yeonjun: tek istediğim şey kafa dağıtmaktı polisleri peşime takmak değil soobin: fena mı oldu ne güzel işte uçurdum seni -texting, düzyazı-

"aşk?" diye sordum rüzgarın dağıttığı saçlarına tebessümle bakarken. başını salladı olumlu anlamda, "aşk." burnumdan güler gibi bir ses çıkarttım, tozlu üstümü ve gemideki çuvalları işaret ettim. "ülke bu haldeyken?" -angst- kapak: atyunia

çiçek gibi, vanilya gibi, öyle bir şeyler... TW! depression, anxiety, antidepressants, mention of self harm

05*********: kimse var mı soobin: nasıl yani 05*********: oh sonunda kimsin soobin: soobin ben 05*********: nerden buldun bu numarayı soobin: aldım geçen 05*********: sahibi nerdeymiş soobin: inan bana en son merak edeceğim şey buydu ve haliyle sormadım da 05*********: seninle işimiz var soobin soobin: ne gibi 05*********: cesedimi bulacağız ψ tam yüz kırk gün ve yüz kırk gece... senin gibi birinin gelmesini ve beni kurtarmasını bekledim. ψ 6 haziran 2022

'normalde' dünyada sadece o ve ben kalmış olsaydık bile onunla ilgilenmezdim - 'normalde' peşinden koşulan taraf hep ben olurdum - 6 ocak 2024

"hyung, i don't want to do this! i'm scared." "it's okay, i'll hold you hand." In which the introverted kang taehyun transfers to a new school, because he suffers from bad anxiety. and choi beomgyu just really wants to make him feel safe. and little do they know, taehyun might have to save beomgyu from the things that scare him in return. 26.05.20 - 21.02.21 ! no translations ! - HIGHEST RANKINGS #1 kangtaehyun #1 kaikamalhuening #2 taegyu #1 yeonbin #1 taehyunxbeomgyu #1 tomorrowxtogether #12 taegyu #2 txt # 9 anxiety #2 gayfic #17 bl

çiçeklerimiz kurumuş. senin gittiğinden belli, boynu bükük onların da. sanki benimle beraber senin yasını tutuyorlar. kardeşim de seni özledi. iki haftadır her gün geceleri yavaşça, sesini çıkarmadan yatağıma gelip benimle uyuyor. sen gittiğinden beri... o da çok sessizleşti.

sadece aşktan ve güvensizlikten ibarettik. güvensizlik kabardıkça kabarmış, aşk ise parçalanmıştı. yağmur bir daha yağmamak üzere durmuştu, dilek fenerlerimiz daha uçarken uzaklaşmıştı birbirinden. sözler tutulmadan unutulup gittiğinde anılar kalmıştı geriye. şimdi ikimiz de başka şehirlerde bir tarafa dağılırken, bize ayrılan sürenin sonuna gelmiştik.