Mikołaj właśnie kończy trzydzieści lat i nie dość, że postanawia iść na studia, to w dodatku zamieszkuje w akademiku. Oczywiście nie jest do końca przekonany do swojego pomysłu, ponieważ - jak sam twierdzi - rozpocząć studia i zamieszkać w akademiku w wieku trzydziestu lat to niemal to samo co skończyć osiemnastkę i na drugi dzień zapisać się do przedszkolnej grupy starszaków. Co więcej, Mikołaj zostaje posądzony o morderstwo, które na początku wydawało się jedynie samobójstwem w akademikowej kuchni. Razem z policjantem, który postanawia mu pomóc, musi odnaleźć zabójcę, a co ważniejsze, przywrócić wiarę w zasadę, że „najlepsze imprezy zawsze przenoszą się do kuchni". I gdzie tu jeszcze znaleźć czas, żeby zostać gwiazdą rocka?

𝐃𝐰𝐚 𝐭𝐲𝐠𝐨𝐝𝐧𝐢𝐞 𝐰 𝐝𝐳𝐢𝐜𝐳𝐲... 𝐳𝐧𝐚𝐜𝐳𝐲 𝐧𝐚 ł𝐨𝐧𝐢𝐞 𝐧𝐚𝐭𝐮𝐫𝐲. 𝐎𝐧 𝐠𝐫𝐚 𝐣𝐞𝐣 𝐧𝐚 𝐧𝐞𝐫𝐰𝐚𝐜𝐡. 𝐎𝐧𝐚 ł𝐚𝐭𝐰𝐨 𝐬𝐢𝐞̨ 𝐝𝐞𝐧𝐞𝐫𝐰𝐮𝐣𝐞. Claire marzy tylko o jednym: wakacjach w ciszy, spokoju i... najlepiej bez ludzi. Niestety jej kuzyn Mark ma zupełnie inne plany. A co gorsza ─ obejmują one również i Claire. Zmusza dziewczynę do wycieczki, która według niego stanowi idealną okazję na odnalezienie drugiej połówki, a według Claire jest wyłącznie stratą czasu. Pogardliwie prycha na jego entuzjazm związany z wizją zakochania się. Już przed autokarem los postanawia jej dopiec. Wpada na jakiegoś typa, który jedynie podnosi dziewczynie ciśnienie. 𝐸𝑤𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡𝑛𝑖𝑒 𝑑𝑜𝑏𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑒𝑟𝑦 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑤𝑎ł 𝑤 𝑘𝑖𝑒𝑠𝑧𝑒𝑛𝑖. A to dopiero początek! Pech się rozkręca! Na wycieczce jest również przyjaciel, który od dawna czuje do Claire coś więcej. 𝐼 𝑐ℎ𝑐𝑒 𝑐𝑧𝑒𝑔𝑜𝑠́ 𝑤𝑖𝑒̨𝑐𝑒𝑗. A ten irytujący chłopak z autokaru... Nie raz przyprawia Claire o szybsze bicie serca. I nie mylmy tego z zauroczeniem! 𝑳𝒆𝒌𝒌𝒂 𝒐𝒑𝒐𝒘𝒊𝒆𝒔́𝒄́ 𝒛 𝒏𝒖𝒕𝒂̨ 𝒉𝒖𝒎𝒐𝒓𝒖 𝒊 𝒔𝒛𝒄𝒛𝒚𝒑𝒕𝒂̨ 𝒓𝒐𝒎𝒂𝒏𝒔𝒖. 𝒁 𝒑𝒓𝒛𝒚𝒎𝒓𝒐́𝒛̇𝒆𝒏𝒊𝒆𝒎 𝒐𝒌𝒂.

Nie zawsze życie sypie nam pod stopy płatki róż. Czasem droga przez nie jest usiana ciernistymi kolcami. Dźwigam na ramionach ciężar naszej młodej, niedoświadczonej, zranionej duszy. Zupełnie jak w tekście piosenki w albumie rockowym. Sam ma dwadzieścia trzy lata i nigdy nie powinien czuć się samotny, bo odkąd pamięta przez życie szedł ramię w ramię ze swoim starszym o cztery lata bratem i swoim najlepszym przyjacielem z dzieciństwa Adrianem. Nigdy nie powinien czuć się gorszy, bo rodzice od najmłodszych lat pozwalali mu marzyć i spełniać marzenia. Nigdy nie powinien czuć się brzydki, bo mama od zawsze powtarzała mu, że jest jej pięknym chłopcem. Sam powinien czuć się szczęściarzem, bo dorastał w domu pełnym muzyki. Każde popołudnie po szkole przesiadywał w sklepie muzycznym jego taty, ucząc się gry na gitarze. Powinien sądzić, że jest Królem Świata, a przynajmniej swojej małej mieściny, bo mając zaledwie dwadzieścia lat dołączył do już trochę bardziej znanego niż z garażowych koncertów zespołu rockowego swojego starszego brata. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten kto w okresie nastoletniego buntu nie słuchał My Chemical Romance i choć raz nie pomyślał, że granie rocka byłoby cool. Sam ma dwadzieścia trzy lata i wrażenie, że cały ten czas żył pod szczelnym kloszem. Nigdy nie czuł się wystarczający. Zawsze egzystował w cieniu brata. Śmierć odebrała mu przyjaciela. Sam ma dwadzieścia trzy lata i jedyne czego pragnie to zniknąć. Robi to sukcesywnie centymetr po centymetrze, kość po kości. Sam ma dwadzieścia trzy lata i żyje pod popękanym kloszem.

Madeline Blake ma dość życia, które kontrolują starsi bracia. Na imprezie z okazji swoich osiemnastych urodzin, pragnie zrobić im na złość. Całuje nieznajomego chłopaka, na którego wpadła kilka chwil wcześniej. Zostawiła w jego kieszeni kartkę z nazwą swojego Instagrama, by kiedyś mógł się z nią skontaktować. Tym chłopakiem okazuje się być Zack Scott, który pojawił się na jej urodzinach przypadkiem. Madeline nie wie, że właśnie poznała chłopaka, który jest królem wyścigów, o którym każdy słyszał. Zack ma jedno wielkie marzenie - wziąć udział w Death Race, najniebezpieczniejszym wyścigu jaki istnieje i Madeline może być jego przepustką do spełnienia marzenia. Książka nieodpowiednia dla czytelników poniżej osiemnastego roku życia.

Zagrożona ciąża i rok przymusowego urlopu. Na tę informację Alfie Thorne niemal dostał zapaści - właśnie został bez asystentki na bite dwanaście miesięcy. Nieudolne próby znalezienia idealnego kandydata nadwyrężają cierpliwość nie tylko jego, ale i całego działu HR. Jednak prawdziwą katastrofą okazuje się Flavia Deborian, wyznaczona przez zdesperowany dział HR na nową asystentkę dyrektora generalnego Sentinel Solutions. Dla Thorne'a jest irytującym błędem w systemie - najbardziej niekompetentną i nieodpowiednią osobą na to stanowisko. W rzeczywistości, w której każda decyzja musi być skalkulowana, Flavia okazuje się jedyną zmienną, której Alfie nie potrafi uwzględnić w bilansie zysków i strat.

Emilia „Mia" Rodriguez i Christopher „Chris" Smith od dawna nie potrafią przebywać ze sobą bez kłótni. Jedno wydarzenie sprawiło, że stali się wrogami, a każda kolejna rozmowa tylko pogłębiała dzielący ich mur. Choć najchętniej trzymaliby się od siebie z daleka, los nieustannie stawia ich na swojej drodze. Wspólna klasa, rodzeństwo, znajomi i nieoczekiwane okoliczności sprawiają, że coraz częściej są zmuszeni spędzać ze sobą czas. Mia jest przekonana, że Chris od dawna ją nienawidzi. Gdy jednak zaczyna odkrywać prawdę o wydarzeniach z przeszłości, okazuje się, że nie wszystko jest takie, jakim się wydawało. W świecie pełnym niedopowiedzeń, plotek i skrywanych uczuć granica między nienawiścią a czymś znacznie głębszym zaczyna się zacierać. Czy prawda zdoła zmienić wszystko? Czy można zaufać komuś, kto kiedyś sprawił tyle bólu? I czy z relacji zbudowanej na konflikcie może narodzić się coś więcej?

Perfekcyjna pani domu, wzorowa żona i sąsiadka, o której w prowincjonalnym miasteczku mówi się z zazdrością ale i lekkim przerażeniem. Zawsze piecze najlepsze ciasta, a uśmiecha się dokładnie wtedy, gdy wypada. Sielanka kończy się, gdy odkrywa, że jej małżeństwo od pierwszego dnia było jednym wielkim oszustwem. Zamiast upokarzającego rozwodu wybiera rozwiązanie ostateczne. Problem w tym, że idealny plan zbrodni potrafi rozsypać się szybciej niż źle upieczona beza. Każda próba cichego pozbycia się męża zamienia się w festiwal absurdalnych katastrof. Wścibscy sąsiedzi wpadają bez zapowiedzi, a los najwyraźniej staje w obronie tego drania. Jak daleko posunie się zdesperowana perfekcjonistka, gdy wszystko wymknie się spod kontroli? „Jak cię (nie) zabić, kochanie" to pełna czarnego humoru komedia kryminalna o zdradzie, pozorach i o tym, że najtrudniej sprząta się po morderstwie, którego... nikt nie planował.

Julia Jao Leekpai całe życie trzymała się z dala od kuchni, mimo że dziadek marzył, by też ona kontynuowała jego kulinarną tradycję. Gdy na jej drodze stanął przystojny wnuk właściciela wrogiej restauracji, nie miała pojęcia, że jej życie, pełne szkiców i kreśleń, już za chwilę zderzy się z mieszanką przypraw, ostrych noży i... nowym uczuciem. Covers grafic Kate :D

Kroki zawodniczek odbijają się od podłogi boiska. Jej własne są teraz ostrożne, każdy ruch waży więcej niż kiedyś. We wszystkich działaniach Leny jest zaprzeczenie, bo wśród tego co dobrze zna - swojej dawnej codzienności, znajomych, meczów, krzyków, dźwięku odbijanej piłki jest... najbardziej szczęśliwa. A jednak coś ją powstrzymuje, tworzy aktualny świat, sprawiając że odpycha to co kochała. Rusza do przodu, ale zatrzymuje się w połowie ataku. I wtedy do tego wszystkiego pojawia się ktoś, kto dostrzega w niej więcej niż powinna pozwolić zobaczyć. Przyłapuje ją na gorącym uczynku. Michał nie daje się zbyć milczeniem, ani jej próbami odbicia go jak piłki. Przytrzymuje ją dokładnie tam, gdzie w teorii nie chce być, a w praktyce wraca każdej nocy we śnie. I to przeraża ją jeszcze bardziej, gdy zbudowana ściana pęka. Bo są miejsca, od których nie da się naprawdę odejść. Nawet jeśli wszystko inne próbujemy zmienić, udając że nasz świat wygląda inaczej. Nawet jeśli walczymy sami ze sobą, niektóre rzeczy znajdą sposób, by nas doprowadzić z powrotem do gry. © Reniferowa; November 2024 - ?