İyi kahramanlara ait masum aşkların tatmin etmediği, tehlikeyi seven ve her seferinde hikayenin kötü adamına aşık olan kadınlar için. 🌑🌙 "Planda bu yoktu yalnız." dediğimde dudaklarını birbirine bastırdı. "Haklısın." "Planımda bu yoktu."

. Genç kadın kocasının güneşten yanmış omuzlarına değdirdi ellerini, kaşlarını çatarak kendine bakan adamdan çekiniyor ve hatta korkuyordu. Mizacı sertti, mizacı epey sertti. Feride, gerçekten sinirli mi yoksa sakin mi anlayamıyordu bazen. Evliliğin ilk günleri komşuya gideceğim bile diyememişti bu yüzden. Hâlâ daha çekinceleri vardı elbet; kocasının sınırlarını kestiremiyor, nerede duracağını bilemiyordu. "Gülüm," dedi Rıfat, gecenin sessizliği yırtılmasın diye sessizce konuşurken. Habersiz olduğu düşünceleri yıkmak ister gibi dudağının bir kenarı yukarıya kıvrıldı. Haylaz bir gülüş olduğunu sezdi Feride. Ama ne çare, saniyeler içinde yanağı dişlenmiş ve ince bir sızıyla baş başa kalmıştı. Kadınlığında artık hissedemediği el yüzünden morali kaybolmuştu. "Ya Rıfat. Acıdı ama." Küskünce konuşup gözlerini kaçırmıştı kocasından. Ey nazlı yar, diye geçirdi içinden adam. Koynuna beni alacak kadar kadın, küsüp gidecek kadar çocuksun. Elde avuçta nasıl durur nasıl tutulursun.

Göründüğün kişi olmak zorunda değilsin. Başardım. Yazılım mühendisi oldum. Kendime verdiğim sözü tutmuştum, hayallerim gerçekleşmişti büyük şirketlerde çalışıp adımı duyurmuştum. O kocaman Pera Korkmaz Hayaller ötesinde, gözler önünde değersiz hissettirilen kız çocuğuydu şimdi ise onu gören gömleğini ilikleyip saygı duruşuna geçiyordu. Ama Pera başına geleceklerden habersizdi. Onu kötü amaçlar için kullanmak istediklerini öğrenecekti...

Küçükken bir yılbaşı gecesi İstanbul'un en büyük mafyalarından birisi tarafından ailesi gözlerinin önünde öldürülen Diana'nın kendi çetesini kurarak intikam arayışı içinde olması ve bu amaç uğrunda başına gelenler. Adaleti olmayan bu dünyada kendi kurallarının peşinden koşan bir kızın hikayesi.

Tek suçu annesine benzemekti...

Cinsellik, şiddet bulunur🌀 Hayatımız birilerine bağlıdır. Doğduğunuzda anne ve babanıza, büyüdüğünüzde sevgilinize ya da kocanıza. Ben hiç kimseye bağlı olmamıştım, ta ki sevgilim olana kadar... Yapmak istemediğiniz şeylere neden zorlanırsınız? Canınız yana yana bunu yaparsınız üstelik. Ölmemek için savaştığın bedenin uğruna dünyada birden çok kez ölmek için mi? Her şey nefes almamla başladı. Ağladım, soğuk ameliyathanede bir kere popoma şaplak yedim ve hala yiyorum. Sex, bazı şeyleri gerçekten karşılamıyor şuan zorla burada olmak daha kötü ya bilen bilir. Anne nedir bilmem, nasıl kokar, nasıl hissettirir, nasıl bakar? Annem hiç olmadı benim, ben annesiz anne olmayı öğrendim daha 18 yaşımın sonbaharında... Neydi bu içimi günden güne yiyen? Eski tortulu günlerim mi? yoksa bugüne bugün kaybettiklerim mi? Herşey bu kadar ikilemde kalmak zorunda mıydı? Ben bir karar vermek zorundamıydım? Uçurum kenarında olmaktan ve sürekli oraya birileri tarafından itilmekten yorulmuştum. Orası beni rüzgarıyla okşayan, uçurumuyla kucaklayan tek yerdi. Bir karar bütün hayatımı güzelleştirebilir belkide şuan ki olduğumdan daha kötü yapabilirdi... Her hayat zordur, benimki ise zorluktan vaad edilmiş bir hayat...

BU BİR ASKER KURGUSUDUR. "Sen nasıl özel kuvvetsin ya? Mayına bastım diyorum. Kasaturayla falan imha etsene yüzbaşı!" Bir yandan da hönkürerek ağlıyordum. "Kal böyle de aklın başına gelsin. Belki akıllanırsın ağlayan bela." Ağlarken küfrettim."Senin gelmişini geçmişini..." Beni durdurup sırıttı. "Sana yardım edecek yegâne kişi benken küfür mü edeceksin?" Telaşla bağırdım. "KÜFÜR YOK! VALLAHİ BİLLAHİ TİLLAHİ YOK!" "Tamam sus artık kızım ya! Yardım edeceğim." Bu sefer de sevinçten ağladım. "Şimdi ne yapacağız komutan. Sen benim yerime bassana şuna ben yoruldum." Yere bakmadan parmağımla işaret etmiştim mayını. Hayretler içerisinde bana baktı. "Yok yok ben gidiyorum. Dünya için bu iyiliği yapmam gerekiyor." "Ölüme mi terkedeceksin beni?" "Tek seferde anlamana sevindim." Arkasını dönüp gidecekken durup hala zırlayan bana baktı. "Neyse sana ufak bir kıyak yapayım. Sakın ayağını oynatma. Yoksa uf olursun. Hadi rastgele." Yürümeye başlamasıyla ağlayarak tek bir cümle çıktı dudaklarımdan. "ANNEMİ İSTİYORUM BEN!" *. *. *. Yüzbaşı Cihangir Demiralp. Pilot Teğmen Devrim Işık Uluöz.

"Haklısın, ölüm senin için kurtuluş olur. Senin ve benim sonumuz bu filmler gibi olmayacak Kumral. Kadın acı çekerek ölecek ve adam sadece izleyecek. Adam kadının acısını izleyecek ve o her acı çektiğinde her içinden bir parça koptuğunda, o parçalar adamı tamamlayacak. Kadın ölecek, adam yaşacak."

Okyanus mavisi gözlerinin içerisinde kaybolmak isterken kendimi tamda orada buldum. "YÜZBAŞI KARAY!" Adını duyduklarında tüyleri diken diken olur, yüzünü görenlerin hepsi ölüdür. Rüyalarında rengi olurdu; siyah, beyaz, mor ve gri. Benim rüyam tam olarak siyahın en koyu tonlarında. Savaş bitmedi. Sadece perde değişti. Binalar kül, şehirler enkaz... Gökyüzü karanlık. Ama o hâlâ ayakta. Silahı elinde, künyesi boynunda. Yüzbaşı Karay için emir yok, birlik yok, komuta zinciri yok. Sadece hayatta kalması gereken bir gece ve gerçeği öğrenmesi gereken bir kâbus var. Birde sevdası... Her adımda pusuda bir düşman. Her gölgede eski bir sır. Ve rüyalar artık sadece uykuda gelmiyor. Kurşunların, ihanetin ve karanlığın hüküm sürdüğü bu dünyada, ya uyum sağlarsın... ya da unutulursun. Hazır mısın? Çünkü bu bir rüya değil. Bu, son savaş. Kitabın tüm hakları / bu1yazar adlı kullanıcıya aittir

Adam üzerine dökülen soğuk içecek ile beraber irkilerek dönmüş ellerini havaya kaldırmıştı. "Ben çok özür dilerim!" Klişe mi? Sonuna kadar. Turuncu saçlarını hızla kulağının arkasına itip çantasından mendil çıkararak panik yapmış bir şekilde silmeye çalıştı. Karşısındaki adam hızla uzaklaşarak yutkunmuştu. "S-sorun değil." Hey? Kekelemesi gereken benim, sen değilsin. Kendine gel.