Hem aynı mahallede denk geliyor,hem de adliye koridorlarında denk düşüyorduk birbirimize.Bazen öyle bir bakış atıyordu ki belki de diyordum... Dile kolay 7 yaş ise bana gerçeği vuruyordu.Doğru ya o benim ABİ'm di... Değil mi?.... ..... "Şu kelimeyi söyleyip durmaktan vazgeç küçük avukat.Canımı sıkıyorsun!" "Abim değil misin sen sayın savcım!Ne diye canını sıkıyor bu durum!" İçimde kanatlanmayı bekleyen kelebeklere engel olamıyordum. Ağzından çıkacak tek bir kelime ya sonum olacaktı ya da kalbimde bir filiz yeşertecekti. Bana doğru yakınlaştığında birden belimi tuttu,diğer eli çenemi kavradı ve ona bakmamı sağladı. "Bu hayatta bir tek senin abin değilim." Titreyen nefes alışverişlerimin arasından zorla bir soru sordum ona, "O halde neyimsin savcım?" "Geleceğinde tek ve daimi olacak o adamım.Senin müstakbel kocanım!" Dilim lal kesildi ve bir saniye sonra dudakları beni hapsetti.... 🎞