Arkadaşına yardım etmek isterken yanlış numaraya mesaj atan Alara. Arda: Ben Arda değilim. Siz: Ne? Arda: Öyle işte Arda değilim. Siz: Kimsin lan o zaman? Arda: Aras. Arda: Aras ve Arda ikizlerinden Aras olanıyım. Siz: Arda'ya aşk ilanı yapmak istemişsin ama Arda: Senin mesajın hedefi şaşmış. Siz: Siktir. Görüldü | Bu kişiyi engellediniz. Engeli kaldırmak için dokunun. |

Bahar, bir anlaşmanın ucunda hayatta kalmaya çalışıyordu. Yiğit ise, hayatın tüm kurallarını kanla yazan, kalbi buza kesmiş bir hükümdardı. Onun dünyası lüksün ve sınırsız gücün gölgesindeydi. Bahar'ın dünyası ise alın teri, yokluk ve yetimhanenin zorlu anılarıyla örülüydü. Onları bir araya getiren tek şey, Yiğit Karadağlı'nın düşmanlarına karşı kurduğu kusursuz intikam planıydı. Bahar, bu tehlikeli oyunun en zayıf ama en inatçı piyonuydu. Zoraki bir sözleşme, tehlikeli bir yakınlaşma. Bahar, Yiğit'in acımasızlığını gördü; bir an bile tereddüt etmeden insanları cehenneme gönderebilecek kadar vicdansızdı. Ancak aynı zamanda, o buzdan adamın en derin yaralarını örten o maskenin altındaki yalnızlığı da fark etti. O, bir yandan Yiğit'in ölümcül tehditlerinden korkarken, bir yandan da kendi ahlakını ve kimliğini korumak için amansızca savaşıyordu. Yiğit ise, hayatında ilk kez kontrol edemediği bir güce sahipti: Bahar'ın zekâsına, keskin diline ve o zorlu geçmişine rağmen yıkılmayan ruhuna karşı duyduğu bastırılmaz bir merak. Peki, kanın ve intikamın hüküm sürdüğü bu karanlık labirentte, Bahar bir sığınak bulabilecek miydi? Yoksa Yiğit'in ona duyduğu o tehlikeli saplantı, her ikisinin de sonu mu olacaktı? Bu, bir hayatta kalma hikayesidir. Bu, en karanlık gölgede filizlenen zoraki bir aşkın hikayesidir. #Tehlike 1. 11.12.2025 #Korku 1. 17.12.2025

Lisan, doğuştan ses telleri olmayan bir kızdır. Annesi Andresan'ların evinde çalışmaya başladığında daha sekiz yaşındaydı. Evin varisi olan Tom William Andresan onu her zaman koruyup kolluyordu, bazen onun olmayan sesi oluyordu. Ve bu büyük bir takıntının temeliydi...

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

Gerçek Ailem. "Sessiz olmalıydım ama kafamın içinde dönen çığlıklardan dolayı bir şey duyamıyordum, Etrafı iyi gözlemlemem gerekiyordu ama zihnimin ardındaki düşlerden dolayı bir şeyleri netleştiremiyordum, Ayağa kalkıp yürümem gerekiyordu ama nereden başlamam gerektiğini bilmiyordum, Çıkışı bulup buradan kaçmam gerekiyordu ama güneş ışıklarıyla karşılaştığım zaman ne tepki vermem gerekiyordu hiçbir fikrim yoktu." ~Liva Yaren AKÇA

Babasının hırslı bir savcı olması nedeniyle sürekli tehlike altında olan Gül ve annesi, annesinin babasından boşanmasıyla tehlikeden uzakta İzmir'de yaşamaya başlar. Bir gün annesi, babası ve Gül bir parkta otururken saldırıya uğrarlar ve babası onları korumaya çalışırken o saldırıda ölür. Babasının ölümüyle Gül iyice içine kapanır ve yalnızlaşır. Gül'ün, babası gibi bir savcı olmak ve Ankara'ya taşınmak istemesiyle annesi ile arası açılır. Kötü bir babaya ama iyi bir anneye sahip olan Arman, henüz lise çağındayken annesi için babasını öldürmesiyle arkadaşı Kartal ile ıslahevine düşerler. Annesinin de aynı gece ölmesiyle Arman bir başına kalır, amaçsız bir halde, oradan oraya, suçtan suça savrulur. Islaheviyle hapishaneyi ayıran tellerin ardından tanıştığı Yeraltı'nın lideri Fatih, Arman ve Kartal'ı yanına alır. Fatih'in ölümüyle Yeraltı'nın yeni lideri genç yaşında Arman olur. Arman'ın tek amacı Yeraltı'ndaki yasadışı işleri yürütmek olur. Yine işlediği bir suçtan dolayı emniyete alınan Arman, oturduğu emniyetin koridorunda olacaklardan habersiz nezarete atılmayı bekliyordur. O dakikalarda tam karşısına yorgun ve dalgın bir şekilde oturan Gül ise annesiyle beraber emniyet müdürünün taziye dileklerini dinliyordur. Daha ilk saniyede Arman'ın dikkatini çeken Gül, Arman'ın kalbine işlemiş ve onu kendine esir etmiştir. Mesafelere ve yıllardır karşılıksız duyduğu sevdaya rağmen Arman, o günden beridir Gül'den vazgeçmez. Yeraltı'nın lideri olmanın verdiği güç ve tehlikeyle Gül'ün yanına yaklaşamaz. Gül'ü ondan habersiz izler ve gün geçtikçe onu kalbinde büyütür. Ama bir gün düşmanlarından birinin Gül'ü öğrenmesiyle beraber Arman'ın tek zaafı herkes tarafından öğrenilir ve Arman'a karşı kullanılmaya çalışılır. Bu riski göze almayan Arman, Gül'ü yanına alır.

"Kırılan dilden de, kalpten de sadece enkaz sesleri gelir."

"Nerelerde aradınız mesela" dedim gözümden akan yaşları büyük bir hınçla silerken. "Hastahanelere baktınız mı?" dedim daha çok üstlerine giderek. Karşımdaki iki adamda ne söyliyeceklerini bilemez bir ifadeyle yüzüme bakıyorlardı. "Baksaydınız kesin bulurdunuz.Çünkü her ay kaydım oluyordu."Histerik bir kahkaha attım. "Biliyorsunuz ki kalbimle savaş içindeyim." Yüzlerindeki acı dolu ifadeyi daha net görebilmek için bir adım yaklaştım. "Karakollara kaydım var mı diye baktınız mı?" diye sordum bir damla yaş daha akarken.Artık onlarda ağlama başlamışlardı. "Çünkü oraya baksaydınız da bulurdunuz."Bir hıçkırık kaçtı ağzımdan. "12 yaşımda sizi bulmak için evden kaçmıştım.Ve annemin benim adıma açtığı kayıp ihbarından bulmak sizin için zor olmasa gerekti."ve bir hıçkırık daha kaçtı. Büyük ağabeyim bir adım atıp bana yaklaşmaya çalışınca ben iki adım geri gittim.Kendisinden uzaklaştığımı görünce olduğu yerde durup "Minik" diye fısıldadı.Vücudumu büyük bir öfke kapladı.Parmağımı ona doğru sallayıp gözlerimi nefretle kıstım. "BANA MİNİK DEME" Boğazımı yırtarcasına bağırmam öfkemi dindirmedi.Bir hışımla üstümdeki kazağı çıkardım.Odadaki hiçkimseden utanmadım.Çünkü görecekleri şey iç çamaşırımdan daha çok dikkatlerini çekecekti.Ve öylede oldu.Karşımdaki iki adam gördükleri karşısında kaskatı kesilirken bütün herkezin şaşkınlık ifadeleri duyuldu. "O adam bunları her yapışında siz öldünüz."

Bir gonca tanesi kadar güzel ve bir o kadar da masumdu Lamia, daha on dokuz yaşında olmasına rağmen cehennem mi yaşamıştı. O beyaz güvercin , yer yüzüne korku salmış bir adamın saplantılı aşkıydı. Tabi aşk denilirse, özgür bir güvercin nereye kadar kafeste tutulacaktı? Bir ay, üç ay veya bir ömür. Bırakmıyacaktı, ne olursa olsun genç kızı bırakmayacaktı. Onla dolmuştu, lavanta kokusuyla nefes almıştı,ilkkez doğduğu zaman değil, ilk kez lavanta kokusunu solarak nefes almayı öğrendi. Kendiside çok iyi biliyordu ,kızın ondan ölesiye korkuyor ölesiye nefret ediyordu. Biliyordu. Ama elinde olsa o kafesin kapısını kendisi açardı ama olmuyordu. Bencildi hemde çok ama kimin umrunda . Sonuşta yer yüzüne namı ile tüyleri diken diken eden adam küçük bir kızın duygularınımı önemsiyecekti? Sanmam. Onun aşkı ikisine yeterdi. Bu ne kadar doğru ? "Y,yalvarırım b,bırak beni ,lütfen i,istemiyorum seni . B,ben b,başkasını sevi-" " SUS LAN" Yine ağlamaktan herak olan bir kız. Yine yalvarmıştı onu bırakması için ,ama nafile o siyah deri koltuğunda oturmuş içkisini zevkle yudumluyordu.ama o kelime, canını yakmıştı. Ama bilmediği bir şey vardı, o ne kadar yanarsa genç kız o kadar küle dönecekti. İçkisini duvara fırlatıp ,yerde diz çöken kızın kolunu tutarak kollarının arasına aldı. Sinirle soluklanıyordu. Kız ne kadar çırpınsada, vurulduğu iğneler yüzünden oldukça güçsüzleşmişti. " Birdaha,birdaha ağzından o itin adı veya az önce dediğin boktan cünleler kurarsan ; elleri yüzünde gezdirdi: çok can yanar ve bunun tek sebebi ise sen olursun" " B,beni b,bırak lütfen evime gitmeme izin v,ver. Ablam h,heryerde beni arıyordur ,l,lütfen. " O kanlı elleriyle göz yaşlarımı sildim. " Seni ilk gördüğümde vurulmuştum sana, o gün yemin etmiştim eğer bir daha karşıma çıkarsan , ölüm bile seni benden kurtaramaz. "

"Ağır acılarla donatılmış bir geçmişe sahip her çocuğun gözleridir, kan çanağı..." __ 2026 Güncellemesi: Kitabı yazarken kurgunun gidişatı sürekli değiştiği için okurken tarih ve mantık hataları, ayrıca bazı çelişkiler olabilir. Kitap final verdikten sonra baştan sona düzenlemeye alacağım ve kitabı güncelleyeceğim, fark ettiğiniz hataları lütfen göz ardı edin, hepsi düzeltilecek. ・Çalan, kopyalayan veya bir benzerini yazan olursa hakkında hukuki işlemler başlatılacaktır. ・Şiddet, taciz, ölüm, kan, vahşet gibi tetikleyici unsurlar ve fazlasıyla ağır dram içerir. Rahatsız olacaklar lütfen hiç başlamasın. Not: Sadece abilerim kitabı değildir, aşk teması da yoğun olarak işlenmektedir. Ayrıca kitapla alakalı olmayan yorumlar da itinayla silinecektir. Zihninizde yeşeren düşüncelerinizi yorumlarda belirtmeyi unutmayın, öpüldünüz! 🎔♡