‎"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" ‎ ‎Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. ‎ ‎"Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" ‎ ‎"Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. ‎ ‎"Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." ‎ ‎"Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." ‎ ‎Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? ‎ ‎"Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" ‎ ‎Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. ‎ ‎"Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" ‎ ‎Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." ‎ ‎Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" ‎ ‎"Alparslan deme lan bana!"

​"Bazı sokakların sonu uçurumdur, bazı sevdaların sonu ise cinnet..." ​ ​"Bana bak küçük kız," dedi Ateş, sesindeki o tehlikeli tınıyla Alçin'in üzerine yürürken. "Bu mahallede kuş uçsa benden icazet alır. Sen o ela gözlerini benden kaçırdıkça, ben seni bu çıkmazın duvarlarına kazırım. Seni abilerin bile elimden alamaz, o kuzenini ise kendi ellerimle toprağa gömerim" ​Alçin titreyen nefesini düzene sokmaya çalışırken, Ateş'in zifiri karanlık gözlerine baktı. Kurtulmaya çalıştığı kafesten, çok daha vahşi bir yangının kucağına düşmüştü. ​Bir yanda Alçin'i canından çok seven ama nefes aldırmayan üç sert abi... Bir yanda çocukluktan kalma aşkıyla onun saçının teline dünyayı yakmaya yeminli Atlas... Ve en tepede; Alçin'e dokunan eli kırmaya, ona bakan gözü oymaya ant içmiş, kıskançlığı delilik boyutunda bir adam: ATEŞ. Gönül Çıkmazı... Buradan çıkış yok, sadece teslimiyet var.

Güzelliğiyle mahallede nam salmış Feride ve abisinin yakın arkadaşı Alparslan Demir. Aşk her şeyi aşabilir mi? Okuyup beraber öğreneceğiz. *** "Peki Sergen?" Güldüm. Gerçekten Sergenden mi kıskanıyordu? "Arkadaşım." Hımlayıp sormaya devam etti. "Abin güvenilir dedi?" "Öyle çünkü." Bakışları kararırken çenemde ki eli sertleşti "Derken?" "Sergen beni kıskanacağın son insan falan." Ellerim boynunu sararken "hem boşver sen başkalarını. Bana odaklan." Mest olmuş gibi bakarken kıkırdayıp kucağındaki yerimi sabitledim. Hareket etmemle kasılırken boğuk bir sesle "Hareket etme." Dedi Masum bir bakış atıp "Niye ki?" Gülüp dilini dudağında gezdirdi. "Beni delirtmeye bayılıyorsun dimi?" Başımı sallayıp "Çokk." Dedim ve kendimi altımdaki sertliğe bastırdım. Parmak uçları boynuma batarken kafasını yana eğip üzerinde duran vücudumu süzdü. Kucağında oturmaktan kısalmış şortum ve askıları düşen üstümle karşısındaydım. Kendini bana iterken anlık gelen baskıyla inledim. "Ahh" Sesime dayanamıyormuş gibi dudaklarıma atıldı. Sert bir öpücük bırakıp geri çekildi. Beni kaldırıp kenara bıraktı daha sonra da ayağa kalktı. Bakışlarım alt tarafına düşerken gördüğüm kabarıkla dilimi dudaklarımda gezdirdim. Bakışlarımı fark edip "Merak ediyorsun değil mi?" Yüzüne bakıp geri orasına baktım. "Çok." Hırıltılı bir nefes verip, üzerime eğildi. "Korkma ama." Bi kaşım havaya kalktı. "O kadar diyorsun?" Cüretkar tavrımla bir an duraksadı. Sanırım böyle bir Feride beklemiyordu. Ne yalan söyleyeyim bende beklemiyordum. ***** Kitap editlerinini instagram sayfamda paylaşıyorum. Ordan da ulaşabilir ve destek olabilirsiniz. Ig: ravenqw0 Tt:ravenqw0_0

Hiç vakit kaybetmeden er*kekliğini kadınlığıma sürtündü. İkimiz de kısık sesle inledik, sanki bu an aramızda sonsuza kadar hatırlansın diye birbirimizin gözlerinin içine baktık. Ama dedim ya, sanki. Bir yanılmadan ibaretti hislerim. "Bak!" dedi kısık sesle. "Baksana nasıl su*lanmış." 
 Artık bu argo kelimelerin bir arlığı kalmadı, anlamlarını yitirmişler sadece aldığım zevki kamçılıyorlardı. Ka*dınlığıma sürtünürken, "Beni ıs*laklığınla ıs*landırıyorsun," diye fısıldadı, er*kekliğinin ucu karanlıkta parlıyordu. Sabırsızlığımı belli eder gibi kısık sesle inlediğimde, üç defa sürtünerek başını iç*ime kaydırdı. Geçen sefere nazaran aldığım tek duygu ağır bir zevkti. Belim yukarı doğru hareket etmişken elimle çığlık atmak üzere olan dudaklarımı kapattım. "Bu defa seni alıştırarak yaptım." dedi nefes nefese. Hissetmediğim acıyı açıklıyor. "Bayılma, sakın. Duracak kadar sabırlı değilim." Başımı onayladıktan sonra, çekinerek karanlık gözlerine baktım, "C-canım yakmadan yapar mısın?" Dedim, titrediğimi o an fark ettim. Karanlık gözleri yüzümde dolaştı, gözlerinin izi dolaştığı her yere bir öpücük gibi dokundu. Ensemden kocaman avucuyla tutup kaldırdığında dudakları dudaklarıma mühürledi, o ilk gece gibi. Yapmayacağım demedi fakat öpücüğümle içime akıtı. Cinselik ön plandadır, rahatsızsanız okumayın lütfen.

Uyarı: Mahalle kurgusudur. Yaş farkı, +18 (yetişkin içerik) bulunur. Çürüyen bir ruh, tatlı bir gül kokusuna farkında veya değil bulandığında meftun olmaktan başka bir şansı yoktur. Çünkü tek dalı Gül'ün dikenleridir. "Ben ne yaptığı belli olmayan, uçarı bir adamım ama sen... sen benden bile daha olgun, hayat dolusun. Neden ruhu çürümüş bu adamın yakınında dolaşmasına izin veriyorsun? Benim elimden kaçan ipleri neden tutuyorsun?"

Çıtı pıtı, konuşmayı çok seven, deli dolu Mine... Ve mahallenin ağır abisi; aynı zamanda Mine'nin abisinin en yakın dostu olan Arslan... Yanlışlıkla atılan tek bir mesaj, nelere yol açabilirdi? Mine: Bana çabuk iç çamaşırının linkini atıyorsun hemen! Mine: Gördüğüm an, bu benim olmalı dedim . Mine: Bizim buradan almadığın kesin. (Görüldü) Mine: Ay ne görüldü atıyorsun? İlk defa senden bir şey istedim. Mine: Ne olur yani atsan? Arslan abi: Ne diyorsun Mine? Arslan abi: Ne iç çamaşırı! Beni nereden gördün?

"Peki... ne zamandan beri?" Gökhan anlamayarak, biraz da merakla yüzüme baktı. "Ne, ne zamandan beri Nazlı?" "Duyguların." dedim, fısıltıyla. "Duyguların ne zamandan beri var?" Gökhan ciğerlerini parçalarcasına derin bir nefes aldı ve usulca gözlerini kapattı. Sanki o an; yıllar öncesinin tozlu raflarına, çocukluğumuzun geçtiği sokak aralarına geri gidiyor gibiydi. "Ben de tam tarihini bilmiyorum ki Nazlı. Bir sabah uyandım ve senin gülüşünün benim için bir ihtiyaç olduğunu fark ettim. Ne ara kalbime girdin, ne zaman kendini iliklerime kadar işledin inan ben de bilmiyorum. Ama o günden sonra yani duygularımı fark ettikten sonra güneş sanki sadece senin yürüdüğün yollarda, senin güldüğün zamanlarda doğmaya başladı. İşte o an anladım ki artık sen yoksan, her yer karanlıktı benim için." *** Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Takvimler, artık doktorların yapabileceği bir şey kalmadığı günü gösterdiğinde; Nazlı için ne gururun ne de geçmişteki kırgınlıkların bir hükmü kalır. Ve kızının kalan son zamanlarını aile sevgisiyle geçirebilmesi için, yıllar sonra baba evine geri döner. Ancak bu dönüş Nazlı için sadece bir sığınış değil; yıllardır üzerine kilit vurduğu geçmişiyle, kırgınlıklarla ve ruhunda bir kambur gibi taşıdığı o ağır yüklerle en çıplak haliyle yüzleşmek zorunda kaldığı sancılı bir yolculuğun başlangıcı olur. 14 Bahar; bir annenin çaresizliğinden doğan ve sevgiyle yoğrulup fedakârlıkla büyüyerek, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Defne için Yaman her zaman mahallesinde ki soğuk ve ulaşılmaz kişiydi. Çocukluğundan beri aralarına görünmez, aşılmaz duvarlar örmüştü. ​Peki ya bir gün, Yaman, Defne'yi yanlış zamanda, yanlış bir durumda yakalasaydı? ​O an, sadece bir olaya şahit olmadı, yıllardır süren bütün soğukluğun da sonu oldu. Yaman'ın bakışları artık ne eskisi gibi mesafeli ne de kaçınılmazdı. Defne, ona yaklaştıkça kendisini koruma içgüdüsüyle mi, yoksa tehlikeli bir çekimle mi hareket ettiğini anlayamazken; Yaman onu kendi karanlık ve yasak dünyasına çekmeye başlar. ​Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Ne Defne'nin kaçışı, ne Yaman'ın ulaşılmazlığı... ​Kader, duvarların yıkıldığı yerde başlar.

Ali Murat Karahan, cezaevinden çıktığında tüm kasaba onu bekliyordu. Gülferah'ın ise bekleyecek kimsesi yoktu. Bir gece yarısı, bir sokak lambasının altında yolları kesişti. Kurtarılmakla korunmak arasında ince bir çizgi vardı. Bu evlilik bir anlaşmaydı. Ama Taşlıyokuş, gelinlerini kolay bırakmazdı.

●Bu bir askeri kurgu hikâyesidir!● Yüzbaşı Çağatay Karaşahin, vatanı için yaşamayı ve yaşatmayı görev edinmiş bir Özel Tim komutanıydı. Çatışmaların ortasında dimdik duran adam, en büyük savaşını kendi mahallesinde vereceğinden habersizdi. Bir emirle hayatları değiştiren komutan, tek bir haberle yıkılabilir miydi? Barutun güllere karıştığı, telsiz seslerinin kalp atışlarına eşlik ettiği bu hikâyede, bazen en ölümcül kurşun namludan değil, kalpten çıkar. "Evlenebilir miyim ben seninle?" İkisi de bunun anlaşmalı bir başlangıç olduğunu düşünmüştü. Haklıydılarda. Ama başlayacak olan şey bir aşk hikâyesi değil, bir felaketti...