"Seviyorum seni, herkesi karşıma alacak kadar seviyorum seni, kadın" dedi kıpkırmızı gözlerle bana bakarak. İçim gitti. Ben nasıl böyle düşüne bilirim. Kılıma zarar gelse,dünyayı yakan adam için böyle nasıl düşüne bilirim? "Seviyorum seni, her şeyden çok seviyorum seni, adam" dedim ona sarılarak.Gözleri şaşkınlıkla açıldı ilk kez ona sevdiğimi söyledim.Kokusundan mahrum ettiği her günün cezasını çekecek.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.