"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

Nefes almayı bıraktım. Uzun zaman önce yosun tutan tabakanın onun ayakları altında nasıl yapışkan ve ıslak bir ses çıkardığını duydum. Neredeyse çıplak kalan bedenimle karşısında tamamen savunmasızdım. Küçüklüğümden bu yana bir parçam haline gelen hançerim benden alınmıştı ve çıplak ellerim, bir canavarın kalın boynunu kırmak için fazla narindi. Çok geçmeden o ağır adımlar zindanın dar, köhne girişinde kesildi. Gölgesi karanlığın bittiği yere düştüğünde, orada karanlıktan daha tehlikeli bir şeyin yansımasını gördüm. Ölümün. Yutkundum. Henüz gölgelerin içinden tamamen çıkmamıştı. Ama karanlığın içinde öylece dikilip bana baktığını hayal etmek bile yetmişti. Tek istediğim, arkama bakmadan ondan kaçmaktı. Nereye ve nasıl olacağı umurumda değildi.