Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Τον είδα μία φορά. Και αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξει τα πάντα. Από εκείνη τη μέρα, δεν φύγαμε ποτέ ο ένας από τη ζωή του άλλου. Μηνύματα. Τηλέφωνα. Απόσταση. Εκείνος στην Ιταλία. Εγώ εδώ. Άλλες σχέσεις, άλλες ζωές - αλλά πάντα... ο ένας για τον άλλον. Σαν να μας δένει μια αόρατη κλωστή που δεν κόπηκε ποτέ. 9 χρόνια τώρα μιλάμε. 9 χρόνια τώρα περιμένουμε. Και το μόνο που ξέρω είναι ένα: Μερικές φορές, ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου... είναι αυτός που δεν έζησες ποτέ.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

«Τι χρώμα έχει για σένα αυτή η στιγμή;» Ήσουν το φως και μιλούσες στο σκοτάδι. Τι κοινά μπορεί να έχουν αυτά τα δυο με ρωτάς. Θα μπορούσα να αναλύω ώρες ολόκληρες αυτή την απάντηση, αλλά δεν θα με πιστέψεις ό,τι και να σου πω. Γι' αυτό προτιμώ να σου πω την ιστορία μας. Την μοναδική απόδειξη που έχω για τις φράσεις «Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι. Δεν υπάρχει σκοτάδι χωρίς φως». Δυο φράσεις που μ' αρέσει να αποκαλώ 'Το θεώρημα Όμπρε' και αν μείνεις μαζί μου στο ταξίδι μας, θα σου λυθούν όλες σου οι απορίες. Εκείνος χρειαζόταν κάποιον να τον βγάλει από τους δαίμονες του. Εκείνη χρειαζόταν κάποιον να την κάνει να νιώσει ζωντανή. Χτισμένοι και οι δύο πάνω στην τέχνη, ο Ανδρέας βλέπει στην Ίριδα όλα όσα του λείπουν και εκείνη σε αυτόν όσα θέλει να γίνει. Πόσο όμορφος να είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια της άραγε;

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Το κύριο μέλημά μας είναι να δούμε πώς ένα ποίημα, που δεν ήταν γραφτό να τραγουδηθεί, έσμιξε τόσο όμορφα με τη μουσική. « Αφού γυναίκα δεν μπορείς να γίνεις πια δική μου, το δέντρο τώρα που έγινες αιώνια θα μου ανήκει. Στεφάνι θα σε βάζω εγώ επάνω στα μαλλιά μου, στολίδι και στη λύρα μου και γύρω απ' τη φαρέτρα και τους Ρωμαίους στρατηγούς, εσύ θα συνοδεύεις, όταν με ατέλειωτες πομπές το θρίαμβο θα ψάλλουν και θ' αντηχούν στο Λάτιο χαρμόσυνα τραγούδια. Σαν τα μαλλιά μου που ποτέ δε γνώρισαν ψαλίδι και το κεφάλι μου ανθηρό για πάντα το κρατάνε, έτσι κι εσύ τα φύλλα σου ποτέ σου δεν θα χάνεις» Απόλλωνας- Δάφνη

Υπήρξε μια εποχή που η Εύα Παναγιωτίδη πίστευε πως το χειρότερο μυστικό της ήταν το ίδιο της το όνομα. Έκανε λάθος. "Όλοι έχουμε μυστικά ξέρεις. Μερικές φορές είναι πιο σκοτεινά και από τους χειρότερους εφιάλτες μας." Ο γάμος της με τον Ιωάννη έμοιαζε ασφάλεια. Μια ζωή χτισμένη πάνω σε ένα ψέμα, καλυμμένη με ένα δεύτερο. Μέχρι που ο πόλεμος της χτύπησε την πόρτα. "Είσαι ο μόνος άνθρωπος που έχω κάτι κοινό." Δεν το περίμενε από εκείνον. Δεν περίμενε ότι ο άνθρωπος αυτός έκρυβε αυτόν τον εσωτερικό κόσμο. Ο σύζυγός της δεν ήταν αυτός που νόμιζε. Κι εκείνη, με τη σειρά της, ανακάλυπτε πως ούτε η ίδια ήταν αυτή που νόμιζε· εκείνη που θα θυσίαζε τα πάντα της για τον εχθρό. "Μόνο εσύ με κάνεις καλύτερο άνθρωπο. Θα τους σκότωνα όλους για να είσαι εσύ καλά." Ο Γουόλτερ δεν ήταν το μυστικό της. Ήταν αυτό που θα την κατέστρεφε ή θα την έσωζε. Και όλα; Όλα άρχισαν από ένα τανγκό...

Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// ©️2021-pseudargyros Όλα τα πνευματικά δικαιώματα διατηρούνται. Το έργο αυτό αποτελεί πρωτότυπη πνευματική δημιουργία και προστατεύται από την ισχύουσα νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η αναπαραγωγή, διανομή, αποθήκευση ή μετάδοση οποιουδήποτε μέρους του βιβλίου, με οποιοδήποτε μέσο, χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του δημιουργού, εκτός από περιπτώσεις που προβλέπονται από τον νόμο.

𝐁𝐨𝐨𝐤 𝐨𝐧𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐎𝐧𝐥𝐲 𝐬𝐞𝐫𝐢𝐞𝐬 DARK ROMANCE "Fuck. You." I watched as the brown in his eyes darkened and he clenched his jaw. He stared at me for what felt like minutes and before I knew it, he had my back pressed against the wall. One of his hands was above me and the other gripped my jaw, sending thousands of shivers throughout my body but not in a bad way, again, only in an addictive way. "Talk to me like that again Elisia and I'll have you screaming it instead," he whispered, his voice laced with anger. His words suddenly sent a pool of wetness between my legs and made my heart beat a little faster. I tried to get rid of his hand on my face even though I knew I couldn't. When I didn't respond, he let go of me and stepped back. "Now get ready Elisia and if you're not ready by eight then I'll come do it myself," he threatened, walking away. I would love to see him try. Fuck him, fuck him, and fuck him. --- TW⚠️: abuse, intense sexual assault, violence, CNC, sexual content WITH consent, ⚠️ --- Complete but going through MAJOR EDITING