"Ondan hoşlanıyor musun?" Kıskanç çıkan sesine ne tepki vereceğimi bilemiyordum. "Ona sarıldın." Kaşları çatıldı. "Hoşlanmasaydın sarılmazdın. Hoşlanıyorsun ki sarıldın." Burnundan nefesini sertçe verdi. "Bana bile sarılmadın." Ters ters baktı. "Bana niye sarılmıyorsun?" Kıskandığı kişi en yakın arkadaşıydı. Ve onun arkadaşı benim babamdı. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Eflah kim olduğumu bilmeden beni seviyordu ama ben, onun kim olduğunu bile bile ona âşık olmuştum. Benim günahım daha büyüktü. Bir insanın başına en kötü ne gelebilirdi? Babam gözlerimin önünde öldürüldüğünde ve onu öldüren annem olduğunda en kötüsünü yaşadığıma çok emindim. Artık annem cezaevinde, babam ise mezardaydı. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki? 25 yıl geçmişe gitmek? Bu kötünün de kötüsü olabilir miydi? Ölümcül bir kaza sonucu kendimi 1998 yılında bulduğumda o an için bunun bir felaket olduğunu düşündüm. Felaket bir durumdu çünkü bu zaman diliminde anne ve babamla aynı yaşlardaydım. Onların hayatına bir yabancı gibi girmek zorundaydım. Ama aslında felaket sandığım şey mucize de olabilirdi. Mucizevi bir durumdu çünkü bu zaman diliminde annem cezaevinde, babam da mezarda değildi. Onların evlenmesinin nedeni annemin bana hamile kalmasıydı. Ana rahmine düşmeme sadece üç ay kaldığını anladığımda ise kendi doğumumu engellemenin nasıl olacağını düşünmeye başladım. Annemi cezaevinden, babamı da ölümden kurtarmanın tek yolu bu olabilir miydi? Belki de olabilirdi. Planını uygulamak için babamın arkadaşı Eflah'ın evine bir dadı olarak işe girmekse hayatımda verdiğim en kötü karardı. Bunu ona anlatmanın bir yolu var mıydı? Buraya ait olmadığımı, öyle bir uğradığımı anlatmanın bir yolu olmalıydı. Doğru insanı yanlış zamanda bulmak birine verilen en büyük ceza olmalı.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Tüm Türkiye beni terörist sanarken ben buna sessiz kalmamalıydım. Kim olduğunu bile bilmediğim bir adamla yola çıkmamalıydım. Bu kadar düşmemeliydim... . . . Ben Zenyep Taşkıran. Annemin "Keşke doğrumasaydım." Dediği kızı, babamın hayal kırıklığı, Türkiye'nin yüz karasıydım. Terörist olmadığım halde "Terörist " damgası yiyen o kızdım. Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı. Bu yolda Aktuğ Karaman yanımdaydı. *Terörist Sanıldım isimli ilk kurgu.* *Gri Bölge isimli ilk kurgu. * *Kitap kapağı yapay zeka ile hazırlanmıştır ve bana aittir!* >OLAYLARDAKİ YERLERİN GERÇEKLİKLE HİÇBİR ALAKASI YOKTUR, HERŞEY TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.YORUMLARINIZI ONA GÖRE YAPIN. UYARI:ŞAHSIMA VE KİTABIMA KÖTÜ YORUMDA BULUNMAYINIZ. BEĞENMİYORSANIZ OKUMADAN GEÇİNİZ. AKSİ HALDE KİTABIMA VE ŞAHSIMA HAKARETTE BULUNAN KİŞİLER ŞAHSIM TARAFINDAN ŞİKAYET EDİLİP ENGELLENECEKTİR. SAYGILAR...

Siz: Hepiniz aynısınız işte pislikler Şirket: Var mısın iddiaya Siz: Ne iddiası be Şirket: Burdan konuşmaya devam edelim Şirket: Ben sana onlardan olmadığımı kanıtlıyayım Şirket: Eğer bu iddiayı ben kazanırsam benim istediğim bir şeyi yapıcaksın eğer sen kazanırsan bende senin istediğin bir şeyi yapıcam Şirket: Ne dersin bebe bisküvisi? •••