Hayatınızda birine kaç kere güvenebilirsiniz? Hele ki daha önce ihaneti tatmış, aldatılmış biri olarak... Burçak da öyle yaptı. Kimseye güvenmedi. Âşık olduğu adam tarafından ihanete uğradığı günden beri hiçbir şey onun için eskisi gibi kalmadı. Çocukluk hayali annesinden kalma beyaz gelinliğine ve duvağına veda etti. O günden sonra kimseye güvenmemeye yemin etti. Ancak öte yandan aile kurma gibi büyük bir tutkusu da vardı. Bebeği olsun istiyordu. Anne olmak için deliriyordu. Hayatını büyüteceği o bebeğe adamak istiyordu ve bunun için bir babaya olmasa da illa ki bir erkeğe ihtiyaç duyacağını biliyordu. Doğru, sperm bankasına başvurabilirdi ancak o kadar büyük bir şey için imkânı yoktu. Bu yüzden durumu bedavaya getirecek başka bir plan yapmalıydı. Düşündü Burçak. Ve aradığı baba adayını nasıl bulacağına karar verdi. Keskin zekâsıyla büyük bir plan yaptı. Fakat hayat onun bile planlamadığı sürprizlerle doluydu. Kapak Tasarımı: @veyl02

"Ben..." diye kekeledim avcumun içinde tuttuğum künyeyi bırakıp geriye çekilmeye çalıştığımda. "Asya," diyerek tuttu elimin üzerini. Künyesini tutan ben, benim elimi tutan Yavuz'du şimdi. "Sen de hissediyor musun?" "Neyi?" dedim kısık çıkan sesimle. "Bunu," dedi bakışlarını ikimizin arasındaki zaten çok az olan boşlukta dolaştırarak. "Çekiliyorum sana, görmüyor musun? Elim uzak dursa gözlerim, gözlerim uzak dursa nefesim karışıyor sana." Cevap veremedim ancak bir cevap beklediği de söylenemezdi. İkimizde aramızdaki bu çekimi hissediyorduk. Yoksa ne ben durduk yere onun kafasını karıştırırdım ne o benim. Ortada söze dökülmemiş saf duyguların gücü hakimdi ve biz o an buna boyun eğdik, kabullendik. "Yavuz..." diye fısıldadım adını. Kara gözleri nasıl bu kadar aydınlık olurdu aklım almıyordu. "Doğru söylüyormuşsun." O neyi der gibi bakınca avcumun içinde tuttuğum künyeyi daha sıkı kavradım. Sanki tenimi yarsın, kanıma karışsın istercesine. "Karışanın yalnızca kafam olmadığını..." Künyeyi asıldığımda aramızda kalan o küçücük boşluğu da yok ettim ve hiç düşünmeden benim için aralanan dudaklarının arasına sızdım.

Hilal, hasta annesini iyileştirmek adına her şeyi yapmayı göze alan bir üniversite öğrencisidir. Üniversitesine konuşmacı olarak gelen Miran Azizoğlu ile hayatı değişir. Miran, bir bebek karşılığında Hilal'in annesini iyileştirmeyi teklif eder. Hilal ise Miran'ın teklifini kabul eder.

❝ İnsanların sana sürdüğü renkler değil, ruhuna sürdüğün renk seni sen yapar. ❞ Bir lanet. Bir evlilik anlaşması. Bir çocuk. Karadağ ailesi, lanetli olduğu söylenen bir kızı evlerine aldıklarında bunun bir evlilik değil, bir çözüm olduğunu düşünüyorlardı. Karmen, yıllardır "uğursuz" diye fısıldanan bir soyun son taşıyıcısı olarak kasabadan çıkarılıp şehrin en sessiz evlerinden birine getirildi. Kaçış sanmıştı. Sadece farklı bir tür esaretti. Karadağ soyadını sürdürecek tek erkek veliaht olan Pamir Karadağ için ise bu evlilik bir duygunun başlangıcı değil, düzenin devamıydı. Planlı, kontrollü ve duygudan arındırılmış bir anlaşma. Bir çocuk. Bir soy. Bir zorunluluk. Ama aynı evin içinde, aynı odada, aynı sessizlikte yaşamak; hiçbir planın hesaba katmadığı bir şeyi yavaş yavaş büyütecekti. Yakınlık. Ve hiçbir anlaşmada yazmayan tek gerçek: Değişim. Bu hikâye, iki insanın birbirine yaklaşmasını değil, birbirine rağmen değişmesini anlatır. Çünkü bazı bağlar seçilmez. Sadece başlar. Her şeye rağmen. UYARI: Bu hikâyede yetişkin içerik bulunmaktadır. Copyright © Tüm Hakları Saklıdır

Ateş Bey: İhtiyacın olan parayı sana veririm ama bir şartla. Ateş Bey: Bebeğimi doğuracaksın.

Bazı papatyalar siz yapraklarını koparmadan önce son şarkılarını söyler. Işıltılı bir hayatın, ünlü şarkıcı Papatya Parlar'ın dünyası...

"Aslında komik çocuksun." Karizmatik bir şekilde gülümsedim. "Ama biraz aptalsın." Operatöre Bağlanıyorsunuz evreninden yan kitaptır. Seriden bağımsız okunursa spoiler barındırır!

Bir yangının hikâyesi. Yangının gözyaşlarının...