Doğa Yalçın 20 yaşında üniversite 2.sınıf öğrencidir. Sakin hayatı annesinin evlenmesi ile son bulur.

Kar taneleri genç adamın boynunu sıvazladı. Tüm ayaz gökyüzünün soğuk esintisiyle kavisli çenesine sinmiş gibi irkildi. "Çalı bile itmiyor kendine sığınan kuşu. Rüzgar değse düşecek gibisin, herkes iki dağı aşabilirsin zannediyor!" Ne denli kırdığının dahi farkında olmadan tüm selleri üzerime savuruyordu. Ruhu karamsar bir rüzgarda çöllerde savrulmuş gibi dokundu. "Ben sadece seni görmek..." Tam cümlemi bitireceğim sırada öfkesi yüzünde daha fazla hissedilmeye başladı. "Bana bak, Liva!" Tam karşımda dikilmiş buz mavisi gözlerini irislerime saptamıştı. "Sen ve ben diye bir şey yok!" durdu ve gözlerindeki irisleri koyu gölgelerinde kayboldu. ... "Herakleitos der ki! Karakter insanın kaderidir!" Ardından bana döndü. "Sezgi, aklın tekeridir! Bazen kadınlar sezgilerinde fazla duygusal davranabilir!" Söyledikleriyle bakışlarım koyu irislerine dokundu. "Sevgi affetmez! Sevgi yıpratır." diyebildim. ... "Vuslat" gözüyle bakarsan "Yâr" "Hasret" gözüyle bakarsan "Yara" ...

05*: Abinin ziyaretine çok güzel giyinip gelmişsin. 05*: Benim ziyaretime de bu şekilde gelsene. | Kitabımın kurgusu tamamen bana aittir. Herhangi bir kopyalama/ benzetme olayında gereken yapılacaktır.|

"Harita dört isim gösteriyordu... Ama biri eksikti."

Siz: Bu benim çantam değil! İçinde ne vardı hatırlamıyorum ama kesin önemli şeyler vardı çantamda! Siz: Ben, metroda çarpışıp özür bile dilemeden gittiğin üstüne üstlük koşarken çantasını dızladığın o kızım!! Tatliş bir yaz kurgusudurr.. Yarı texting

Gerçek aile + Asker kurgusu Anne ve babalarının şehit olmasıyla yetimhanede büyümek zorunda kalan ve türlü türlü zorluklar yaşayan ikizlerin yıllar sonra gerçek ailesine kavuşma hikayesi...

Yaşadığımız hayatta her insanın kendini ait hissettiği bir yer, kişi ya da en azından bir an vardır. Ben ise bu acımasız dünyaya karşı bir sıfır geride başlamıştım. Yaşadıklarım, duyduklarım... 17 yılımı çöpe atmak istediğim zamanlarda yanımda olmayan kimselere olan güvensizliğim... Dudaklarım arasında yanmak için titreyen sigarama karşı olan yokluğum ve her gece sığınabileceğim tek yer olan yorganım... Hepsi yalan mıydı? Beni bu dünyaya karşı savunmasız bırakan temel şey ailem olurken... Aslında gerçek ailem başkaları mıydı? Peki ya onlar da tüm bu zaman boyunca neredeydiler? Ben kendimden vazgeçmişken... Neden bu kadar geç kalmışlardı? Artık o yorganın altından hiç çıkmak istemezken nasıl olur da onlarla aynı sofraya oturmamı isterlerdi? Peki ya ben? Midem bunu kaldırabilir miydi?

Üvey babasının 3 yıl önce işlediği cınayeti yüzünden en yakın arkadaşının olumunde baş şüpheli olarak suçlanan yaz bir gün dayanamaz ve üvey babasından kurtulmak için başka bir yere taşınır ama bu taşındığı yerde hayatına girecek olan birçimler ailesinden habersizdir