"Bana ait olacağın bir gecede, başka bir adamın nişanesini taşıyarak yanıma yatamazsın. Küçük hanım, kuralları ben koyarım ve benim kurallarımda başka birine yer yok." Sağ elimdeki o ağır, artık tüm anlamını yitirmiş metal parçasını parmağımdan sıyırıp barın soğuk tezgahına, yabancı bir cisimmiş gibi bıraktım; o an zihnimin kuytusunda Akın'ın hayaline son bir veda fısıldarken, Savaş'ın dudakları çoktan dudaklarıma gömülmüş, geçmişin küllerini hırslı bir nefesle savurmaya başlamıştı bile. ๑๑๑๑ ♡♡♡♡ +18

Ilgaz Taşkın: hocam bugün pantolonunuz çok dardı Rica ediyorum bir daha giymeyin Görüldü Matçı yazıyor...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.