Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak'a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır.Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır

Bir iftira uğruna üç ay ayrı kalan Enfal ve Ensar. Ensar her şeyi öğrenince karısının kalbini geri kazanabilecek mi?

" Benim,bunu bilmeye hakkım vardı. O çocuğun babası bensem bunu bilmeye hakkım vardı." "Yapamadım..." "Neyi yapamadın? Karşıma çıkıp bebeğin babası sensin demek bu kadar zormuydu?" artık sakin değildi. Nitekim bende öyle,o böyle bana bağırınca bende göğsüne vurup içimdekileri dökmek istiyordum. Ama yapamazdım. Olmazdı.Haklıydı çünkü. Bende haklıydım.Kolay değildi benim için.Karşısına geçip " Hamileyim " diyemezdim ki.Anlatsam anlarmıydı? Bilmiyordum. "Benim için kolay mı zannediyosun.Karşına çıkıp bebeğin babası sensin demek istemezmiydim ben.Bebeğimi babasız büyütmek değildi niyetim.Seni nasıl bulucağımı bilmiyordum.Neden beni anlamak istemiyorsun? " sesim sonlara doğru kısılmış,gözlerim dolmuştu. Ama ağlamak istemiyordum. Ya da istiyordum, kaslı ve güçlü kollarının arasına girip ağlamak istiyordum. "Seni anlamamak değil bu, seni anlıyorum.Sende beni anla. Bi çocuğumun olacağını bilmek benimde hakkımdı. Bunu başkalarından duymak istemezdim.Bebeğimin annesinden duymak isterdim." dedi. Biraz daha sakindi. Sanki bana kıyamıyor gibiydi.Öylemiydi sahiden? "Haklısın." başka birşey diyemedim.Oda bir şey demedi zaten. Sadece bakıştık.Ben onun ela gözlerine,o benim kahverengi gözlerime baktı . KORAY DEMİR AKINER - GÖKÇE KESKİN

"Ben bu dünyada sana açtım gözümü. Varsa sen yoksa sen... Ne gözüm gördü başkasını, ne gönlüm yönünü çevirdi senin gözlerinin menzilinden başka yere. Her gece, dua diye sana kavuşma hayalini bastım kalbime. Hep bir umut dedim kendime, ayakta durduysam bugüne kadar sebebi buydu." "Şimdi diyorsun ki yan Merih, yıllardır büyüttüğün sevdana kavuşamayacaksın, yak kendini Merih." Alnımı öptü. Elleri titriyordu. İçin için ağlıyordu. "Senden gelene kurban olurum ben. Başım gözüm üstüne. Dersen ki sana bu dünyada vuslat yok, yine de bende ki aşkına ihanet etmem. Ben sana kıyamam, kendimi yakarım ama sana değen yeli bile seni incitmesin diye engellerim. Böyle mutlu olacaksan buna da eyvallah." Derin bir nefes alıp ayağa kalktı. Gözlerini sildikten sonra bana son kez bakıp gitti. Olduğum yere yığılıp haykırarak ağlamaya başladım. Bu gece ruhum sökülmüş, aşkımı kaybetmiştim.

Karışmış iki bebek. Bir araya gelen iki aile.. ~ Herkesin hayatında acılar oluyordu.. Önemli olan günün sonunda bir arada kalabilmekti. Şu an için şükür ediyordum ve kimse bilmese de içimden bir söz verdim kendime. Ne olursa olsun, bu aileyi bir arada tutmak için her şeyi yapacaktım. ~

Öyle kafama göre yapıyprum abişler kurgusuuu🥳🥳

Gümüşhane kızları Biz yine göz göze gelmekten kaçınamadık. Gerçi ben döndüğümde zaten bana baktığı için göz göze gelmiştik. Ben anlam veremesemde o artı bir hareket daha yapıp sol gözünü karizmatik bir şekilde kırpıp sol yada sağ ayırt edemediğim bir şekilde baş parmağıyla sakallarının arasındaki dudağının köşesini kaşıdı. Essalaaaaa

Genç bir kadının yeniden doğuşuna tanıklık etmeye hazır mısınız? Ceylan, kaderin hiç acımadan önüne serdiği yolların tam ortasında buldu kendini. Kaçtığını sandığı her şey, onu biraz daha içine çekiyordu. Ormanın sessizliğinde yankılanan adımlar, aslında yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Yolu, karanlığı gücüyle sarsan bir adamla kesişti, Aslan Karasinar ile. Bir yanda masumiyetini kaybetmemek için savaşan bir kadın... Diğer yanda ona sığınan masumları canı pahasına koruyan, ama karanlığı da çok iyi tanıyan bir adam... Bu zekice kurulmaya çalışılan bir oyundu. Kuralları acımasız, bedelleri ağırdı. Tilki sinsice beklerken, Aslan gölgesini bile feda etmeye hazırdı. Peki bu oyunda kazanan kim olacaktı? Gerçekten kötüler her zaman kazanır mıydı, yoksa kader bazen en saf kalplere de bir şans verir miydi? !! Yaş farkı içerir !!