Elimi uzatıp onun elini tuttuğumda beni kaldırıp kucağına aldı. Kendi etrafımızda dönüp duruyorduk. Sanki dans eder gibiydik.. ***** Şimdiyse burada, bu kana bulanmış savaş alanında, yer yüzüne mahşer gününü bizzat ben getirdim. Bu günün geleceğini hep biliyordum. Üzerimde savaş zırhım, elimde gümüş kılıcım ve acımasız ordum ile onlara yaptıklarımı çoktan haketmişlerdi. Ve bu onlara sunduğum en merhametli adaletti. Bu kan vadisinde yürürken, gözlerimi kapattım ve kan kokusunun ciğerlerime dolmasına izin vererek derin bir nefes aldım. Zaaflarımdan tamamen arındım. Artık beni durdurabilecek bir güç yok. Belki de geçmişte o köprüden geçmeme izin verilmeliydi. Ama artık çok geç. Ne benim, nede bir başkasının o köprüden geçmesine asla izin vermeyeceğim. Her iki alemde de onlara cehennemi yaşatacağım. Cennet artık onlar için sadece masaldan ibaret. Bu yüzden onu yakmalıyım. O köprüyü sonsuza dek yok etmeliyim. Savaş başladı... Peki ya siz; hiç ay ışığında iblis ile dans ettiniz mi? ***** Tarihteki ilk cinayet... İyi ve kötü arasında ezelden beri devam eden savaş... Kendi çocuğunu katleden bir anne... Asırlardır süren imkansız bir aşk... Henüz işlenmemiş bir cinayet... Selam, Bu tarihi fantastik kurgu içerisinde pek çok şey bulacak ve sayısız maceraya atılacaksınız. Yer yer tanıdık isimler ve mekanlar olsa da, genel olarak hikayede ki yer, mekan ve kişilerin hemen hepsi hayal ürünü ve hikaye tamamen kurgudur. Ve tüm hakları saklıdır. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!! Keyifli okumalar dilerim..❣️ +18 ve şiddet- küfür içerebilir*

"Her ruhun bir ritmi vardır, ritmi olmayan bir ruh bütünlüğünü de elde edemez." ♫ ♫ ♫ ♫ ♫ ♫ Melodi, piyano hocasına duyduğu imkânsız aşkın ağırlığıyla yaşarken, hayatına bir gizem sızar. Her özel günde kapısına bırakılan isimsiz çiçekler ve özenle seçilmiş hediyeler, kimliği bilinmeyen birinin derin duygularını fısıldamaktadır. Ancak bu ilgi Melodi için bir mutluluk değil, ağır bir sınavdır. Sevgisiz büyüyen, annelerinin adaletsizliğiyle kalbi yaralanmış ablasının yüzü gülsün diye Melodi, bu gizemli aşkı reddeder. Gelen her hediyeyi ve notu ablasına gelmiş gibi göstererek, ona yalanlarla örülü ama umut dolu bir dünya kurar. Ablası bu aşkla hayata tutunurken, Melodi kendi kalbinden sessizce vazgeçer. Aşkın rotası değiştiğinde, Melodi kendi mutluluğunu mu seçecek, yoksa ablasının hayallerini mi?

"Hatta," dedi, sesi odayı inleten bir kahkahaya dönüşürken, "ilk cinayetinden sonuncusuna kadar beni şüpheli göstermesini bizzat ben istedim! Sen bana gel diye... Çünkü ben sana gelemiyordum Afra. O gururun, o savcı kimliğinle bana asla yaklaşmazdın. Ama plan tıkır tıkır işledi; sen bana geldin." Gözlerim kararıyordu. Bir enkaza dönüşmüştüm ve o, bu enkazın üzerinde dans ediyordu. "Sonra," dedi ellerini havaya kaldırarak, "Emir'in ofisinin soyulduğuna dair o yalan ihbarı ben verdim. O yüzü yakılmış fotoğrafı sana ben gönderdim. Sırf bana sormaya gel diye! Sonra sana anahtarı gönderip malikaneye çektim seni. Orada kanıtları buldun, Igor'un yaşadığını öğrendiğinde yine soluğu benim yanımda aldın!" "Hayır! Hayır! Hayır!" "Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı. Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı. "Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden." Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu. "Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!" "Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!" "Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..." "Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!" Sesi arkamdan bir kırbaç gibi şaklıyordu. Dar koridorda yankılanan feryadı, her adımımda biraz daha derinden geliyordu ama kelimeleri hala netti: "Burası çok soğuk Afra... Çok karanlık! Beni burada bırakma!"

Sert avucu bileğimi kavradığında beni kendine doğru çekti. Kendisine doğrulttuğum namlu kalbinin hemen altınayken gözlerime baktı. "Sen benim en başından beri, tek düşmanımsın." İhtiras dolu bakışlarına tezat, kanlı dudaklarından sızan sözleri, tıpkı zehirli bir yılan gibiydi. Elimde sıkı sıkıya tuttuğum soğuk silahın namlusunu, mide boşluğuna daha da bastırdım. "Hadi ama..." dedim sessizce, buna inanmak istemiyor gibi. "Bunun bir yalan olduğunu söyle." Alnını alnıma yasladığında belki de ilk kez ölmek istedim. Dudakları üzerindeki kanı diliyle temizledi. "Bu kaosun dişli mücevheri sensin, Tomris." Buna inanmak istemiyordum. Tetiğe yavaşça dokunurken yanaklarım tekrar ıslandı. Titreyen dudaklarımdan birkaç hıçkırık peyda olurken, kirli ve terli yüzüm, yüzünün çok yakınındaydı. "Hemen, bana bunun kocaman bir yalan olduğunu söyle Pars" Yaşlı gözlerim belki de ilk kez birine yalvarıyordu. "Lütfen..." Sessizdi. Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar sessizdi. İntikam bir tutku gibiydi. Bağımlı hâle geldiğim tek tutkumdu. Ancak o an, içimdeki intikam arzusunu onunla tatmin etmemek için ne çok sebebim vardı... Peki ya şimdi, hangimiz ölecektik? ~

"Benden korkmuyor musun, Eliora?" Eliora'nın ailesi aylar önce hiçbir iz bırakmadan ortadan kayboldu. Aradan geçen zamana rağmen ne bir ceset bulur ne de geride kalan sorular cevaplanır. Herkes onların öldüğüne inanırken Eliora, gerçeğin bundan çok daha karanlık olduğundan şüphelenmeye başlar. Çünkü geceleri bir ses onu çağırmaktadır. Önce rüyalarında belirir. Sonra gölgelerin arasında. Sessizliğin içinden gelen bu fısıltı, Eliora'nın dünyasını altüst edecektir. Karanlıkla kurulan bu tuhaf bağ, Eliora'yı hem korkutuyor hem de büyülüyor. Ama bu gölge kim? Onu neden çağırıyor? Ve asıl soru şu: Eliora, ailesine ulaşmak için kendi ruhunun derinliklerine inmeye hazır mı? Gölge, Eliora'ya reddedemeyeceği bir teklif sunar: Ailesini bulmasına yardım edecektir. Karşılığında ise tek bir şey ister. Özgürlüğü. Eliora, gerçeği öğrenebilmek için karanlıkla anlaşma yapmak zorunda kalırken kendisini gölgelerle örülü diyarların ve yüzyıllardır gizlenen kadim sırların ortasında bulur. Attığı her adım onu ailesine biraz daha yaklaştırırken aynı zamanda çok daha büyük bir tehlikenin içine sürükler. Bazı gölgeler, karanlıktan çok daha fazlasını saklar. Ailesini bulmak için çıktığı yolculukta Eliora, yalnızca geçmişiyle değil, kaderiyle de yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü gerçeğin bir bedeli vardır. Ve bazı gerçekler, insanın bütün hayatını değiştirebilir.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

"Bu araba... şu araç yani, senin mi?" diye sordu şaşkınlıkla. "Yani, eğer bu kadar çok beğendiysen gezdirebilirim seni." Adını bilmediğim kız küçük bir kahkaha atınca yanlış bir şey söylediğimi anlamıştım. Ama yanlışın hangi kelimede olduğunu bulamamıştım. Elini bana doğru uzattığında tereddüt etmeden uzattığı eli sıktım. Bu onun daha çok gülmesine sebep olmuştu nedense. "Memnun oldum, bende kraliçe Elizabeth." Deyip yapmacık bir samimiyette tebessüm etti. Bu sefer benimde dudaklarımın kenarı alayla yukarı doğru kıvrılmıştı. Umarım sevgilisi yoktur. Var mıdır ki acaba, bence yoktur. Yani inşallah yoktur. Adını sormak için dudaklarım aralanmıştı ki hemen önümden geçip arabanın kapısını açıp şoför koltuğuna oturdu ve elindeki anahtarı takıp arabayı çalıştırdıktan sonra bana bakıp gülümsedi. "Eğer çok beğendiysen, atla ben seni gezdireyim." Dedi kollarını arabanın camına koyup çenesini kolların üstüne yapıştırdı. Şaşkınlıkla karışık afallamayla beraber dudaklarım aralandı. Büyük patlamıştım. Bozuntuya vermemek ve şaşkınlığımı bastırmak için güldüm. 01.04.22 Derin Saygın ♡ Arel Demir

Yüzyıllar önce Caenumların ortaya çıkışı tüm dünya üzerinde bir şok etkisi yaratmıştı. Bu yeni insan türü kendine has güçleriyle ve uzun yaşam süreleriyle insanların dikkatini çekmiş ve kısa sürede bu yeni tür ile ilgilenmeye başlamışlardı. Zamanla insanların egemenliği altında yaşamaya başlayan caenumlar her ne kadar hükümet koruması altına alınmış olsalar da kaçırılmaya, sapkın ve meraklı kimseler tarafında acımasız deneylere maruz kalmaya başlarlar. İşte tamda böyle bir dünyaya açtı gözlerini. Uyandığı andan itibaren peşinde birilerinin olduğunu biliyordu. Bir şekilde bunu hissetmişti ama tek sorunu bu değildi. Kim olduğunu, nerede olduğunu ve gözlerini açtığı bu dünya ile ilgili hiçbir şey bilmiyordu. Tek bildiği şey kendinde bir problem olduğu ve tehlikenin de peşinden geldiği.

19. yüzyılın sonlarında Linda, hem bir savaşçı hem de bir hanımefendi olarak kimliğini bulmaya çalışır. Babasının sayesinde aldığı kılıç ve ok dersleriyle özgür bir ruh olarak yetişmiştir, ancak annesi, onun toplumun kurallarına boyun eğen bir hanımefendi olması için baskı yapar. Linda, evlenme yaşı geldiği gerekçesiyle zorla sosyal ortamlara sürüklenirken, özgürlüğü ile tehdit edilerek kendini istemediği bir randevuya razı bulur. Linda, Nick ile bir baloda buluşur. Fakat bu randevu, sıradan bir karşılaşma değildir. Linda, bu adamın hayatını sonsuza dek değiştireceğinden habersizdir. Daha sonra ise her zaman gittiği ormanda tesadüf eseri aynı adamın kuzeni olan David ile tanışır ve kalbinin derinliklerinde bir çatışma başlar. Bir yanda kendini adadığı yol, diğer yanda David ile hissettiği çekim... Linda, tutku, ihanet ve özlemin iç içe geçtiği bir girdabın içinde kendi kaderini çizmeye kararlıdır. Aşk mı, özgürlük mü? Linda, her ikisi için de savaşmaya hazırdır.

"Mafya mısın?" Diye sordum ciddi bir şekilde. "Neden sordun?" yüzünde milim mimik oynamamıştı "Eğer öyleyse seninle evleneceğim." Dedim durumu sıradanlaştırmak ister gibi sakin ve ruhsuz bir sesle. Başını iki yana sallayıp arkasını döndü, bir kaç saniye sonra "öyleyim." Diye bir ses duydum. Ses ona aitti. Hâlâ arkası dönüktü ve yüzüme bakmıyordu.