Heja, düğün günü kocasının ölmesiyle onu kayınbiraderiyle evlendirmişlerdi. Öyle ki tüm mardin ona bahtsız gelin diye çağırıyordu. Heja ise daha 18 yaşında başına gelen olayları kaldıramıyordu. Kocası yerine kendisi ölmeyi tercih ederdi. Heja'nın ve Bahoz'un bu zorlu aşk yolcuğunda neler olacak hepimiz beraber göreceğiz . *Yaş farkı vardır. *+18 ve küfür gibi unsurlar vardır.

Asmin küçük yaşında annesini ve babasını kaybetmesiyle hayatındaki kötü süreç başlamış olur. Dedesi ve amcasının elinde kalan kızın hayatı burnunda gelmektedir. Genç kızın hayatı hiç de yolunda gitmediği halde bir de azad ağaya kuma verilmişti. Onu bekleyen bu cehennemde nasıl yaşayacaktı? (Diğer kuma kitapları gibi bir gidişat yoktur. Kitabıma en az 10 bölümlük bir şans verirseniz anlayacaksınız.) DRAM İÇİNDE #1 İNTİKAM İÇİNDE #1

Namus davası Yıl: 1970

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül'ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza'ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Gülzar-ı MİR'in olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡

~Adını duyduğunda herkesin önünde eğildiği Mardin ağa'sının bir kıza aşkı ~ ~Herkesin güçlü ve merhameti bildiği Asya nereden bilebilirdiki küçüklükten beri tanıdığı Mardin ağa'sına gönlünü kaptıracağını ~ 16.12.2023 ©Telif hakkına sahiptir.

Nisyan..."Unutmak, unutuş, hafızadan silinmiş olmak"... Ama bu öylesine bir unutmak değil... 30 yaşında hapisten çıkan köyün muhtarı Polat ve 19 yaşında köyün en gözde bekarı Mihrinaz... YETİŞKİN İCERİK VAR!! #1 Gençkız / 11.11.2025 #1 Nisyan / 11.11.2025 #1 Muhtar / 11.11.2025 #1 Mihri / 11.11.2025

Bizim mahalle biraz gariptir. Sokaklarda çocukların sesleri, kadınların kapı önündeki dedikoduları eksik olmaz. Ama bir de herkesin dilinde olan isimler vardır. Mesela Mirza Alacahan... Mahallenin ağır abisi. Bir bakışıyla bile insanı korkutmayı başarır. Ama herkesin içten içe de saygısı vardır. Bir de bizim Meryem var... On dokuz yaşında, mahallenin öğretmeninin kızı. Elinde kitabıyla görürsünüz hep. Çocuklara ve kadınlara okuma öğretir. Utangaçtır. Her zaman gözlerini yere diker konuşurken. Meryem küçüklüğünden beri Mirzaya hep abi der. Onu abisinin arkadaşı bilmiş, öyle görmüş. Mirzanın bu abi kelimesinden içten içe nefret ettiğini bilmeden hemde... Ama Meryemin sesinde öyle bir şey vardır ki, Mirza o kelimeyi yutkunarak sineye çekerdi. İşte bu hikaye, mahallenin ağır abisiyle, utangaç kızın hikayesi...

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Mardin'in kadim topraklarında, taş duvarların ardında hüküm süren iki büyük aşiret: Zani Aşireti ve Alaca Aşireti. Yıllardır yan yana duran, dostlukları düşmanlarına korku salan bu iki ailenin kaderi, gizli sevdalar ve aşiret törelerinin kaçınılmaz kanunlarıyla birbirine bağlanacaktır.

​"Bana Zelal Yılmaz olarak geldin, ama buradan Welat Şahmaran'ın esiri olarak çıkacaksın." ​İki isim, tek bir hüküm: Kan Bedeli. > Welat, öfkesini bir zırh gibi kuşanmış, kalbinin kapılarını dünyaya kapatmıştı. Zelal ise o kapıları yıkmaya değil, o karanlığın içinde kendine yer açmaya mecburdu. Bu bir evlilik değildi; nefretle atılan imzaların, kana bulanan beyaz gelinliklerin hikâyesiydi. ​Onlar birbirlerini yok etmeye söz verdiler. Ama dudakları birbirine mühürlendiğinde, ne intikam kaldı ne de düşmanlık. Sadece ikisini de yakıp kül edecek o yasak ve vahşi tutku... ​"Ölmek için çok genç, Welat Şahmaran'ı sevmek için çok masumdu. Zelal, celladına aşık olduğunda; Welat, kurbanının gözyaşlarında boğulacak mı?"