söyle, insan kendi kendisinden kaçabilir mi hiç?

hazar biraz duyarsız, biraz da sinir bozucu birisi boyxboy ve texting

seninle bir cumartesi günü tanışmıştım, güneş tüm gücüyle ışıldıyordu; babama sokulup "güneş çok parlak, gözlerim ağrıyor." diyerek mızmınlanışımı ve onun o güneşten daha da parlak biçimde gülümseyip cevap verişini dün gibi hatırlıyorum. bugün pazar, düne kadar gülümseyerek hatırladığım bu anı artık canımı yakıyor. aslına bakarsan günün pek bir önemi yok, artık yaşadığım her gün bende yeni bir yara açıyor çünkü siz yoksunuz. cumartesi geceleri her günden daha çok acıtıyor sadece, ben üç cumartesi gününde her şeyimi kaybettim; nasıl acıtmayabilir ki?