εκείνη είναι νέα, όμορφη και μορφωμένη. ζούσε ωστόσο πάντα στη σκιά της μητέρας της που είχε κατακτήσει κάποτε τον κόσμο ολόκληρο. Τη λάτρευε ωστόσο και είχε βάλει πια για μόνο της στόχο να καταστρέψει εκείνον που της την πήρε τόσο νωρίς κι άδικα... Εκείνος, είναι λίγο μεγαλύτερος, καταξιωμένος επαγγελματικά αλλά με τους δικούς του αιώνιους δαίμονες να τον κρατάνε ξάγρυπνο τις νύχτες. Κάποτε, έκανε δυο μοιραία λάθη, το ένα στην επαγγελματική και το άλλο στην οικογενειακή του ζωή, και τα δυο με φρικτές συνέπειες για αυτόν. Θα έρθουν κοντά, μόνο για να συγκρουστούν πολλές φορές με αβάσταχτη σφοδρότητα κι ένταση... Κάθε φορά θα απομακρύνονται βιαστικά για να γλιτώσουν από τις γλώσσες της φωτιάς μα και ενός επίσης ολοπόρφυρου πάθους που θα αρχίσει να τους στοιχειώνει γοργά. Κάθε βήμα και μια πληγή, κάθε ανάσα και μια λεπίδα... Και οι ζωές τους σφιχτοδεμένες μα και παράλληλες θα κυλήσουν μια για πάντα σε έναν αρμονικό χορό έρωτα, μίσους ,λύτρωσης μα και θανάτου.

«Αν είναι γραφτό μου να πεθάνω θα σε πάρω μαζί μου»..

-Κράτα με πιο σφιχτά! -δε μπορώ, δεν έχω πια δύναμη. -Τότε βρες την. -δεν αντέχω άλλο. -Μάθε να αντέχεις και δώσε μου πίσω την καρδιά σου. -την έχεις. -λες ψέματα, μόνο μια ψεύτικη πέτρα μου άφησες με το χρώμα του έρωτα. -Το φιλί σου δεν έχει την ίδια γεύση όπως στην αρχή... Μύριζε κρασί και μέλι τότε. -Πάντα την ίδια γεύση έχει. -Όχι, πριν λίγο που με φίλησες άφησες θραύσματα γυαλιού στο στόμα μου που μου έκαναν πληγές. -εσύ τις άνοιξες, σύνελθε και κράτα με αλλιώς θα φύγω. -όχι, μη φύγεις, μη με αφήσεις... -Τότε κράτα με που να πάρει!

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ Η ζωή μου ανήκει σε όλους-εκτός από εμένα. Κάμερες, πρωτοσέλιδα, πολιτικά παιχνίδια στα οποία πρωταγνωνιστώ από παιδί... Όλα γύρω μου με πνίγουν. Όταν εκείνος εμφανίζεται, όλα αλλάζουν. Ο Άρης Οικονόμου δεν είναι απλώς ο σωματοφύλακάς μου. Είναι απειλή και καταφύγιο μαζί. Είναι πολύ μεγαλύτερός μου και κάθε λέξη που βγαίνει από τα χείλη του με κάνει να αναριγήσω. Είναι, επίσης, ο τελευταίος άνθρωπος που θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω ζωντανή. ΑΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ Έχω ζήσει αρκετά μέσα στο σκοτάδι ώστε να ξέρω πως ο έρωτας είναι απλώς μία αδυναμία. Έχω μάθει να σκοτώνω όταν μου το ζητάνε, να υπακούω, και να μη νιώθω. Η αποστολή μου είναι απλή: να προστατεύσω την κόρη του πρωθυπουργού, τίποτα περισσότερο. Η δουλειά μου είναι να την κρατήσω ζωντανή, όχι να την φαντάζομαι να λιώνει στα χέρια μου. Μα η Αφροδίτη δεν είναι απλώς κάποια πλούσια, κακομαθημένη κληρονόμος. Είναι η μόνη που μπορεί να με κάνει να χάσω τον έλεγχο. Είναι φωτιά που σιγοκαίει και απειλεί να κάψει όποιον την πλησιάσει. Κι εγώ είμαι ο μόνος ανόητος που στέκεται πολύ κοντά.

Φανάρια... Άπειρα φανάρια υπάρχουν στους δρόμους. Περιμένουν, δίνουν το έναυσμα καθώς και τη προειδοποίηση... Το δικό μου ήταν μόνιμα κολλημένο στο κόκκινο της αμαρτίας... Είναι άραγε αμαρτία να δίνεις το κουφάρι σου; Ή μεγαλύτερη αμαρτία είναι να ερωτευτείς κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

«Και, υπόκλιση!» Τα νούμερα της Ίριδας είναι πολύ συγκεκριμένα. Είναι μόνο τρία: το ένα, το πεντακόσια και το σαράντα-πέντε. Ούτε μισό παραπάνω ή λιγότερο. Αυτή την πραγματικότητα έχει δημιουργήσει και δεν την αφήνει πίσω. «Το μπλε είναι το αγαπημένο μου χρώμα» «Απεχθάνομαι το μπλε» Ο Παγκόσμιος διαγωνισμός φαίνεται σαν μια ακόμη δοκιμασία. Η Ρωσία, ωστόσο της επιφυλάσσει τον μεγαλύτερο χορό που θα κάνει ποτέ. Τα δεδομένα αλλάζουν, τα νούμερα αλλάζουν, τα χρώματα αλλάζουν (;), ομοίως και εσύ. Ίρις-Άλεξ ! Το βιβλίο βρίσκεται υπό έκδοση από τις εκδόσεις Booking Hill. Τα λέμε ξανά στις 15 Ιουλίου ! ||2023-2024||