Alkım, kardeşini şüpheli bir araba kazasında kaybetmiştir ve bunun bir kaza olmadığına, cinayet olduğuna emindir. Kardeşinin ölümünün ardından tek gayesi onun canına kıyan insanları bulup hak ettikleri yere göndermektir. Bunun için de kaza günü kardeşinin yanındaki kişiye, Hira'ya ihtiyacı vardır. Alkım, yılların getirdiği acıyla beraber ilk karşılaşmalarından itibaren Hira'dan nefret etmektedir. Çünkü onun her şeyi bilmesine rağmen susan biri olduğunu ve kardeşinin katillerinin dışarıda gezmesine göz yumduğunu düşünmektedir. Ancak Alkım'ın bilmediği bir şey vardır. Hira, yıllar önce gerçekleşen kaza ve Alkım'ın kardeşi hakkında hiçbir şeyi hatırlamamaktadır.

Çocukken aynı evi paylaşmak zorunda kalan Firuze ve Barış, yıllar sonra bambaşka hayatların içinde yeniden karşı karşıya... Biri haber peşinde koşan inatçı bir polis-adliye muhabiri, diğeri ise meşguliyeti had safhada, tavizsiz bir başkomiser. Çocukluklarında besledikleri aşktan eser kalmadığını sanan bu ikili, bugünlerde birbirlerinden pek haz etmeyerek aynı yörüngede hayatta kalmaya çalışıyor. Ancak Firuze'yi merkeze alan karmaşık ve tehlikeli bir dosya, onları sadece birlikte çalışmaya değil, beklenmedik ve sarsıcı bir karar almaya da mecbur bırakır. "Biz birbirimizi hobi olarak uyuz edip profesyonel olarak da sinir hastasına çeviriyoruz..." 05*: Elimde kritik bir bilgi mevcut. Adalet adına sizinle paylaşmak istiyorum. 05*: Operasyon ve lider hakkında. TURKUAZ AYNASIZ • İlk bölümlerin bir kısmı "texting" şeklindedir. • Bölüm sayısı fazla olmasına rağmen bölüm uzunlukları olaylar ilerledikçe eş zamanlı olarak uzamaktadır ve bu yaklaşık 50-60. bölümlerden itibaren görülmektedir. > Final verdikten sonra bir bütün olarak revize edilecektir. <

"Bu kapıdan adımınızı attığınız an insanlığınızı dışarıda bırakın. Artık ona ihtiyacınız yok." Kahinlerin öngörülerinin haykırdığı bir dönemde kurulan bir akademi. Aeternum Krallığı'nın içine adım adım sürüklendiği savaştan onu çıkaracak bir komutana ihtiyacı vardı. Kralın emri üzerine yalnızlığa terk edilmiş şato, yeniden kapılarını açmıştı ama kana bulanması çok uzun sürmeyecekti. Özel olarak araştırılmış ve test edilmiş 23 öğrenci. Her açıdan kusursuz bir komutanın elde edilebilmesi için çok sayıda alanında uzmanlık gösteren eğitmenler getirildi. Thyrel Hargrove'da o eğitmenlerden biriydi. Diğer eğitmenlerin aksine oldukça genç yaştaydı, akademiye savaş anında tıbbi açıdan eksiklik yaşanmamasını garantiye almak için getirilmişti. Henüz 23 yaşındayken ailesinin yaşlarından kaynaklı yetersizliği yüzünden oradaydı. Bunu istediği için değil, orada ailesinin onurunu en iyi şekilde taşıyacağı için kabul etmişti. Böylesi kutsal bir görevi kabul etmeye cesaret edemediklerini iddia edip onları karalamak isteyen birçok insan vardı sonuçta. UYARI: Kurgu gerçeklik dışı bir kurgudur. Kurgudaki her bilgi, mekan, isim, bitki türü, hastalık ve birçok unsur benim şahsıma aittir. Kurgu bir distopya kurgusu olup herhangi bir doğruluk değeri taşımamamaktadır. Kan, şiddet, vahşet, işkence, manipülasyon vb. tetikleyici, rahatsız ögeler içerip olumsuz etki uyandırabilir.

Wattys 2022 Paranormal/Fantastik Kazananı 🏆 •Vampirler, cadılar ve avcılar • Herkesin söylediğinin aksine kalbinde hiç sevgi taşıyor musun, Teo? Donuk bakışların ve sert tavırların etrafındaki herkesi uzaklaştırırken bundan öyle memnun görünüyorsun ki, senden uzağa atılan her adımla zafer kazanıyorsun sanki. Hiç uğraşmadan kazanıyor, hiç konuşmadan kendini açıklıyorsun. Benim debelenip milyonlarca kelime ile yapamadığımı, sen sessizliğin ile yapıyorsun. Bütün bunlara rağmen kalbinde ufak da olsa bir duygu olmalı. Yoksa gerçekten soğuk bir duvar kadar boş ve donuk mu yaşıyorsun? Sert kelimelerin ve acımasız oyunların bütün savaşı kazanırken sen savaş alanında bile değilsin. Nasıl oluyor da adımlarını saymama sebep oluyorsun bilmiyorum. Bu nasıl açıklanır bilmiyorum ama savaş alanında kaldığımda aklımda olan tek kişi sen oluyorsun. Üzerime atılan kurşunlarda bile seni düşünüyorum. Peki sen, ufacık da olsa ardında kalanları düşünüyor musun hiç, kimse geçiyor mu aklından? Gerçekten hiç geçiyor muyum aklından? 🕷️ "Ölümün dokunabildiği bir varlığı sevmek," dedi fısıldayarak. "ne korkunç şey..." Vampir #1 (2.3.21) Tarihi Kurgu #1 (3.3.21) Siyah #2 (4.3.21) Siyah #1 (7.3.21) Macera #1 (1.4.21) Fantastik #2 (13.4.21) Cadı #1 (20.4.21) Genç #1 (13.5.21) Korku #1 (15.5.21) Romantik #1 (12.06.22) Tanıtım için 'giriş' bölümüne bakabilirsiniz. Hazırlamış olduğum yazılar ve fotoğraflar tamamen bana aittir. Çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır. 21.01.21

Bütün yollarımın sonu sana çıkacaksa hangi yolu yürüdüğümün bir önemi var mı? 🌊

𐚁. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ❛❛Kelebeğin ruhu yara aldığında, kanatları kesilip geriye onu o yapan hiçbir şey kalmadığında; intihar ipinde sallanmak o kadar acı verici olamaz aslında. Kanatlarını kül gibi yakan ateşe atıldığında, bir günlük ömrünün olduğunu bilmiyor muydun aslında? Biliyordun. Masallara inanmayı tercih ettiğinde, sonuçlarından ⎯geriye elinde kalan boşluğun içini neyle doldurursan doldur. İşe yaramaz. Çünkü Pamuk Prenses, bir yabancının elmas elmasına kanacak kadar yalnız bırakılmasaydı, ölümle uyku arasındaki farkı zehirli bir ısırıkta öğrenmezdi. Ariel, sesini kaybetmenin bedelini bilseydi, ait olmadığı bir dünya uğruna kendinden vazgeçmezdi. Çünkü Malefiz, kanatları kesilmeseydi kötülüğü bir kimlik gibi taşımak zorunda kalmazdı. Sevdiği tarafından ihanete uğramasaydı, acıyı lanet sanacak kadar sertleşmezdi. Gücün, korunmak için örülen bir diken çiti olduğunu öğrenmeseydi, sevgiyi uykuya mahkûm etmezdi. Ve kimse, yarasından bir taht kurmak zorunda bırakılmasaydı, karanlığı seçtiği için değil, karanlığa itildiği için hatırlanırdı. Çünkü masallar, yaralı ruhlara merhem diye anlatılır. Oysa çoğu zaman yarayı saklamaktan başka bir işe yaramaz. Kelebek, kozasını yırtarak doğduğunu unutur; uçmanın bir mucize değil, bir bedel olduğunu bilmezden gelir. O bedel ödenirken alkış tutanlar, kanatların neden titrediğini hiç sormaz. Ve insan, kendini eksilten her fedakârlığa ⎯kader dediğinde; acı, kutsal bir sabra, yalnızlık, seçilmişliğe, tahammül ise sevgiye benzetildiğinde geriye kalan şey, yaşamaktan çok hayatta kalmaktır. Oysa kül olan kanatlar yeniden çıkmaz. Masal bittiğinde, prensler gider, büyüler bozulur, ve ip hâlâ oradadır⎯sadece bu kez boyna değil, göğüs kafesine dolanmıştır.❜❜ Kalbi katran serisi I.

Sönmeye yüz tutmuş eski bir masalın kalıntıları, Mourithar'ın tepesinde, dağları kaplayan sisler gibi gezinir ve vakti gelince yeryüzüne doğru inerdi. Sonbaharda kuruyan yaprakların içine sığınmış ruhlar bile titrerdi, eyrithaya bir gölge gibi çöken laneti hissedince. O kara gölge karış karış dolaşırdı yeryüzüne kurulmuş tüm uygarlıkları ve gözüne kestirdiği bir yere çöreklenirdi, vakti gelince. Ölü ruhlar nefessizliğe mahkûm edilir ve ayağı toprağa basanlar yeise bürünürdü. Nihayetinde, tüm varlıklar bilirdi o diyarda zamanın Tanrıların oyuncağı olduğunu.

egehandemiralp: sevgilimin fotoğraflarını profilinden derhal kaldır yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim egehandemiralp: bi bitmediniz amına koyayım sanki sizmişsiniz gibi çaldıkça çalıyosunuz kızın fotoğraflarını niltaneva: iyi de bunlar benim fotoğraflarım niltaneva: üzgünüm ama sevgilin benim fotoğraflarımı kullanarak seni kandırmış muhtemelen egehandemiralp: ne - (bazı bölümler yetişkin içerik bulundurmaktadır)

Ben Eylül. Sadece, dümdüz Eylül. Rastgele bir sabah deli cesaretiyle kalkışmıştım bu işe. Sonunda pişman olacaktım belli ki. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaybedecek bir şeyim yoktu ama kazanacak bir ailem olabilirdi.