#1 Бид соронзны туйлууд шиг таталцаад, түлхэлцдэггүй зөвхөн таталцдаг байлаа.

-Лифтээр дамжин нөгөө ертөнцөд очих боломжтой юу? -Ммм магадгүй ээ -Тэгвэл очсоноо яаж мэдэх вэ? -Маш амархан.Цорын ганц хүн нь чи байх болно.

"Яагаад гэвэл чи надад хэрэгтэй"

хайр хэзээ ч бууж өгдөггүй

Хоёр жил гэдэг зарим хүний хувьд богино хугацаа байж болох хэдий ч саяхан найз залуугаасаа "Салцгаая" гэх хүйтэн үг сонссон Чон Риёны хувьд бол дэндүү урт хугацаа байсан мэт санагдана. Ямар ч хамаагүй аргаар урьдын харилцаагаа ахин сэргээхийг хүссэн түүнд нэгэн сонирхолтой хүсэлт ирснээр энэхүү бичвэр үргэлжилнэ.

- Яах гэж ирсэн юм? гэсэнд Тэр өөдөөс гэмшингүй харцаар нилээн удаан ширтсээр "Зүгээр санаад" гэх нь тэр. Инээдтэй юм. Харахыг хүсэхгүй байх шиг л байсан. Би л байхгүй бол амьдрал нь сайхан болох юм шиг байсан хүн яагаад бүхэл бүтэн сургууль дээр минь ирчихсэн хүлээгээд зогсож байгааг гайхсан надад үнэхээр инээдтэй байна. - Яасан дахиад нөгөө охиндоо хаягдчихсан юм уу? Тэгээд дахиад л над дээр уйдаагаа гаргах гэж ирээ юу? - Үгүй ээ, хоёулаа ярилцъя... - Би чамтай ярилцмааргүй байна. Чи бид хоёрт ярилцаад зогсох ямар шалтгаан байгаа юм? - Чи намайг сонс л доо... - Үгүй ээ, би байнга чамайг сонсдог. Би байнга чамайг уучилдаг. Одоо бол үгүй. Марк, чи нэг л андуураад байх шиг байна. Би чамайг эргэж харах болгонд чинь намайг орхисон тэр газартаа үргэлж инээгээд зогсож байдаг болохоор чи одоо ч энэ хэвээрээ байгаа гээд андуураад эргээд ирсэн юм шиг байна. Тэгвэл энэ удаад лав үгүй. Үргэлж нээлттэй байдаг хаалга, нэг л өдөр цоожтой байх үе ирдэг юм. Хэлье гэсэн бүхнээ хэлээд энэ удаад би түүнийг хаяад явж байна. Огтхон ч эргэж харалгүйгээр.

Миний хэлээгүй тэр нууцыг хэзээ нэгэн цагт инээмсэглэл дүүрэн хэлэх өдөр ирэх болов уу?

Хойд эцэг минь намайг танихгүй эрд зарсан. /Completed/

I pander to his every whim. Tragically, I like it.

[𝐂𝐨𝐦𝐩𝐥𝐞𝐭𝐞𝐝] 16 настай охины анхны хайрын түүх. ❤️