Życie Silver Miles od wczesnego dzieciństwa przypominało prawdziwy koszmar. Dziewczyna mogła liczyć tylko na siebie. Matka o nią nie dbała, a ojczym był jej katem. Silver, by przeżyć, musiała nauczyć się kraść. Kiedy Silver zakopała ciało ojczyma w ogródku, zdobyła upragnioną wolność. Wszystko miało się niebawem zmienić. Kilka dni później mężczyzna, którego chciała okraść, zaoferował jej układ: albo dziewczyna pójdzie do więzienia za okrutne morderstwo, albo rozpocznie nowe życie w jego szkole. Silver nie miała nic do stracenia. Niczego nieświadoma trafiła do ukrytej w lesie Akademii Six, szkoły dla zabójców i złodziei. Okazało się, że tajemniczy mężczyzna ma dwóch synów, którzy mają za zadanie jej pilnować. A jeden z nich opanował jej myśli i tym samym zaszedł jej za skórę. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Data rozpoczęcia publikacji [06.11.2022.]

''No więc... Kim jesteś ty? - Tej siły cząstką drobną, Co zawsze złego chce i zawsze sprawia dobro.'' Wiele lat temu Dante De Ville poprzysiągł sobie, że nigdy nie odda serca żadnej kobiecie. Otoczył je wysokim murem, skuł najtwardszym lodem i uczynił absolutnie wszystko, aby urok żadnej istoty nigdy nie przedostał się do tego skrupulatnie strzeżonego miejsca. Żył tak, jak nauczył go tego ojciec - chronił rodzinę, nie pozwalał sobie na słabości i dbał o to, aby jego ród pozostawał potęgą. Nie istniało bowiem nic cenniejszego niż władza, pieniądze i sekrety, o które należało się zatroszczyć. Kiedy do jego zepsutego świata niespodziewanie wkracza dziewczyna o tajemniczym imieniu, Dante zmuszony będzie stawić czoła czemuś, z czym nigdy dotąd nie musiał się zmagać - zazdrości, nienasyconemu pożądaniu i niewytłumaczalnemu pragnieniu. Dante wie, że Persefona jest dla niego za młoda. Na dodatek ani trochę nie pasuje do świata, którego on sam jest nieodłączoną częścią. Jest zbyt słaba, zbyt krucha i... zbyt dobra.

Julien nauczył się wiele tamtego lata. Nauczył się odwagi. Odwagi, by podejmować ryzyko, zamiast się bać. Odwagi, by mówić, zamiast milczeć. Odwagi, by działać, zamiast marzyć. Nauczył się żyć. Żyć poza kartkami swojego notatnika. Żyć tak, żeby zamiast wymyślonych historii, móc spisywać wspomnienia. Żyć, jakby każdy dzień, był ostatnią okazją, by czegoś doświadczyć. Nauczył się kochać. Kochać to, że dom to nie zawsze miejsce. Kochać siebie. Kochać kogoś, nawet jeśli odejdzie. Jednak przede wszystkim nauczył się, że Słońce ma złote włosy, oczy, które zdają się wiedzieć wszystko, i uśmiech będący w stanie rozświetlić najciemniejszą noc. Że Słońce wpada do twojego życia bez ostrzeżenia, żeby wywrócić je do góry nogami. Że Słońce zawsze w końcu znika. Ale to w porządku, bo Julien nauczył się też, że nie wszyscy ludzie stają na twojej drodze, by na niej zostać. Że niektórzy pojawiają się na niej na jedno lato, żeby cię czegoś nauczyć, zanim odejdą w swoją stronę. Że są osoby, które poznaje się tylko po to, by tęsknić za nimi przez resztę życia.