Hiç vakit kaybetmeden er*kekliğini kadınlığıma sürtündü. İkimiz de kısık sesle inledik, sanki bu an aramızda sonsuza kadar hatırlansın diye birbirimizin gözlerinin içine baktık. Ama dedim ya, sanki. Bir yanılmadan ibaretti hislerim. "Bak!" dedi kısık sesle. "Baksana nasıl su*lanmış." 
 Artık bu argo kelimelerin bir arlığı kalmadı, anlamlarını yitirmişler sadece aldığım zevki kamçılıyorlardı. Ka*dınlığıma sürtünürken, "Beni ıs*laklığınla ıs*landırıyorsun," diye fısıldadı, er*kekliğinin ucu karanlıkta parlıyordu. Sabırsızlığımı belli eder gibi kısık sesle inlediğimde, üç defa sürtünerek başını iç*ime kaydırdı. Geçen sefere nazaran aldığım tek duygu ağır bir zevkti. Belim yukarı doğru hareket etmişken elimle çığlık atmak üzere olan dudaklarımı kapattım. "Bu defa seni alıştırarak yaptım." dedi nefes nefese. Hissetmediğim acıyı açıklıyor. "Bayılma, sakın. Duracak kadar sabırlı değilim." Başımı onayladıktan sonra, çekinerek karanlık gözlerine baktım, "C-canım yakmadan yapar mısın?" Dedim, titrediğimi o an fark ettim. Karanlık gözleri yüzümde dolaştı, gözlerinin izi dolaştığı her yere bir öpücük gibi dokundu. Ensemden kocaman avucuyla tutup kaldırdığında dudakları dudaklarıma mühürledi, o ilk gece gibi. Yapmayacağım demedi fakat öpücüğümle içime akıtı.

Uyarı: Mahalle kurgusudur. Yaş farkı, +18 (yetişkin içerik) bulunur. Çürüyen bir ruh, tatlı bir gül kokusuna farkında veya değil bulandığında meftun olmaktan başka bir şansı yoktur. Çünkü tek dalı Gül'ün dikenleridir. "Ben ne yaptığı belli olmayan, uçarı bir adamım ama sen... sen benden bile daha olgun, hayat dolusun. Neden ruhu çürümüş bu adamın yakınında dolaşmasına izin veriyorsun? Benim elimden kaçan ipleri neden tutuyorsun?"

Çıtı pıtı, konuşmayı çok seven, deli dolu Mine... Ve mahallenin ağır abisi; aynı zamanda Mine'nin abisinin en yakın dostu olan Arslan... Yanlışlıkla atılan tek bir mesaj, nelere yol açabilirdi? Mine: Bana çabuk iç çamaşırının linkini atıyorsun hemen! Mine: Gördüğüm an, bu benim olmalı dedim . Mine: Bizim buradan almadığın kesin. (Görüldü) Mine: Ay ne görüldü atıyorsun? İlk defa senden bir şey istedim. Mine: Ne olur yani atsan? Arslan abi: Ne diyorsun Mine? Arslan abi: Ne iç çamaşırı! Beni nereden gördün?

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Takvimler, artık doktorların yapabileceği bir şey kalmadığı günü gösterdiğinde; Nazlı için ne gururun ne de geçmişteki kırgınlıkların bir hükmü kalır. Ve kızının kalan son zamanlarını aile sevgisiyle geçirebilmesi için, yıllar sonra baba evine geri döner. Ancak bu dönüş Nazlı için sadece bir sığınış değil; yıllardır üzerine kilit vurduğu geçmişiyle, kırgınlıklarla ve ruhunda bir kambur gibi taşıdığı o ağır yüklerle en çıplak haliyle yüzleşmek zorunda kaldığı sancılı bir yolculuğun başlangıcı olur. 14 Bahar; bir annenin çaresizliğinden doğan ve sevgiyle yoğrulup fedakârlıkla büyüyerek, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Defne için Yaman her zaman mahallesinde ki soğuk ve ulaşılmaz kişiydi. Çocukluğundan beri aralarına görünmez, aşılmaz duvarlar örmüştü. ​Peki ya bir gün, Yaman, Defne'yi yanlış zamanda, yanlış bir durumda yakalasaydı? ​O an, sadece bir olaya şahit olmadı, yıllardır süren bütün soğukluğun da sonu oldu. Yaman'ın bakışları artık ne eskisi gibi mesafeli ne de kaçınılmazdı. Defne, ona yaklaştıkça kendisini koruma içgüdüsüyle mi, yoksa tehlikeli bir çekimle mi hareket ettiğini anlayamazken; Yaman onu kendi karanlık ve yasak dünyasına çekmeye başlar. ​Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Ne Defne'nin kaçışı, ne Yaman'ın ulaşılmazlığı... ​Kader, duvarların yıkıldığı yerde başlar.

Ali Murat Karahan, cezaevinden çıktığında tüm kasaba onu bekliyordu. Gülferah'ın ise bekleyecek kimsesi yoktu. Bir gece yarısı, bir sokak lambasının altında yolları kesişti. Kurtarılmakla korunmak arasında ince bir çizgi vardı. Bu evlilik bir anlaşmaydı. Ama Taşlıyokuş, gelinlerini kolay bırakmazdı.

●Bu bir askeri kurgu hikâyesidir!● Komuta onda, yürek namludaydı. Yüzbaşı Çağatay Karaşahin, vatanı için ölmeyi değil, yaşamayı ve yaşatmayı görev edinmiş bir Özel Tim komutanıydı. Ancak en zorlu operasyonunu, dağlarda değil, kendi mahallesinde verecekti. ​Bir emirle dünyaları yıkan bir adam, mahallesinden gelen tek bir haberle diz çökebilir miydi? Barutun gülü boğduğu, telsiz seslerinin ninnilere karıştığı bir hikaye. ​"Vur emri kalbine geldiğinde, hiçbir çelik yelek seni koruyamaz Komutanım!" ~~~~~~~~~~ "Ben bir hayal değilim Çağatay." Elimi tutan eline baktım. "Yanında yürüyebileceğin bir gerçeğim." Bakışlarımı gözlerine kaldırdım. Bir an nefesini tuttu sanki. "Eğer bu yol buysa, en azından bana bakarken kurduğun hayallerde yalnız kalma." Çağatay bir şey söylemedi ama elimi de bırakmadı. Bir anlığına bakışlarını uzaklaştırdı, sanki içinden geçen düşüncelerle kısa bir savaş veriyor gibi gözleri haraket halindeydi. Çenesindeki kas sertleşti. Derin bir nefes aldı, sonra bana döndü. Bakışlarını kaçırmadı. "Tam da bu yüzden," dedi ani bir kararlılıkla. "Tam da bu yüzden." Diye tekar etti aynı şeyi. Ne demek istediğini soramadan, devam etti. "Ben seni uzaktan koruyamam, Seraye." Ses tonu düşüktü ama tereddütsüzdü. "Hayatım dikenliyse, seni o hayata yarım bir yerden sokamam." Bir an durdu. Gözlerimin içine baktı. "Yanımda olmam gerek." Kalbim hızlandı. "Resmen. Açıkça. Kimsenin bize dokunamayacağı, kimsenin seni benden alamayacağı bir şekilde." Konuşamıyordum sanki, tek bir kelime edersem bütün büyüyü bozarım gibi geliyordu. "Bu yüzden..." derin bir nefes aldı, dudaklarını araladı ama tekrar kapattı. Sanki söyleyeceği şey bir türlü ağzından çıkamıyor gibiydi. "Çağatay ben..." nihayet konuşacak gücü kendimden bulduğum anda lafımı kesti aniden. "Evlenebilir miyim ben seninle?" Sessiz bir mahal

Ben Kumru. Cihanın Şahı. Cihanın gönül davası. Cihanın hiç bulamadan kaybettiği. 3 yıl önce sonu gelmez gözyaşlarımı döke döke koşarak kaçtığım yere , bir daha dönmem dediğim gönül davama geri dönüyorum. Hemde gönlümden kopan küçük parçamla..

Bu sefer bir öpüşmenin fitilini ateşleyen Sezer oldu. Üst dudağı alt dudağımı kavradı ve nefesimiz kesilene kadar yağmurun altında öpüştük. Soluklanmak için ilk çekilen ben oldum. Ama bırakmadım onu, boynuna sarılmaya devam ettim. "Yaşadığımı hissetmek için dudaklarının dudaklarıma değmesi gerektiğini düşünmemiştim hiç. Modern kurbağa prens benmişim meğerse." (Bu hikaye cinsellik, argo gibi şeyler içermektedir. Lütfen bunu göz önünde bulundurarak başlayın.)

Modern 21 yaşında bir kızın, muhafazakar dul çocuklu 33 yaşında bir adamla evlilik hikayesi. Bir mahalle kurgusudur. Dark Romantic gibi kurgulardan uzak, safe place kurgusudur.