Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim. Gözlerim son kez baktı ardından. Son kez seslendim adını. Bana öyle bir yara bırakmıştı ki, asla affetmeyecektim onu. Asla. O benim için ölmüştü. Bende onu gömdüm. Ruhumu tamamladı sanıyordum. Meğer o kendine orada bir mezar hazırlamış... O benim ruhumdaki bir ölüydü artık.. "Hoşçakal sevgilim." ...

❝Bende iki sevdanın ucu, bucağı yok, Kaza. Gönlümü almışım elime, ikiye bölmüşüm; sonu, sınırı olmayan iki sevgi sığdırmışım o iki parçaya.❞ ❝Neymiş onlar?❞ ❝Biri vatan, diğeri sen.❞ ★ KURGU, VATAN İÇİN CAN VEREN, MİLLETİNİ KORUYAN ASKERLERİN HATIRASINA YAZILMIŞTIR. GERÇEK ASKERİ OLAYLARDAN VE BİLGİLERDEN BAĞIMSIZDIR. DURUMLAR, OLAYLAR VE YERLER DEĞİŞTİRİLEREK YAZILMIŞTIR. KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMİYLE YANSITMAZ.

Duyduğum şeylerin şokunu yaşarken, dolan gözlerimi aniden Savaş'a çevirdim. "Savaş... Savaş, n-ne demek benim her şeyden haberim vardı?" Bir yandan da nefes almaya çalışıyordum. "Sen bu kadar şey yaşanmışken benden bunu nasıl gizleyebildin? Hani hiçbir şey gizlemeyecektik birbirimizden? Şimdi değişen şey ne?" Ne kadar yutkunursam yutkunayım, o yumru boğazımdan bir türlü geçmemişti. Savaş dolan gözlerini bana çevirdi. Bir de o mu ağlıyordu? Şu an ciddi miydi? Benden bunu saklarken kafasında ne düşünüyordu? Ağlamaması gerekiyor. "Asıl sen, benim senden hiçbir şey gizlemeyeceğimi bilmiyormuş gibi konuşuyorsun." Deyip kafasını yana eğip, burukça gülümsedi.

" Dokun bana, " dedi Sumru bunu yapmamak için kendini zor tuttuğunda. " Sumru.." " Sen sus, elin konuşsun Kutay. Dudakların, ellerin...sadece onları istiyorum. " Kutay bu emri bekliyormuş gibi ellerini kızın beline koyarak onu kendine çekti. Artık istese de duramazdı, bunun farkındaydı. Yetişkin içerik içerir, rahatsız olacaklar okumasın.