Lisede herkesin korktuğu, soğuk ve zorba bir erkek... Sessiz, içine kapanık ama güçlü bir kız... Başta küçümsenen bir bağ, zamanla pişmanlık, kıskançlık ve gerçek aşk.

Leya kendi ayakları üzerinde durmak için anne ve babasını İtalya da bırakıp Türkiye'de bir kolejde burs kazanıp o koleje gider. Fakat o kolejde öğrenciler maddi durumlarına göre değerleniyorlardır. Oradaki burslu öğrenciler zorbalığa maruz kalıyorlardır ve bu zorbalığı yapanlardan biri de okulun sahibinin Oğlu Aras Demiralp'tir. Yan karakterler Yiğit ve Koray bu ikisini eşcinsel yapacağım rahatsız olacaklar okumasın lütfen.

"Ece..." dedi sesi ilk defa bu kadar kısık ve boğuk çıkarken. Testi bana doğru salladı. "Bu ne demek? Hamile misin?" Cevap veremedim, sadece daha şiddetli ağlamaya başladım. Baran bir anda patladı, testi lavabonun kenarına fırlattı. "Cevap versene! Kimden bu? Amına koyayım nasıl olur lan bu? Kimden bu çocuk?!" Bana doğru bir adım attığında geri kaçtım. O anki şaşkınlığı, o kadar büyüktü ki dudaklarından dökülen her kelime kalbime bir bıçak gibi saplanıyordu. "Çocuk benden mi?" diye kükredi. Sesindeki o inkar beni mahvetti. "O gece... o geceden mi?" Hıçkırıklarımın arasından yüzüne baktım. Bana her zaman tepeden bakan, beni küçümseyen o adam şimdi yıkılmış gibiydi. Ama canımı yakmasına izin vermeyecektim. "Yok Baran!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Benden! Sadece benden! Sen bir şey yapmadın zaten, değil mi? Senin için o gece bir hataydı, bir çöptü! Şimdi gelip hesap soramazsın!"

Korku oyununda hapsolmuştum. Ancak oyundan ufak bir farkı vardı. Baltalı katil yakalayınca öldürmüyordu. Sikiyordu.

"Doruk, peşinde dolanan kızın kim olduğunu bilmek ister misin kardeşim?" Bıçağı, boynuna iyice bastırdım, ama bu onun gram umrunda değildi ve bu beni korkutmaya yetmişti. "Söyle." Doruk'un verdiği yanıtla, Araf'ın dudakları aralanmıştı ki telaştan bıçağı boynundan çekerek camın kenarına koydum ve ellerimi dudaklarına bastırdım. "Sana sus dedim!" Sinirle fısıldayınca hoşuna gitmiş olacak ki, hızlıca duvar dibinden ayrıldı ve beni yasladı. Kabim korkudan hızlanırken, Araf ellerimi tutarak kolaylıkla dudaklarından çekti, ardından üzerime doğru eğildi. Yüzündeki sırıtış bir an olsun eksilmezken, bana göz kırptı. "Çevrendeki kızlardan biri." Sesli bir şekilde konuşunca, Doruk cevap verdi. "Adı ne?" Göğüs kafesim olduğundan fazla inip kalkarken, telaşla etrafıma bakındım. "De..." Tam söyleyeceği sırada parmak ucunda yükselerek dudaklarına kapandım. Dudaklarım onunkilere değdiği an, Araf elini belime sararak sırtımı arkamdaki duvara yasladı, ardından dudaklarımın arasına girerek sertçe beni öpmeye başladı.

Belen, ablasıyla birlikte şehre uzak olan bir eve taşınır fakat bu korkutucu ve ürkütücü evde onu bekleyen cansız bir manken vardır.

Terk edilmiş bir binada oynanan ölüm oyunu. "Bana zarar vermeyeceksin..." ... 'Elindeki bıçağından kanlar dökülüyordu. Uzaktan beni gördüğünde ayağa kalktı. Ağzındaki ceset parçasını yuttu. Sonra çenesini eğdi yavaşça. Simsiyah şeytani gözleriyle benim zayıf bedenime kilitlendi. Ve gülümsedi. Öyle bir gülümsedi ki. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü.' ... *Kitap şiddet, cinsellik ve bolca olumsuz ögeler içermektedir.*

İçerik (+18 ögeler, Büyü, kehanet, efsaneler, Alfa, cadı, Homay, Börü ve mistik bağ, ruh eşi, evlilik ritüeli, aksiyon, küçük kasaba) Büyük annesinin ölümüyle doğduğu kasabaya dönen Eva Rose, sırlarla örülü bir geçmiş ve onu bekleyen Alfa bir eş bulur. Anne ve babasının ölümünü sadece bir yangın olarak bilen Eva, bunun bir cadı avı olduğunu yıllar sonra öğrenir. Ve rose cadı soyunun kalan son temsilcisidir. Şimdi kim dost, kim düşman? Ve bu adam neden bu kadar tanıdık geliyor? Rüyalarına bile misafir olan birinden nasıl kaçabilirsin?...

Onu ilk gördüğümde, tekerlekli bir sandalyedeydi. Siyah irisleri, keskin yüz hatları ve soğuk bakışlarıyla bana bir düşman gibi baktığında, ilk başta bunu umursamadım. Ancak bakacağım kişinin bir çocuk yerine o olduğunu öğrenmem, durumu tamamıyla değiştirmişti. Ve ne yazık ki, bu işe ihtiyacım vardı. 16/08/2016

Adam sadece yüzüme bakıyordu. "Konuşsanıza beyefendi neden susuyorsunuz." diye devam ettim. Adam hala bana bakıyordu. Kaşları hafif çatılmışlardı, anlamaya çalışır gibi bakıyordu. Acaba türk değil mi diye düşündüm. "Do you speak English?" diye sordum bu sefer. Ama sanki daha da kötü olmuştu. Beni dinlemiyor muydu acaba bu adam. Elimi kaldırıp gözünün önünde sallamamla adamın hem ellerinin hem de ayaklarının üzerinde hızla koşarak uzaklaşması bir oldu. Gözlerim kocaman açıldı ve dudaklarım aralandı. "B-bu doğru olamaz değil mi?" dedim. Dün dalga geçmek için kurduğum senaryo gerçekleşmiş olamaz değil mi? Bu adam neden maymun gibi yürüyordu. Yine şom ağzını açtın Elif, seni bir kez daha tebrik ediyorum. QUERENCIA : Insanın kendini en güvende, en güçlü ve evinde hissettiği yer.