Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

O çok güzel di. Karşım da bacak bacağa atmış bir şekilde durarken gözlerim sürekli beyaz bacaklarına kayıyordu. " Ee okuldan memnun musun?" " Efendim?" " Okuldan diyorum memnun musun?" " Daha bugün geldim ama bir sorunum yok güzel bir okul." Bana sırıtarak bakmaya devam ederken ayağı kalkıp tam önüm de durdu. " Desene o zaman bu sene çok güzel geçecek?" Ona başımı salladım.