Sen benim bir ilkbahar sabahı kadar sevmişken benim seni tanımamı istemedin. Sen benim Güz'ümü yaşarken bile benim senin Gök Han'nının altında gözlerim açık yürümemi istemedin. Neden seni bilmemi istemesin Oyunbaz? Ben seni, senin yüzünden yitirirken, çıkardın gözlerime bağladığın o kara bez parçasını. Şimdi görüyorum, hissediyorum Oyunbazım. Kırgın, bitkin ama senli bir ben ile hissediyorum. Hem kırılmış hem de onarılmış kalbimle, dudaklarımla hissediyorum Oyunbaz. Hiç istemeden çekiyorum dudaklarımı dudaklarımdan. İçimden geleni haykırıyorum sana. "Seni seviyorum Oyunbaz adam." "Bende seni seviyorum Tatlı kız." HFYC. ©Tüm Hakları saklıdır

HAFIZANI KAYBEDERSEN DÜŞMANINA AŞIK OLABİLİR MİSİN? Kazadan sonra teyzemin yanına taşınırken planım; üniversiteye devam etmek, ressam olmak ve ailemin anısını onurlandırmaktı. Yani en azından her şey mahvolana kadarki plan buydu. Ta ki 'o' gelene kadar. Geçmişimden gelen gizemli bir yabancı işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişti. Müthiş güzel bir hayattan koparılıp zift kokan diyarlara sürüldüm sanki. Sırlarla dolu Aram Alevhan, gerçekleri fısıldarken kendi karanlığına çekti beni. Benim anılarım o karanlığın dibinde zincirlere vurulmuş, kilitli. Artık ne arkadaşlarıma ne de teyzeme güvenebilirim. Aynadaki aksime bile güvenemiyorum çünkü gördüğüm kişiyi tanımıyorum. Bu gözler bir yabancının gözleri sanki. Ben gerçekten sandığım kişi miyim? Sahi en eski anım ne benim? Peki Aram, o benim neyim? Düşmanım mı? Peki neden düşman olduğunu hatırlamıyorsam ona aşık olabilir miyim?