o sayfaları kopartabilecek cesarette olan Rüzgar, cesaretini sadece Eylül'ün aşkında bulamıyor. Eylül'ün gözlerine bakarken, altına işemiş bir çocuk gibi korkak ve çaresiz. Aşk cesaretini bulamayışının tek sebebi yıllarca bu duyguya inanmayışı değil. Bunun gerçek sebebi yıllar öncesinde gizli. Eylül'se bunu bilmiyor ve çaresizce 'Neden' sorusunun cevabını arıyor. Bulabilmekse, hemen hemen zamanı geriye döndürebilmek kadar güç.

LAVEYRA Hayatımın bir anda tepetaklak olacağını kim bilebilirdi ki? Bana bakan gözlerin bir zamanlar sevgi dolu olduğunu hatırlıyordum. Ben ağladığım zamanlar kapının önünde nöbet tuttuğunu hatırlıyordum. Ama şimdi gitmişti. O, özenle dizilmiş kirpikleriyle bezeli gözleri, çok uzaktaydı. Duvarlar vardı. Çok fazla duvar vardı. "Laveyra." Genizden gelen pürüzlü sesimle anca fısıldayabilmiştim. Bana bir zamanlar seslendiği gibi seslememeyecek kadar dipteydim çünkü. Ölmüştüm. Tekrar yaşama dönmüştüm. İntikam için geri dönmüştüm. İntikam aşkıyla yanıp tutuşurken onu alevlerin arasına atacağımı bilememiştim. "Döndün demek, ay ışığı." Böylelikle bıçak kalbime gömüldü. Orada kaldı. Kanattı. -

Bana göre her aile bir ağaçtı, yapraklarsa aile üyeleri. Ben kendi ağacımın kuruyan yaprağıydım. Yalnız, hastalıklı, çaresiz... Ener Demir, o da benim gibi kuruyan bir yaprak...

Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

18 yaşında kendini herkesten soyutlamış bir kızdı Sema. Hiç arkadaşı yoktu. İstemiyordu da. Herkes onu kibirli ve bencil sanırdı. Lise son öğrencisiydi. Hayatı sıkıcıydı fakat o bundan rahatsız değildi. Sahte mutluluklar ona göre değildi. Onunla arkadaşlık yapmaya çalışanlar sonrasında ondan nefret ederlerdi. Kimseyi kabul etmezdi. Çok dikkat çekici ve güzel olması cabasıydı. Erkekler onu rahat bırakmaz sürekli peşindeydiler. Artık sıkılmıştı bu durumdan. Durumları gayet iyiydi hatta mükemmeldi. Özel okula gidiyordu. Babası ünlü bir şirketin başındaydı ve mecburen kendiside zenginler camiasında gereğinden fazla tanınıyordu . En azından okulun son senesi rahat nefes almak için başka bir okula gidecekti. Ama özel değil devlet lisesine...

Okulunda yaşadığı kıskançlıklar,sahte dostluklar,başa çıkması gerekilen bir kardeş..ve onca sorunun dışında yeni gelen bir kız. Ardı ardına gelen problemlerle karşılaşan Damla, tüm bu karmaşıklığın içerisinde aşık olursa..